Shine On You...

Tell me about that anger management of yours, dude(!)

2011-01-30T16:06:00.003+02:00

Bu aralar öfke yönetim programı adı altında elime ne geçse okumaya aç vaziyetteyim. Her şeye öfkeliyim... Öbek öbek nefret büyütüyor gibi hissediyorum ve korkuyorum bu halden. Bir elin parmaklarının yarısını geçmeyecek kadar kişiyle ayakta durabiliyorum; sakinleşebiliyorum. Sonra yine aynı. (buçuklu bir sayı ettiğinin ben de farkındayım ama "maksimum" dedim zaten.)

Yazamıyorum. Yazdığım içime sinmiyor çünkü; sadece öfkeden bahsediyor. "Anladık; öfkelisin. Ya sonra?" sını bulamadığımdan siliyorum ben de. Gerek büyük çerçevede olup bitenler, gerekse ufak çerçevedeki beyinsizliklere gülüp geçemediğim zamanlardan birini daha yaşıyorum.

Sonra bir an nefes alıyorum; iyi geliyor. Ardından yine yeni baştan.

Belki de burası da vadesini doldurmuştur. Kapayıp kapamamakta kararsızım işte.

Cinayet saati.

2011-01-19T10:52:00.001+02:00

Cinayeti kör bir kayıkçı gördü
Ben gördüm kulaklarım gördü
Vapur kudurdu kuduz gibi böğürdü
Hiç biriniz orda yoktunuz.

Özgürlük "kotası"

2011-01-16T12:21:00.003+02:00

Bu yazı eşzamanlı olarak baskahaber.blogspot.com'da da yayınlanmaktadır.

"Az kelime, kısa cümle." Bu aralar bana sıkça öğütlenen bir şey işte. Uzun cümleler kurmamak, cümleyi kısa kısa sonlandırmak, minik kelimeler kullanmak, noktalı virgül yerine nokta koyup bir "es" vermek. 3 gündür bunun üzerine çalışmaya başladım ben de. "Az laf, çok yemek" diye öğütlerdi annem küçükken, "konuştuğun kadar lokma yutsan tombalak ve sağlıklı bir çocuk olmuştun." Bir de "az laf, çok iş" vardır; günümüz toplumumun en çok ihtiyacı olan şey kanımca. "Az laf, çok özgürlük!" ah pardon, olmadı; "az laf, çok demokrasi?", hayır hayır... "Çok laf..." Evet? "Özgürlük kotası.." Tamam şimdi oldu...

Bu yazıda az kelimeyle, dümdüz gitmeye karar verdim. Zira başka türlü ve "nazik-çe" (bunun nezaketi olur mu, kararsızım henüz) anlatamayacağım sanırım.

Sevgili insanlar,

Size önce hayat bilgisi, ardından vatandaşlık bilgisi ve sonra da lise seviyesi felsefe derslerinde yanlış öğretmişler. "Özgürlüğün de sınırları vardır" cümlesinden bahsediyorum sayın yargıç. Özgürlüğün sınırları derkenki kasıt, mini mini birler, çalışkandır ikiler minvalinde bir şey. Birden ikiye atlayamazsınız, stop. Bunu da bir örnekle açıklayalım mesela; herkesin karnını doyma özgürlüğü ve hakkı vardır. Ama siz arkadaşınızın tabağındakilere de saldırdığınız vakit, o özgürlük tanınmaz hâle gelir. Sınırdan kasıt buydu yani.

Birinciyi anladığımızı farzedersek, ikinciye geçebiliriz o vakit. Bunu geçen gün de tekrarladım. Proudhon'un dediği gibi, "mülkiyet hırsızlıktır;" özgürlüğü de mülkiyet hâline getirmeye çalıştığınız takdirde, "benim"leştirdiğiniz ve "benim özgürlüğümü" savunduğunuz her adım da bir tür hırsızlıktır. Ve nasıldır ki; "benim özgürlüğüm"den mustaripleşmemiz ve müsteihleşemememiz bir türlü sona ermiyor, dinmiyor, bitmiyor, geçmiyor.

Öyle ki özgürlük kotaları oluşturulmuş adeta. Birini savundun mu, ikincide 3 kez düşünmek gerekiyor sanki. İğrençleşmek ve avamlaştırmak istemiyorum; ancak mehter marşı modeli mi uyguluyoruz özgürlüğe? Hayrola? İşte bu noktada o adam gibi algılayamadığımız "özgürlük sınırları"na geri dönmek gerekiyor. Üzgünüm ama o sizin özgürlük sınırı sandığınız şeyin adı benim lügatımda "özgürlük kotası", "özgürlük gaspı."

Anla-ya-madığım bir şekilde tahammül edemiyorum buna artık. Etliye sütlüye bulaşmayan, trendlere uygun "özgürlük"leri savunuyoruz. Aksi bir şey oldu mu, sus pus tıp. Bir dalga geçme hâli, bir "önce o özgürlük değil, bu özgürlük" yarışı. Özgürlük savaşı yaraştırmaca durumundan medet ummaktan başka bir şey göremiyorum.

Gözümde sadece "sözde" kalabilen bir genelgeçer özgürlük kotası oluşturulmuş bir durumda. Militarizmi ve darbeciliği "sözde" rahat rahat eleştirip, özgürlük savunabiliyoruz artık(!) Konu bir başka şeye gelince sus pus.

İşçi hakları? Tıp. Torba yasa? Sus şişt pus. Maden? Sosyal güvence? İşsizlik? "Ah aman bizim çocuk da bilmiyor işte. Evladım, hadi bakalım derslerine çalış sen."

TAPDK isimli kuruluş-umuzca yeni yasak getiriliyor; militarizm konusunda aslan kesilen özgürlükçüler, "zaten içki kötülüklerin anasıdır"dan bir adım öteye gidemiyor. Okulun birinde kız öğrencilerle erkek öğrencilerin arasına 45 cm konuluyor, "aman işte medya uydurması" oluyor adı. Tunus'ta yolsuzluklara, işsizliklere dayanamayan halk ayaklanıyor ve ülkenin başkanını yerinden ayrılmaya zorluyor, "üzücü" başlığıyla yola devam ediyoruz. İşsizlik, kriter dışı kalıyor.

Kapıyı çalana kadar herkes her şeyi dışarıda bırakıyor. Yerinde misin, rahat mısın? Bitti. Yandaki olmasa da olur; ayak ucun ölse de olur, nasılsa ikincil. Birileri protesto edip, canına tak ederse, en iyi ihtimalle "maceracı" damgası yiyor.

Bu mu yani? Özgürlük kotalarıyla mı özgürleşeceğiz? Bari çıkın açıkça deyin, "kardeşim ben bana dokunana laf söylerim, gerisini de umursamam" diye, siz de rahat edin, biz de edelim ve gidelim kendimizi mi atacağız, kaçacak mıyız ne yapacağız bilelim ve boşu boşuna da kandırmayalım kendimizi.

Kotasız özgürleşmek dileğiyle...

Sidikli kontes halkı

2011-01-16T09:35:00.005+02:00

Wikileaks'te açıklanan bilgilerle birlikte Devlet Başkanı Bin Ali'nin yolsuzluklarına uyanan Tunus halkı, ülkede yığınlar hâlinde büyüyen diplomalı işsizler ve yoksullar ve değişim isteyenler olarak hükümeti devirdiler.

Ve buna karşılık, yaşananları "üzücü", "talihsiz" olarak niteleyen Türk güruhu, "keşke bekleselerdi biraz daha, bu durum çok kötü" demiş:

"Tunus'ta 4 yıldır yaşadığını ve Tunus'u çok sevdiğini belirten Vahit Ergenç isimli iş adamı da ''Ülkede yolsuzluklar vardı. Halkın biraz daha sabırlı olması gerekiyordu. Devlet Başkanının gitmesi bir iş adamı olarak bizim için çok kötü oldu. Yağmalamalar var, halka da yazık. Türkleri çok seviyorlar ve iyi davranıyorlar. Olaylar için çok üzgünüz'' diye konuştu." (ntvmsnbc)

Türkler herkesi kendisi gibi sanıyor malum. "Sık dişini otur" topluluğu. Bu yüzden hiç umudum kalmıyor işte buraya dair.

2011

2010-12-31T17:16:00.004+02:00

Yeni seneye başlamaya 7 saat kala yalnızca umutlu olmaya çalışıyorum. Dünyanın daha güzel bir yer olabileceğine, mutlu olabileceğimize, yarının güzel olacağına, korkusuz olabiliceğimize, sürekli etiketlerle uğraşmayacağımıza, daima bir şeyleri korkuyla-endişeyle değiştirmek zorunda kalmayacağımıza, açlaşmayacağımıza, kana bulanmış, bencillikle çevrelenmiş olmayacağımıza inanmak istiyorum.

Korkusuz ve korkuların yaratılmasına gerek kalmadığı, çabaların sonuçlanabileceği bir sene olsun bu kez... Fazla mı karamsar oldu bilmiyorum ama malesef ki şu an yalnızca bunlarla dolu beynim.

Hep içimden söylerim sıkıldığım zamanlarda; mutlu, sağlıklı, huzurlu, sıkıntısız günler gelsin.

Psikiyatristliğe soyunan polis rehabilite etti

2010-12-29T11:13:00.006+02:00

İstanbul Valisi Hüseyin Avni Mutlu'nun onayından geçen polis tutanağına göre, rektörler toplantısını protesto etmek için toplanan üniversiteli öğrencilere "sakinleştirmek" amacıyla biber gazı müdahalesi yapıldı ve duyarlı polis "pet şişelerinden" ağır yaralandı.

İstanbul Valisi Hüseyin Avni Mutlu onaylı-tasdikli ve suretli İstanbul Üniversitesi'ndeki polis diktatörlüğü, "bu izin, yetkililerimiz ihtiyaçları olduğunu hissederlerse, kendilerini yalnız ve korunmasız hissetmesinler, hemen kontrol ve müdahale edebilsinler diye verildi" diyerek içimize su serpti. İstanbul Üniversitesi Rektörlüğü, aramalar "hak kısıtlamıyor;" tamamen "iyi niyetli" dedi.

Yıldız Teknik Üniversitesi Davutpaşa Kampüsü içerisindeki Otağ-ı Hümayun binasının açılışına katılan DİSK üyesi 50 kişilik grup, binanın içindeki eski işkencehaneyi görmek isteme konusunda direnince, polis rehabilitasyon faaliyetlerini eksik etmedi ve mutlu(!) son: Biber gazı sıktı. Olayın ardından birçok kişi Otağ-ı Hümayun binasının neresi-olduğunu-bilirsiniz-siz bölümüne; pardon!, gözaltına alındı.

Sarıyer Behçet Kemal Lisesi'ndeki kantin zamlarını eleştirerek, boykot eden ve bu sebeple evden getirmeye karar verdikleri simit-kek-poğaçaları birbiriyle paylaşan 3 lise öğrencisi, bahçedeki polis aracının içinde darp edildi. Büyük duyarlılıkla "uyuşturucu satmadığınızı nasıl bileyim" serzenişlerinde bulunan polis, öğrencileri göz altına aldı.

Diyarbakır pazarı çift-dilli oldu

2010-12-27T14:57:00.007+02:00

Fotoğraflar AHT'den alınmıştır.

Mecliste Tayyip Erdoğan dilediğince ahkâm keser gibi konuşadursun; Diyarbakır pazarı çift dilli oldu. Kürdi-Der derneği, pazarcılara iki dilli etiket dağıttı; meyve sebzelerin üzerine bu etiketler yerleştirildi.

Haklarımızı torbalatmayacağız

2010-12-27T13:29:00.003+02:00

Bırakın dört elli üç kollu medya gruplarını, Türkiye'nin en büyük ajansı torba yasa protestosunu 2 satır bile geçmedi. "Sessizce dağılma" korkusu mu? "Hak" ve "torba"nın bağdaşamaması mı?
Özgürlük çerçevesindeydik biz, değil mi?

Utancı beklerken...

2010-12-26T09:37:00.004+02:00

Bir önceki haftadan devam. Neyse ki, yumurta satışlarında değişiklik olmasa da konu kapanmadı ve bunu dediğime inanamasam da, neyse ki(!) Emre Aköz susmak, akil olmak, vicdan filan gibi şeyleri hiç bilmiyor ve de çenesi düşük. Çünkü en azından ipe sapa gelmez, "ah bu yumurtacı çocuklar, evlerinde sıcak paralarının içinde yüzüyorlar, ödevlerinde makaleler yazıyor, devlet tarafından korunuyor(!) ve bir de üstüne utanmaz arlanmaz bir edayla parasız eğitim istiyorlar" demesi, konuyu hiç umursamayanların gündeminde de bir nebze tutmayı başarıyor. O ve diğerleri bu talepleri gereksiz buluyor ve iktidarseviciliği yaptığından, konuya basın yasağı falan da gelmedi. Çok şükür!

Böylesi zavallıca bir "ah, aman neyse ki"lik yaşatılıyor olmasını niye diyorum? Çünkü 2 haftadır 19 yaşında polis şiddeti -dayağı, yerde sürümesi, tekmesi, vahşeti-yle bebeğini düşüren üniversiteli kız hakkında haber, yazı çıkmadı. Çünkü basın yasağı geldi. Çünkü "konuşamazsınız", "çenenizi kapatın ve işinize bakın, buyrun yumurtayı ve torbayı tartışın" denildi.

Kaldı ki; tartışsa da ne tartışabilmişti ki insanlar 19 yaşındaki üniversiteli hakkında? 3-5 ajitasyonla renklendirilmiş, "ama yine de..." diyen kodaman eski "tüfek" övünücüsü ve çokça hamilelerin protesto hakkını sorgulayan insanlar bütünü. Ötesi? Yok.

Öncelikle hamile kadınların eylem hakkı. Var mı böyle bir madde herhangi bir yerde? "Hamileysen, hakkını arayamazsın" diyor mu? Hamile bir kadın, ciddi bir komplikasyon ihtimali olmadığı sürece koşabilir ya da spor yapabilir. Özetle, düşünebilir, yaşayabilir ve yaşamanın içinde hak arama da vardır, sorgulamak da. Ha diyorlarsa ki, "biz yasalarımızda hamilelere ayrımcılık getiriyoruz," o vakit tamam.

Ayrıca yasalara göre de hamilelerin çalışması mümkün olduğu ve iş kanunlarında da ayrımcılık yapılmaması gerektiği yazıyor. Bizim sorunumuz da tam da bu zaten, "yazıyor" ve yazılı olmasından başka hiçbir özelliği yok. Hadi onu da geçelim, halk-ça hamile kadının hak arama hakkını sorguluyorsunuz; peki madem o kadar ilkel yargılamalar yapıyoruz; aynı ilkellikte ve içini oyma şeklinde bir formülle devam edelim o zaman. Hamile bir kadın bir can daha taşıyorsa ve ondan sorumlu olması gerekiyorsa, bu onun geleceğinden de sorumlu olduğu anlamına gelmez mi? Çok basit ve temel gelecek öğelerinden bahsediyorum. Okula gönderebilmek, yemek alabilmek, ölmeden yaşayabilmek, yaşadığını anlayabilmek. "Çiçeği burnunda" derken melankolizme yer var da; bir can daha taşırken, artık safi kendisinin değil, onun geleceğini nasıl düzenleyebileceği endişesini taşıyıp, "ne yaparım, neden?" diye sorgularken mi yok? Buyursunlar istedikleri sorudan başlayabilirler bu konuda mesela.

İkincil olarak; bu senaryoyu biz daha önce görmedik mi? Bırakın hamileleri, polisin birilerinin saçlarından sürüyerek arabaya götürmesini? Hadi eylemi bile geçtim. Polis, sokakta kenarda kaldırımda dinlenen yaşlı bir adama bile "kalk burdan" diye bağırıyor. Nane satıyormuş; kaldırımda satamazmış. Kaldı ki, bunları somutlamak zorunda kaldığım için ve bir insanın, hamile, hasta, sağlıklı farketmeden, hak aramasının normal olduğunu anlatmaya çalıştığımız için bile utanıyorum.

Ve yumurtaların yürüyüşle gelen vahşetin ardından çıktığını göremeyen eski "biz de zamanında yaptık ama yumurta da şiddet, bizimkisi de gençlikti işte"ciler, hiç mi utanmıyor? Mümtaz'er Türköne kendilerine zamansız bir bağlamda "patolojik" demişti; bu tavırlarıyla bu iğrenç ithamı olumlayarak, "hey gidi patolojik günlerimiz, neyse ki tedavi olduk" demiş olmuyorlar mı?

Baskın Oran mesela, utanmıyor mu "yumurtanın sonrası taş" diye başlayıp, "Reform yaptığı için bugüne kadar zaman zaman verdiğimiz dikkatli desteği ânında bitiriveririz. AKP iyot gibi açıkta kalır"ı eklerken? Hem de anında! Vay be... Ne gerekiyor peki bunun için? Eyleme giden hamile kadınların düşürdükleri bebek sayısının belli bir rakama ulaşması mı? Kendilerinin de ölmesi mi? Ne?

Günün Fotoğrafı 5

2010-12-24T15:26:00.000+02:00

"Demokratları da biz seçeriz"

2010-12-18T11:24:00.004+02:00

Az önce mail kutusuna düştü; gazetelere yansımaması büyük ihtimal. Burdan da ekleyelim. Biri "eşitlikçi" - "demokrat" mı demişti?

Kamuoyuna

17 Aralık 2010 tarihinde Maraş Katliamı’nın yıldönümünde yapılacak anmalara katılmak üzere Köln`den İstanbul`a giden AABK Genel Başkanı Sayın Turgut Öker gözaltına alındı. Bir hakaret davası bahane edilerek gözaltına alma maksatlıdır. Amaç, Maraş Katliamını protesto etmek isteyen insanlar üzerinde korku yaratmak ve ortamı gererek provokasyonlara açık güvensiz bir zemin hazırlamaktır.Sarıyer Savcılığınca 3 Kasım`da verilen tutuklama kararının zamanlaması manidardır. Bilindiği üzere 2005 tarihinde Dersim dönüşünde Sayın Turgut Öker yine İstanbul`da gözaltına alınmıştı.

Devlet, Sayın Turgut Öker üzerinden Alevileri, devrimci demokratları etnik ve inançsal azınlıkları sindirmek istemektedir. Buradan başbakan Erdoğana açık çağrıda bulunmak istiyoruz: Sayın Başbakan eğer demokratsanız ve yeni Maraşlar, Dersimler, Koçgiriler, Çorumlar, Sivaslar olmasın istiyorsanız, bu kanlı ve karanlık tarih ile yüzleşin ve bu karanlık sayfaların açığa çıkarılması için çabalayan insanlar üzerindeki baskılara son verin.

Biz Avrupa Dersim Dernekleri Federasyonu ve Avrupa Koçgirililer Birliği olarak, Sayın Turgut Öker`e yapılan bu muameleyi şiddet ile kınıyor ve derhal serbest bırakılmasını talep ediyoruz. Maraş`da işlenen insanlık suçunun açığa çıkmasını engellemek isteyenlere inat herkesi 19 Aralık Pazar günü Maraş`ta yapılacak olan protestoya katılmaya davet ediyoruz.

18 Aralık 2010

Avrupa Dersim Dernekleri Federasyonu Genel Başkanı

Yaşar Kaya

Avrupa Kocgirililer Birliği Genel Başkanı

Ali Demir

Günün fotoğrafları 4- Kriz Noel kartlarını da vurdu(!)

2010-12-14T06:53:00.004+02:00

Kaynak: The Guardian- Kipper Williams

Günün fotoğrafı 3- Ölüm yiyen devlet

2010-12-13T06:31:00.002+02:00

Bizim polis ne şanslı!

2010-12-12T09:54:00.000+02:00

Önceki hafta basına sızdırılmaya başlayan WikiLeaks belgelerine bizim medya-mtrak yazarlar yeni ayıldı. Öğrencilerin sesi sokaklardan duyulunca, koşa koşa sarıldı belgelere, açıklamalar yazmaya başladı. Unuttu gençliğini. Hoş, o bir şeyler soran, hakkını aramak için etrafı sorgular hâlini unutalı çok olmuştu ya; benimkisi de umuttur işte, hiç bitmeyen.

“Yumurta”nın kapıya dayandığını görünce ise, yumurta-lı eylemden vurdu hem medya, hem hükümet. Başetmesi daha kolay, riski daha azdı. 4 Aralık'taki polisin öğrencilere “sokak işkencesi” hakkında bir şey söylemeleri zor gelmiş olmalı. 20'li yaşlarındaki öğrencilerin özellikle bir takım insanlar tarafından “asker ve polisin koruduğunu iddia ettiği” noktaları hedef alındı. Ardından kafaları kaldırım taşlarına vuruldu.

Öğrenci ve eğitimcilerle ilgili bir konunun hepten bypass edilerek, rektörlerle görüşülmesinin itiraz almış olmasının, “bizim haklarımızı, bizimle ilgili şeyleri bize niye sormuyorsunuz?” diye seslenmek üzere eylem yapan gençler, polis için el bombası niteliğini taşıyor. Hele ki, toplumun her kesimince “rahat ettirilmesi gereken” olarak gördüğü “hamile bir kadın”ın orada olması yerine, eminim ki birinin 5 adet bomba yerleştirip patlatmış olmasını dilerlerdi.

Dilemekle de kalmadılar, zira. 19 yaşındaki kızı hedef almayı eksik etmediler. Hamile bir kızla birlikte, diğer eylemcilerde de tüm doğurganlık ve üremeye yardımcı olabilecek noktalarına odaklandılar gencecik bedenlerin. Duyulmasa ne “iyi” olacaktı ama şansları yaver gitmedi. Gerçi “hamile kadın” gerçeğiyle beyni duran halk, çok da zor anlar yaşatmadı ya kendilerine ; neyse.

Arjantin'de “guerra sucio” (kirli savaş) döneminde de, en çok hamileler hedef alınmıştı. Devletin kelimeleriyle, “onların pis kanından doğacak çocuklar” istenmiyordu ve yok edilmeliydi. Yok etmeyi de iki şekilde yaptı Arjantin Hükümeti-Polis ortaklığı.

1. Hamilelere uyguladıkları işkencelerde, çocuklarını kaybetmeleri için “itinayla” yaklaştılar.

2. Göz altında ve işkencede çocuğunu düşürmemiş olan bazılarının ise çocuklarını çalarak, kendi seçtikleri “temiz ve itaatkâr” olanlara evlatlık verdiler.

Her iki şekilde de, sistematik bir yok etme planı uyguladılar. Fiziki yok edemediklerinin, bilinçlerini yok ettiler. O çocukların büyükanneleri başlattı Arjantin'deki “Plazo de Mayo Büyükanneleri”ni.

Polisin “bel altı” vuruşunu 4 Aralık gecesinden itibaren her okuyuşumda aklımda bu “yok etme planı” ve “3 çocuk hikayesi” belirip duruyor. Her uygun fırsatta “en az 3 çocuk” söylemini yineleyen yüksek merciilerin, üç çocuğun stratejik kriterlerini de istediği ortaya çıkıyor.

3 çocuk. Ama “temiz” kanlı. İtaatkâr.

3 çocuk. Ama bize karşı çıkmayacaklardan.

3 çocuk. Aman ha; hakkını arayanlardan birinin “tohumu” olmasın. Büyür de hatıra anlatır filan, neyimize gerek?

3 çocuk. Biz zaten kimlerden 3 çocuk istediğimizi belirliyor; gerisini de yola getiriyoruz.

Bundan birkaç ay kadar önce, Ayça Söylemez'in çok güzel bir tespiti vardı: “3 çocuk: biri madene, biri tersaneye, biri kot taşlamaya. “ Ve 4 Aralık sokak işkencesi kanıtlamaya çalıştı: “İstediğimiz yola gitmeyecek 3 çocuk, buraya giremez. “

Bize de geriye sokak işkencesi yapan polisleri kınamayı es geçip, “19 yaşında bir kızın niye hamile olduğunu”, “annesinin babasının, ah bir bilse, kim bilir ne kadar üzüleceğini”, “okumaya giden kızların 'neler karıştırdığını'” ve “hamile bir kızın niye hakkını arkadaşlarıyla beraber aradığını” soran gruplar dolusu “patalojik” vak'a kaldı.

(Hamile kadınların hak aramama kriteri ve patalojik vak'a bizler. Onlar da bir sonraki yazıya kalsın.)

Benim de delilim sağlam!

2010-12-11T09:12:00.005+02:00

Mümtaz'er Türköne, "patalojik" kelimesini yeni öğrenmiş olmalı. "Kişiyi nasıl bilirsiniz?" demişler, "kendim gibi" cevabı gelmiş, sonuçta. Bugün de aşağıdakileri yazmış:

"Gösterilere sahne olan Konferans Salonu, bizim talebeliğimizde ikinci sınıfların amfisiydi. 35 yıl önce, tam 1975'te o sıralarda ben oturuyordum. Baskıya, şiddete ve tehditlere maruz kaldım. Hemen yanımda kemikleri kırılana kadar dayak yiyenlerden biri bugün Sayıştay üyesi olarak görev yapıyor. Yediği dayaktan komaya giren bir başkası, Emniyet Genel Müdürlüğü görevinde bulundu. İkisi de o amfide sessiz sessiz oturuyordu. Çıkartacağımız sonuç: Demek bugünkü sessiz çoğunluğun hak ve özgürlüklerini koruyacak birikime sahibiz. 35 yıl önce o dayakları atanlar, bugünün protestocularının babaları, amcaları veya teyzeleriydi. Delilim sağlam: Noktası ve virgülüne kadar 35 yıl öncesinin laflarını tekrarlıyorlar. Bunu fark etmek kâfi; demek ki 35 yıl sonra bu ülkenin tepe noktasına gelenlerin kemiklerini kimse kıramayacak. Uyacağımız tek ölçü de şiddetin hiçbir türüne prim vermemek olacak."

Sayın (!) Türköne, benim de delilim sağlam. Hak ve özgürlük arayanların değil de, susup sistem köpeği olanlar bizi yönetiyor. Sizin yazdıklarınız kendi kendini istikrarlı bir şekilde doğrulamış.

Ayrıca benim ikinci delilim de sağlam; bu ülkede asalak olmayan prim yapamaz. Öyle olmasaydı siz bu kadar "aydın" sanılır mıydınız?

Korku siperiniz öğrenciler mi?

2010-12-08T17:16:00.004+02:00

Hadi sevgili "demokrasi" kalkanı köşe yazarları; 2 güne kadar wikileaks yazmaya korkuyordunuz; daha korkulacak bir şey buldunuz; sığının wikileakse. Nasılsa "şeffaflık" değil mi? Küçücük kızların bebekleri ölüyor, gencecik çocukların başları, vücutları ezilmeye çalışılıyor, 20'sinde insanlar benzinlikte adeta rehin bırakılıyor; sarılın hadi belgelere. Sarılın Assange'a; konuşun konuşamadıklarınızı konuşur gibi yaptıklarınızı çok değil, 1 hafta öncesine kadar.

Öyle şeffafsınız ki, içinizdeki iğrençlik hemen fırlıyor gün yüzüne... Mağdurluk-tu, vicdan-dı, değil mi? Bu ülkenin hepsinin vicdanı bu kadarcık işte; "onlar da niye gidiyor ki, otursunlar oturdukları yerde" diyecek kadar. "Polisleri dayak atmaya, çocuk düşürtmeye, adam öldürmeye zorladılar" diyecek kadar...

Madem "adam"lık sizin kriteriniz, vicdanınız kadar "adam"larsınız o zaman. Öyle derin bir nefret duyuyorum ki şu an; kendimden korkuyorum.

Günün fotoğrafı

2010-12-06T12:07:00.001+02:00

Wikileaks şerefimizi Fehmi Bey'e kaptırdık!

2010-12-05T09:56:00.006+02:00

Bu yazı eşzamanlı olarak BaskaHaber'de yayınlanmaktadır.

Tüm hafta “yayınladığı ABD'ye ait diplomatik belgelerle dünyanın gündemine oturan internet sitesi Wikileaks” kelimeleriyle başlayan ve mutlaka ilk cümleyi bitirmeden “Türkiye hakkında da birçok kripto bulunduğu”nun kenardan sıkıştırıldığı metinler yazarak, yayına verdik. Wikileaks sitesinin çökertilmesi ve bu çök-ertil-mesi esnasında, ülkelerin nasıl da demokrasi savaştırdığına da tanık olduk. Sistemi bozduruldu, tehlike dendi, ABD'nin bilgi alma kaynaklarına müdahale etmesine dünya-cak alışıktık da, Fransa da nasıl olurdu yani?

Türkiye'ye ait bilgilerden bahsedip, dış mihraktır, amaçlıdır, kuruştur, sekiz banka hesabıdır, otokratlıktır(!) bahsedip yorum yapacağımı sanmayın. Zira ben başbakanın televizyonda canlı yayında “müsterihleşememe”sini izlerken algılayamamışım yeterince dediklerini. Sıradan “ne olursa olsun, içeriyi korkut, senin oyun içerdedir” söyleminden yapıyor sanıyordum. Ta ki, Amerikan Wall Street Journal'in 3. sayfasında canlı yayındaki sözlerinin haberleşmiş hâlini okuyuncaya kadar. İngilizcede, hele ki resmi metinlerde, kısa ve tehditkâr cümleler yoktur, mâlum. Ancak helâl olsun, nasıl da güzel çevirmişler; kuruşun Lira'nın yüzde biri olduğunu belirterek devam ettiği, “I don't have a single kuruş in any of the Swiss Banks”i (*İsviçre Bankalarında tek bir kuruşum bile yok) mi ararsınız; “those who smear us will be crushed under their accusations; they will end, disappear”ları (bize iftira edenler, kendi suçlamalarının altında ezilecekler, yok olacaklar) mı ararsınız artık, bilemem. Ama şenlikti. (1)

Öte yandan ABD'nin belgelerde yazanların gerçek olmadığını değil de, ortaya çıkması konusunda “üzgün” olduğunu belirtmiş olmasının güzelliğinden dem vurmadan yazıda ilerlemeyi içime sindiremiyorum. “Tehlikeli adam”ımız Ahmet Davutoğlu ve şürekasının “özür isteme”si bir yana, “oh aman ne güzel, özür dilediler” diyerek, dil ve algı yetersizliğimizden ötürü siyaset güruhu olarak huzura erişmiş bir ülkenin insanlarına dönüştük tek gecede. Ragıp Duran'ın sözlerini de şu noktada elimi kalbimin üzerine koyarak tekrarlamak istiyorum;

"Salı günkü gazeteler, Davutoğlu’nun ağzından Clinton’un özür dilediğini yazdı. I am sorry! Clinton, Davutoğlu ile görüştükten sonra basın toplantısı yaptı. Özür dilediğini filan söylemedi. Sadece üzgün olduğunu söyledi. I am sorry!”(2)

Madem “gazeteler” dedim, duydunuz zilin sesini. Medya tek kelimeyle, yok hayır, sınıfta bile kalamadı. Medya, okula daha başlamadığını ve ilkokul fişlerini ezberleyip birinci sınıfa giriş yaptığını belli etti. Önünce son günlerde çıkan ilk hazırlıksız olayda, önce kem küm yaptı, sonra bildiği bir fişten başlayarak, patlattı türküsünü.

Daha ilk geceden basına sızdırılan kriptolarda, 8 adet hesap sansasyonunu geçtim; Başbakan hakkında diplomatların “inatçı, çok çalışkan ve 'halkı otokrasiyle yöneten bir hayırsever milliyetçi” tanımları yer alıyordu. Gariptir; ilk gün ajansın ilk haberleri okuyan biri, diplomatların bırakın Türkiye hakkında dedikodu etmesini, eni konu “Tayyip ve Türkiye sever” olduğu konusunda görüş birliğine varırdı.

Ancak ne öyle ne de böyle; medya Wikileaks belgeleri hakkında, - doğrudur ya da yanlıştır; umursamadan- Yeşilçam'ın en sevdiğim filmlerinden Aile Şerefi'ndeki Fehmi Bey karakterini oynamaktan öteye gidemedi.

Doğru hatırlayayım diye bugün oturdum yeniden izledim bu eşsiz filmi ve not ettim Fehmi Bey ile oğlu Oktay arasındaki konuşmaları. Oktay'ın, Rıza'nın (Münir Özkul) en küçük oğluna arabayla çarpmasının ardından, Fehmi Bey, eve gelen oğlunda bir hâller olduğunu anlayarak sormasının üzerine, şöyle bir konuşma geçiyor babasıyla arasında:

-Ulan bunca yıllık babanım ben; anlamaz mıyım? Sende bir şey var, hadi anlat?

-Baba, valla isteyerek olmadı. Birden önüme çıkıverdi.

- Kim?

-Çocuk. Hiç suçum yoktu.

-Dur, sakin ol. Baştan anlat, ne yaptın çocuğa?

-Bağdat Caddesi'nde arabayla gidiyordum. Çok yavaş. Birden veledin biri kendini arabanın önüne atıverdi. Çarptım. Korktum, kaçtım.

-Korkmak neymiş? Benim oğluma kim ne yapabilir? Kendine gel. Arabada hasar var mı?

-...

-Bir bakalım. Yok. Fazla bir şey olmamış.

-Far da kırılmış baba.

-Sana bir şey olmasın da, araba mühim değil. Plaka numarasını aldılar mı?

-Bilmiyorum.

-Birkaç gün benim arabamı kullan.

-Olur.

-Hadi yürü. ... Asma ulan suratını! Yakışmıyor sana. Gül bakayım, GÜL. Bakayım? Misafirlere bir şey belli etme.

-Kızmadın değil mi baba?

-Kızmak mı? Niye? Saçmalama ulan, sen benim tek oğlumsun.

-Bir şey yapmazlar değil mi?

-Ben hayattayken senin kılına kimse dokunamaz. Aslanım benim!

-Aslan babam.

Birkaç istisna dışında kaç gazete, kaç kanal, kaç sitede bir şeyler gözümüze çarpabildi, sayabilecek durumdayım. Bizim medya pek güzel korudu. “.....” yazdı ya da “belgelerde ..... olduğu iddia edildi” bile diyemedi. Fehmi Bey'i zamanında iyi izlemiş olsa gerek, sırtlara vurdu pat pat pat; “asayiş ber kemal, merak etmeyin!”

Ama suç bizde; merak etmeyi unuttuk biz. Merak neymiş, ne olurmuş, geçti bizden; yaşlandık ve içimiz kurudu. Hatta ne ilginçtir; önümüze bir çuval kağıt atıldığında, ismimizi görsek bile, dönüp bakmıyor, “amaaan ne olacak işte” deyip, ilkokuldan ezberlediğimiz fişleri sıralayıveriyoruz.

Bir kişi de çıkıp, yazık be bize, canımızı yakıp, iğneleri batıra batıra “pelte olmuş beynimiz” demiyor. Ben de ezberlediğim fişlerimden birini söyleyerek bitiriyorum o sebeple: Taraf olmayan bertaraf olur (!)

Ve 1976'nın Yeşilçam'ın kahramanı Rıza'yken ve her şeyi pahasına oğlunun sakatlığını kabullenemeyip, -en azından- çabalarken, 2010'un kahramanı Fehmi Bey ve kopan bacağı organ mafyasına satan bir Rıza olabilmiştir ancak.

(1) http://online.wsj.com/article/SB10001424052748704594804575648382616807158.html

(2) http://apoletlimedya.blogspot.com/2010/11/wikileaks-yeni-global-gazetecilik.html

Günün Fotoğrafı 2

2010-12-03T08:07:00.000+02:00

Günün Fotoğrafı 1

2010-12-02T07:12:00.003+02:00

Two Brians, No brains. (AP)

Not: Üstün etiketleme yeteneği sayesinde, her gün çok orijinal fotoğraflara denk geliyorum. Bu sebeple blogda yazmadığım zamanlarda bile "günün fotoğrafı" başlığıyla, her gün 1 fotoğraf (belki bazen sayısı artar) yayınlayacağım bundan sonra.

"Velev ki..."

2010-11-29T13:19:00.004+02:00

Başbakan'ın "..velev ki..."li sözlerini hatırlarsınız; anadolu ajansı da iyi öğrenmiş. Wikileaks haberlerinde RTE hakkında "iyi huylu" sıfatlarını "iyice" makaslamasını saymıyorum, bir de şöyle yazılmış:

"Wikileaks internet sitesi, yayımlamaya başladığı belgelerin ABD'nin müttefikleri ve BM'de dahil casusluk faaliyetlerinin boyutunu ortaya koyduğunu ifade ederek, sızan belgelerin ABD'nin kendisine bağımlı ülkelerdeki yolsuzluk ve insan hakları ihlallerine karşı "köre dönüştüğünü", "güya tarafsız olan ülkelerle gizli anlaşmalar yaptığını" da gösterdiğini yazdı."

Nerede kalmıştık?

Haydarpaşa AVM emrinize hazırdır...

2010-11-28T16:12:00.004+02:00

Hani o anlı şanlı milli bayram tarihimiz var ya; o tarihte yağma kültürü var. Nefretle arşivleri yakma tarihi var. Aynı zihniyet, bu çağa geçtiğinde yağmacılığı neoliberalizme uydurup, rant savaşı olarak karşınızda. Çok katlı alışveriş merkezi kompleksleri, işletme binaları yapılacak Haydarpaşa'dan.

Nazileri gözü kapalı "onlar da yani, sabun yapmışlar insanları, soykırım" diyordunuz değil mi? Şüphesi soykırımcı diyebildiğimiz o Nazilerin başı, tüm sanat eserlerini ve arşivleri korumuştu.

İstanbul'a giriş sembolü Haydarpaşa yanıyor, canlı yayında izliyoruz. http://www.arkitera.com/h2607-haydarpasa-otel-olacak.html

Aman, ürkütmeyelim!

2010-11-28T09:23:00.006+02:00

Bu yazı eşzamanlı olarak BaskaHaber'de yayınlanmaktadır.

Ses ve görüntü ayarı senkron edilememiş videolar gibi yazıyorum bu sıralar. Aklımda biriktirip, sabaha karşı bir yerlere not etsem de, bedensel yorgunluk galip gelince, yemek ve uykuya yenik düşüyorum. İşte uyku hayaliyle dolandığım bir hafta içi gününde, halüsinatif ATM arayışı ve sise yenik düşen motor-vapur seferleri sebebiyle alternatif yola dair “derin” sorgulamalara dalmıştım ki, ara sokaktan sarışın, uzun boylu, saçları sımsıkı arkadan toplanmış bir kız ve 2 arkadaşıyla hafif çarpıştım. Başımı kaldırıp baktığımda içimden, “aaa dizi gâvuru(!)” demiştim ki, hemen ellerimle istemdışı olarak ağzımı kapadım. Mehmet Yılmaz Küçük (M.Y.K) neyse ki etrafta değildi!

Lafı uzatmak bir yana, gördüğüm ve ufaktan çarpıştığım kadın “Öyle bir geçer zaman ki” adlı dizinin oyuncularından, Carolin karakterini canlandıran Wilma Elles'ti. “Dizi izlemeyen”ler için sıradaki parça: Kendisi rol icabı, -zaten cumhuriyet tarihinin en devrimsel tepkilerinin kesinlinkle rol yapan oyunculara karşı olduğunu düşünüyorum- evli bir adamın Hollanda'lı sevgilisini canlandırıyor. Carolin'e diziyi izlerken sinir olmamak elde değil, ancak konumuz bu değil, evet; dizide, aşk uğruna çocuklarını kapıya koyan “baba”nın sevgilisini canlandırdığından, adamı yanlış bulan diğer karakterler hırslarını alamıyor. En çok da babaanne Meral Çetinkaya, Carolin'den ismiyle bahsetmek istemediğinden- metaforik bir anlamı var mı bilmiyorum. Ancak isimle seslenmek, önemsemek, varsaymak, cismileştirmek olduğundan sıfatlara büründürmenin teknik olarak tematik bir anlamı olabilir- “gâvur karısı” diye bahsediyor kendisinden.

Tam da bu metaforik mi değil mi benim henüz bir yargıya varamadığım sıfat yüzünden, bir eşitlikle yanan hükümet görevlisiyle daha tanışmış olduk. Çok şükür! Gerçi ben M.Y.K'nın bu tavrının da yine tematik bir hareket olup olmadığında da kararsızım şimdilik; kendisi de, kendisini isimlendirerek, ben varım ve buyum, demek için kahraman insan hakları savunucusu olabilir, zira. Beni alâkadar etmez tabii; ne deniyordu, “günahı boynuna” mı? Aynen ondan.

M.Y.K, Başbakanlık İnsan Hakları Başkanlığı Başkanı 'mış.(bilinçli kakafoni) Başbakanlık İnsan Hakları Başkanlığı Başkanı, kurum olarak, dizilerdeki ayrımcı dilden rahatsızlık olduklarını ifade ederek, “gâvur denmesini kınıyoruz, siz en iyisi ahlaksız deyin” dedi önceki hafta. Kriter ben olamam da; son haftalarda yasa araları incelemelerim ve gündeme geçen açıklamalarla tanış olduğum “eşitlik ve adalet lodosu,” cidden utandırıyor beni kendimden. Bildiğiniz cahilmişim meğerse; burnumun ucundaki insan haklarından yana tavırlardan bihabermişim.

Başkanlık bir de detaylandırarak, dizilerin ülke insanları üzerindeki etkisine dikkat çekerek, “ayrımcılığın hoş karşılanamayacağını” belirtmiş.

Tamam, hayatımız işe gidip gelmek ve oturup dizi izlemekten ibaret bir dünya olabilir. Ancak, insan ister istemez soruyor, “ayrımcılığa bu kadar hassastık da, polislerin bonus uygulama ekstresinde o yüzden mi buram buram cinsel oryantasyon takıntısı göze çarpıyor?” diye. Ayrımcılığı türüne göre değerlendirme kararı aldılarsa da – ironiyi yok sayıyorum, sabır- çok değil yaz öncesi Mavi Marmara olayında dengeyi kaçırıp, dinsel ayrımcılık ateşiyle bağıranları hatırlamıyoruz demeyin. Ama o olayda ben aynı kurumun hiç de çıkıp “ayrımcılık kötü bir şeydir, suçtur” dediğini hatırlamıyorum.

Hadi yine tamam, tay tay demokrasi. Cin Ali demokrasi öğreniyor. Bu kez yakalamış da söylemiş, korkutmamak gerek çocukları. -İnsan haklarını savunmak yerine göre toplumsal tehlike teşkil edebilen bir şey, mâlum.- Ama el atmışken en azından gâvur darbesinden başlanmış madem, o zaman bir de şimdi hazırda “yaşasın sokak” diye çağın buluşunu yapmışçasına sevinen medya da varken; gerçek sokağa da bakılsa da ayrımcılık ayması yaşasak? Gayet hoş olurdu mesela.

Sokağa çıkarıp hemen korkutmayalım diyorsanız, en azından diğer televizyon programlarına, prime timelara, tartışmaların kapısını çalsalar?

Yine mi gol değil?

Ah bu gülüş...

2010-11-24T07:26:00.001+02:00

Yorum yapacaktım ama fotoğraf kusursuz.

"Uydurulmuş" gül

2010-11-20T20:56:00.005+02:00

Popüler kültürün damarlarımdan girerek beni esir aldığı bir Cuma dünü, bir hışım evden çıkarak, ilahi sinema çağrısına uymuştum. Filmin saatinin gelmesini beklerken, kitapçılardan birinin "en çok satanlar" listesine gözüm takıldı.

Yine, yeni, yeniden Kayıp Gül. Bu kez üzerinde "son 8 ayın en çok satanı" bantıyla. "Bestseller", "Bu kitap dünyada çok sevildi", "küçük prens, martı'dan sonra en iyi roman" stickerlarından sonra, kitap kendi dilinde de son 8 ayın en çok satanı olabilmiş; vallahi bravo! Ne diyeyim?

Kitabı hâlâ okumamış olanlar için; kitapta ikiz kız kardeş hikayesinden, fason bir içsel arayış hikayesi anlatılıyor. Kız-lar-ımız Küçük Prens müptelası, mâlum. Ama Exupery'nin şaheserini beğenmeyen zaten azdır. Kitap da, gül ve Küçük Prens etkisi üzerinden 200. kez okunduktan sonra, hadi ben de bir şeyler karalayayım tadında yazılmış. Basit bir dili var; evet, çok kötü değil belki ama en iyi ihtimalle, vasat.

Kayıp Gül, Türkiye'ye dıştan giriş yaptı. 40 ülkede bu kitabın dillere dolandığı ve çok beğenildiği kelamlarıyla dolu bir pazarlama stratejisi kullanıldı. İlk gününden pembe ve "dünyanın göz bebeği" bantıyla göz kırptı herkese ve çoğumuz da bu cazibeli çağırışa duyarsız kalamadık. Yine okumuş olan çoğunluğun, aynı seviyede bir arkadan vurulmuşlukla, "eee bu mu yani?" demiş olduğunu tahmin etmek de güç değil.

Kitap ve 6 sene sonra yaptığı Türkiye çıkarması hakkında, en güzel ve foyaçıkarıcı yazıyı da Ezgi Başaran geçtiğimiz sene Hürriyet'te kaleme almıştı zaten. Yayınevini, kitabın yazarı Serdar Özkan'ı arayıp "cevapsız" kalmasının ardından, işin aslını astarını öğrenmek için kapakta bahsi geçen yayınevleri ve yorumların sahiplerini de araştırmış; Kayıp Gül'ün, sahiden "kayıp" ve en iyimser sıfatımla "uydurulmuş" bir şöhrete sahip olduğunu da, sağolsun, göstermişti.

Serdar Özkan, Robert Kolej mezunu ve hepimiz, en çok da Robertliler bizzat kendileri bilirler ki, egoları yüksektir. (Genelleme yapıyorum, evet. Genel bir kanı ve kendilerinin de şikayetçi olduğu bir şeydir, zira.) Hatta Robert mezunu bir arkadaşım bana bu konuya ilişkin, kendisini ve hırsını dizginlemesi gerektiğini sık sık hissettiğini söylemişti. Bir başkası, o egodan kaçış olmadığını, bir diğeri ise kazandığı birleşik dünya koleji'ne gidecekken, sınıf arkadaşları tarafından, robert'i nasıl bırakmaya yeltendiğinin anlaşılamadığını da anlatmıştı. İsteyen yanlış anlayabilir; ancak derdim robert değil, bazı öğrencilerinin hiçbir zaman üzerinden atamadığı egolarıdır.

Türkiye'nin en iyi okullarından biri olan, daima en birinciliğe alışmış kolejden mezun Serdar Özkan, her şeyde birinci olma hırsına da söz geçirememiş, en birinci Fırat modelinden, 2003'te bu ülkedeki kitap piyasasından maksimum 1000 sayı satan "ilk kitap" sonucundan memnun kalmamıştır. Başarısı ne'dir biliyor musunuz? Halkı iyi analiz ederek, dışta beğenilenin burda da ellerini ovuşturarak övmeyi bekleyen eleştirmenleri gözüne kestirerek, düşüvermiştir raflara. Ve buyrunuz sonuç:

8 ayın en çok satanı.

Kolay gelsin.

Ezgi Başaran'ın yazısını da daha önce görmemiş olanlar için tık.

"Yaşadınız" yine kot işçileri!

2010-11-17T21:56:00.005+02:00

Hükümetçe görevlendirilmiş zâtlar, ülkede olan biten tüm olumsuzluklardan binbeşyüz ışık yılı ötedeymiş gibi bahsetmiyorlar mı; bitiyorum. Her şey "dünya önce bir toz bulutuydu" kıvamında ilerliyor.

Malum, Çalışma Bakanı Ömer Dinçer, son haftalarda " istihdam-sigorta elele, haydi birlikte seçimlere" dönemine hızlı bir giriş yaptı. SGK, 3 senedir reforma uğrayacak, uğrayamadı. SGK mı, kelebek larvası mı, derin kararsızlıklar içindeyim. Neyse, reformun istihdam ayağında konuşurken esas oğlan, kot kumlama işçilerinin -ve aslında birçok tekstil işçisi de benzer akciğer ve kalp hastalıklarıyla tek başlarına boğuşmaya terk ediliyor- "kaderi", silikozis hastalığıyla ilgili yine yüz milyon ışık yılı öteden yorum yapıp, "bak görüyor musun şimdi"lemiş:

"Bu kişilerin çoğu kayıt dışı çalıştırılmış. Mevcut kanunda bu kişilerin çalıştıklarının ve hastalıklarının bundan kaynaklandığının ispatı istenmektedir. Ancak tespitlerde yaşanan zorluklar, çalışma dönemlerinin üzerinden uzun zaman geçmiş olması, çoğu vatandaşın niteliksiz iş yerlerinde çalışması gibi sorunlarla karşılaşmaktaydık."

Ben mi çok basite indirgiyorum; bilmiyorum ama her evrağın altına kondurulmuş "denetim kurulu üyesi" imzaları bulunurken, "amaaan, bunu da denetleyememişiz, kusura kalmayın silikozisliler" demek nasıl bir zihniyettir? Kayıt dışılık türküsünü, çocukluk sakızı big bubble balonları kadar büyüttük ve çürüdü artık; çürümüş hali dişlere yapışırken de "çocuğumuzun süt dişi" haline bürünüldüğünü işaretlemek konusunda ise herkes suspus. Hiç rahatsız değil.

"Bizim çocuğun sigortası da 3. ayda yapılacakmış" deyip, kırıp kıçınızı oturmayın yahu!

Ve Dinç-Er'imiz bir de silikozis hastalarına destek olunacağını, tedavi masraflarının karşılanacakmış gibi yapılacağını "mevcut mağduriyetin telafi edileceği" kelime öbeğiyle ifade ederken, "çalışma olgusunun tespiti halinde, iş kazası meslek sigortasından en az yüzde 40 yararlandırma" haberi veriyor. Düşünce bulutu olarak, çalışma olgusu. Olgu. "Tut ki işe yaradık da, hakkını verebildik "muallağı. Demirel dönüpdolaşıpyenibirşeysöylememe yetisi.

Utanç aramayın. Başta bulunamadığı anlatılan kayıtdışılıktan, çalışma olgusu çıkaracağız. Yani iş 3 nalla bir ata kaldı.

Yaşadınız yine kot işçileri!

Türk siyasetinin multimedyayla imtihanı

2010-11-14T10:17:00.006+02:00

Bu yazı eşzamanlı olarak baskahaber.blogspot.com'da da yayınlanmaktadır.

Türkiye'nin yıldız ve yıldızımsılarını sosyal medya alanı Twitter'da bulunca, sokakta görüp de imza istemiş kadar sevinivermiştik. Hoş, “takip edilmeme” bizim için dertti ama olsundu. Çakma Madonna, sonradan da çakma Türkiye Gaga'sı Hande Yener hasbelkader içimize su serpmiş ve bizi takip listesine eklemişti ki, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül çıkageldi aniden.

Şaşırıp, afallamadık dersek, yalan olur. Şahsen, ben daha ABD'deki 2008 Demokrat Parti Kongresi'nde Joe Biden'ın konuşmasını bile sindirememiştim. Ekran ve delege önünde karısını ve çocuğunu kucaklamalar, “hey dostlarım benim dinleyin” tavırlarıyla başlayan -bence- lakayt konuşmalar, “eee hani kongre?” suallerini sordurmuştu. Ama işte orası “a-be-de'ydi. ObamaCan da bir değişmedir tutturmuştu” ve belki de ondandı diye kendi kendime bir şeyler uydurmuştum.

Toplu yiyici a-be-de'nin başkan adayı, seçim kampanyası kapsamında Twitter hesabı da açıvermiş, oradan mesajlar dağıtıp, müritler toplamaya başlamıştı sonuçta. O durumu tam atlatmıştık ki; Chavez “ben de varım, madem racon böyle, bizim hareketimiz de bunun parçası olacaktır” diyerek, “haklı savaşımızı kazanacağız” mesajı eşliğinde “röntgen listemiz”de beliriverdi. Venezuela Devlet Başkanı, anlaştığı diğer başkanları da çağırıyordu.

“İnternet ve multimedya sahiden bu kadar hayati önem taşıyor” sayıklamalarıma başlamış, durmaksızın cıvıldamaya dalmıştım ben de. İşte o an Türk siyaseti bizi sınayarak, Cumhurbaşkanıyla hızlı giriş yaptı. Abdullah Gül, akıllı uslu tonda, herkese iyi geceler dileyerek, “bugünlük bu kadar” twitleriyle mesai yaparken, maliye bakanı Mehmet Şimşek, teşkilatçılığın solmaz ismi Gürsel Tekin, dosyalı kahraman Kemal Kılıçdaroğlu gibi siyasetçilerden, “demokrasi türküsünü hemen tellendirmiş” 80'den 2010'a metamorfoz ödüllü Tüsiad'ın başkanı Ümit Boyner filan da uzak kalamamıştı. Halkın eli mahkum tabii; “ünlü mü çıktı; al takibe. Amman fazla takipçi de yapmamak gerek, silelim eş dosttan artık” ikilemlerinde de kaldık mı? Çok zor bir çelişki oldu bu sahiden sevgili bu satırların takipçisi.

Şahsen mi desem, bence mi; yoksa yine çoğulluklara mı girsem bilemiyorum; ancak hiçbiri matematik ve metafizik dehası Devlet Bahçeli kadar şoke edememişti.

“Çağın teknolojik gelişimine uyarak düşüncelerimi sizlerle paylaşmak için açtığım TWITTER sayfasına hoşgeldiniz. Sevgi ve saygılarımla.” -10 Kasım 14:17

Cumhuriyetin tüm kaleleri teker teker twitterda bir kez daha fethedildiğine göre, bir aşama daha atlayarak, Türk Siyaseti'nde de Web 2.0 dönemine geçmiş bulunduk. Voila! Gerçek dünyada bulamadığımız birlik ve aile ortamını sanal dünyada bulmuş, rahat ve huzurluyduk.

“Twitter ailesine katılımım yaklaşık 7 saat oldu. Alaka çok yüksek. Anlaşılıyor ki bu aile beni benimsedi. Biliniz ki her kelime bana aittir. “ - 10 Kasım 20.26

Diğer başkanlar ve siyasetçilerin böyle duyurmamışlığındandır belki; ilke adım 2+9+29-9+(2.5) uncu yılındaki partinin sitesinden gelince, ben yine toparlanamadım. Sitenin müritlerine verdiği, ışık niteliğindeki “twitterı etkin kullanma ve düşmanla savaşımızın multimedya ayağı” direktiflerle, “duyduk duymadık demeyin”liyordu.

Türkiye'nin Web 2.0'a girişinin sosyal medya ayağında, halk olarak en çok alternatif takma ad ve şifre koymaya ilişkin yaptığı çalıştay konusunda, hareketçi partiye müteşekkir olmamız gerektiğini düşünüyorum. Ne diyor partinin org.tr'si?

“Username yazan alana istediğiniz kullanıcı adını yazınız. Kullanıcı adınız daha önceden başkası tarafından alınmış ise aşağıdaki hata mesajını göreceksiniz. Bu durumda başka kullanıcı adları deneyiniz.
Örnek: 1978 doğumlu Murat Sönmezoğlu isimli bir kişi için: muratsonmezoglu78 veya muratsonmezoglu1978 gibi alternatif kullanıcı adları denenmelidir.”

İkisi de kabul edilmeyince, dışlanma korkusunu önlemek için psikolojik destekten söz edilmemesi ufak bir hayal kırıklığına uğratsa da; müsterih olmak gerekiyordu, malum.

MULTİMEDYANIN SAĞ AYAĞI: Sözcü!

Neredeyse eşzamanlı olarak Sözcü gazetesi'nin 10 Kasım 1.sayfasıyla da karşılaştık. Multimedya bizi sınıyordu, Türk siyasetiyle kesin bir derdi vardı; evet! Balmumu heykelinin ekran görüntüsü, fotoşop ortamında ince elenip sık dokunarak kesilmiş, steril ortamda “stamptool” seçeneği bile kullanılmıştı. Senelerin fotomontaj ortamı, artık çok farklı bir boyuta geçmişti kanımca.

İlk intiba, Sözcü'nün her yıl Kemal Atatürk'ü anma gününde manşetini ilköğretim ve liselilere emanet ettiği yönünde olsa da; çok geçmeden verilen derin mesajlar; hele ki bir arkadaşımın da işaret ettiği gibi, büyük karede halkın isteklerini ve şikayetlerini dile getirmesine rağmen, Mustafa Kemal'in kendi telinden çalması ciddi bir “sayfa bulunamıyor tekrar deneyiniz” hatasıydı.

Dış güçler, ortaya attıkları sosyal medya, multimedya ve bilumum diğer medyayla bizi çok fena sınıyordu işte! Ayağa kalkıp, bir kendimize gelmeliydik. Siyaseten yeni bir yazılım programına ihtiyacımız olduğu apaçıktı artık.

24'ün en güzeli

2010-11-05T20:39:00.002+02:00

Mutlu Yıllar

Bu gün dünyayı istediğin bir renge boya

Rengârenk batan günü al karşına

Bir renk de kendinden kat

Çocuklar gibi saf, temiz ve berrak

Kapat gözlerini bir hikâye yarat

Vazgeçme hissedilir biraz da sıcaklığını kat

Kalbindeki elleri bırakma sıkıca tut

Çünkü varlıktır sevgiye en güzel kanıt

Yalnızlığın saltanatını sür, sür ama

Birikmiş sevginden, herkese bir parça ver

Bir tebrik, bir arama bin umuttur insana

Mutlu yıllar, mutlu yıllar sana …

Can YÜCEL

"Kardeşim kelimesinden nefret ediyorum ama sen benim gerçekten kardeşimsin ve ben seni çok seviyorum. Eskiden ablamdın daha çok, hep büyük olduğunu benden hissederdim ama şimdi yaşıtım gibisin, arkadaşımsın ne biliyim işte birçok şeyimsin. Yanımda olmasan bile bir yerlerde beni koruyup kollucak, büyüyen küçük kardeşini hep sevicek bir ablam olduğunu biliyorum bunu bilmek en kötü anlarımda teselli ediyor beni.. Hayaller kuruyorum üniversiteye gitmişim İstanbul'u öğrenmişim okuldan çıkıp seninle bir yerde bir kahve içtiğimizi filan hayal ediyorum sonra sinemaya falan gitmeyi.. Hiçkimse olmasa ablam var diyorum o bana yardım eder bırakmaz. Bak şimdi bile ağlıyorum bunları yazarken birden duygulandım. Ben büyüdüm galiba senin doğum gününde ben büyüdüm ve giderek yaşıt oluyoruz sen kıpırdama bir yere ben yetişicem sana. Elimi bırakma ama ben büyürken desteğe ihtiyacım var. Hep yanındayım. Bir yerlerde elinde iki fincan kahveyle küçük kardeşin hep seni beklicek.. İyi ki doğdun ! "

Krizin en sevdiğim yanı: Anne ticari birliğimi nereye koymuştun?

2010-10-31T09:27:00.004+02:00

Bu yazı eşzamanlı olarak baskahaber.blogspot.com'da da yayınlanmaktadır.

Ekonomik kriz, verdiği tüm zararların dışında tek bir güzellik yaptı. Hayır, ne kapitalizmi yıkabildi, ne de kapitalizmin çalışmadığı algısını oluşturdu. Ama maskeleri düşürdü. "Alan ve satanın memnun olduğu" düzen aldatmacasını, alan ve satanı hırçınlaştırarak, o kurmaca "birlik" balonunu yıktı. Verdiği zarar ve yine tabanı daha da yerle bir etmesinden ötürü (ki aslında bunu kriz değil, krizi yaratanlar yaptı) değil ama, bu maskeyi hasbel kader bile olsa düşürdüğü için (ki bunu krizin ta kendisi yaptı) kendisine müteşekkir olacağım.

Geçtiğimiz hafta, "dünyanın önde gelen" ülkeleri denilen 20 ülkenin maliye bakanları ile merkez bankası başkanları Güney Kore'de buluştu. Basından takip ettiyseniz eğer; bir süredir, şu krizde ticarette pay kapma dalaşı, döviz kurları üzerinden iyice vahşileşti. Eski büyük abiler (arzu ederseniz gelişmiş sanayi ülkeleri de diyebilirsiniz kendilerine) ile büyüyen kardeşler (bunlara da küresel jargon "gelişmekte olan ülkeler"i uygun görüyor) paralarını değersizleştirme dalaşına girdi. Çin kurnazlığı "bastırılmış yuan" ile "benden başkası nasıl daha fazla pay kapar, çıkmalı bu kur, beni alakadar etmez, çıkacak!" diye bas bas bağıran ABD ve AB ülkeleri, o halüsinatif "serbest piyasayla her şey mümkün" mottolarından, satır aralarında çıkmak zorunda kaldılar.

Ardından G-20 gündemi, "kur savaşı" denilen "para savaşı" oluverdi. Ama en güzeli, öncesinde artık iyice birbirlerine "sen daha çok düşürdün, hayır benimkisi büyük olamaz, olmaz kara murat benim!" çekişmesinden ortaya çıkan birlik beraberlik maskesinin düşüşünü görmek oldu. "Ya korumacı ticarete girersek de yitirirsek birliğimizi" olarak ifade edilmiş ama aslında "ya herkes kendine düşerse de birbirimizin hakkını bin mesut yeme oyunumuz yerle bir olursa" şeklinde açıklanabilecek telaşlar G-20 öncesinde şunu yaptırdı: Başta ABD ve muhafız Hazine Bakanı yanardöner Timothy Geithner; akabinde Hindistan, Japonya, IMF Başkanı Dominique Strauss Kahn meydanda boy gösterip, birer birer "birlik, beraberlik, ticaret, küçük ülkeleri ve halkın köpüğünde kalanlar haricindekileri yiyip bitirmenin dayanılmaz özgürlüğü" mesajını verdiler. 23 Ekim'de sonlanan zirve ise "uzlaşı" adı altında, "dostlar alışverişte görsün" kararı çıkarttı.

İşte tam bu kurlar üzerinden artan kavga sırasında, 3-4 haftadır bir konu daha gözüme çarptı ve araştırmaya başladım. Geçtiğimiz hafta içinde de bununla ilgili yabancı ve yerli basında birkaç şeyle karşılaşmaya başladık. Nadir metaller konusu. Ve bu konu öyle tatlı bir konu ki, "maske düşürme"de daha da eğlenceli bir oyun getireceği kesin. Önce bilmeyenler için biraz nadir matelleri anlatarak başlayayım.

Lise kimya derslerinde duvarda asılı olan periyodik tablo posterinin alt kısımlarında bir yerden bir ok çıkardı ve her "bu grup ne?" dediğimizde, "onlar bizim konumuz değil" cevabı aldığımız grup, işte önümüzdeki günlerde değişik bir ticaret savaşı çıkarma potansiyeli olan 17 metalin ta kendisi. Ayrıca bilişim,tıbbi sistem, otomotiv, elektronik ve mikrodalga konvertörlerinden, füze yapımına kadar, yüksek teknoloji kullanan birçok sektörde kullanılıyor.

Şimdi yazacağım bilgilerin birçoğuna biraz araştırma sonrasında ulaşabilirsiniz zaten ama yine de üstten geçerek anlatmaya devam edeceğim.

Nadir metaller sadece Çin'de değil, dünyada Hindistan, Güney Afrika, ABD, Brezilya gibi birçok ülkede bulunuyor. Ancak bu metallerin çıkarılması, madencilik açısından hem masraflı, hem de meşakketli. 2010 itibariyle küresel rezervlerin %57'si Çin'de bulunmakla birlikte, üretimin yüzde 97'si Çin'de yapılarak, dünyaya ihraç ediliyor. Geri kalan yüzde 3'ü ise halen daha Hindistan ve Güney Afrika'da çıkartılıyor.

Nadir metaller, 1948'e kadar Hindistan ve Brezilya'da çıkarılıyordu. 1950'lerin ortasına doğru, üretim Güney Afrika'ya, ardından 1960-1980 yılları arasında Kaliforniya'daki Mountain Pass nadir metal madeni dünyanın üreticisi konumuna geldi. Ardından da dünyanın üretici konumuna Çin geçerek, tüm dünyaya ülkenin güneyindeki Moğolistan bölgesinde çıkardığı nadir metalleri ihraç etmeye başladı. Bir dönem nadir metal üretiminin %100'ünü kendisi yapan ABD, daha sonradan düşük maliyet hesabıyla üretimi bırakarak, nadir metalleri ithal etmeye başladı.

Çin, üretimi elinde tutmanın bilinciyle, ileride başlayabilecek olası ham madde savaşına hazırlıklı. Arz ve talepteki dengesizliği fark eden Çin, öncelikle 1 Eylül 2009'da ihracı sınırlama kararı çıkarttı. 2010-2015 yılları arasında, bu nadir metallerin kaynak dağıtımını kontrol edebilme amacıyla, yıllık nadir metal ihracını 35bin tona çekti. Ardından geçtiğimiz günlerde, 19 Ekim 2010'da, nadir metal ihracatını yüzde 30 oranında indireceğini duyurdu.

Ve işte tam da bu noktadan sonra şu ana kadar mutlu mesut, "ucuz işgücü! ucuz işgücü" diye sevinç naraları atan sermayeciler, senelerce kendilerinin diğer ülkelere tasladıkları üretim ambargolarından tutun, işçilerin hakkını yeme, sendikalaşmayı önleme ve ucuz işgücü için elinden geleni ardına koymama hamlelerini, şimdi "büyüyen genç irisi" ülkemiz Çin'in kendilerine yapmasından korkmaya başladı.

Çin, aynı zamanda 2009'dan beri, elinde madencilik lisansı bulunan, ancak yüksek maliyet ve Çin'in nadir metal üretimindeki ezici üstünlüğünün karşısında durmanın güçlüğüyle kapanmış Avustralya ve ABD'li maden şirketlerini de satın almaya başladı. Ve korku büyük abilerin içine çöreklendi.

Öyle ki ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton, ülkesini nasılsa unutup; Çin'in bu politikaları hakkında "tek kaynağa bu derece bağımlılık endüstrileşmiş ülkeler için uyarı çağrısı anlamına geliyor" deyiverdi. Büyük abiler telaşlı halde parmaklarını çıtlatarak, "ne, ne olacak, bir açıklamada yok mu?" diye ortalarda dolanmaya başladı şimdi.

Garip olan ise, yıllarca her istediği ürünü, istediği miktarda almaya ve keyfekeder yasaklarla dağıtmaya alışmış olan ABD'nin, aynısını bir başka ülkenin yapmasını yadırgamış olması. Çin'in de ucuz işgücünü bu şekilde kullanmasındaki çarpıklıklar bir yana; bu krizle birbirine aslında asıl şimdilerde giren "eski düzen," şimdi durup durup "açeydim kollaaamı, gitme diyeydim" diye ağlamaya başladı artık.

Şili'nin özeti: Ölmemeyi yadırgamak

2010-10-17T12:36:00.004+03:00

Çarşamba sabahı saat 4 buçukta canlı yayında, tutkun bir şekilde izlediğimiz reality show hikayeleri ile yabancı yapım ekip ruhu filmleri arasında görüntüler çarptı yüzümüze. Bir önemli detayı vardı; kurtarış hikayesi değil, kurtarışın tam da kendisi olması.

Önce, yer altında hayata bağlanmaları için futbol maçı izleyebilmelerinin sağlanmış olmasıyla duyduk onları. Ölüm kalım savaşı arasında, yer kürenin derinliklerinde umut bulmaya çalışıyorlardı. Kurtarılacaklarına dair ufak bir umut yalnızca. Ardından, kurtarılacakları yayın organlarından duyuruldu; Jules Verne'nin, “Dünyanın merkezine yolculuğu” hikayesini, yerin altına gidecek bir kapsül içinde gerçekleştirerek, 33 kişiyi kurtaracakları söylendi.

Kim olduklarını biliyoruz; Şili'de 69 gün yerin altında kalan 33 madencinin, “efsane” kurtarılışı. Canlı yayın, tam ekran önümüze getirilen kurtarılma hikayesi. Yaşadıkları ve tam yerleri, göçük altında kalmalarının ardından on yedinci günlerinde anlaşılmış; 2 ayı geçkin süre yaşam savaşı vermiş madenciler. Her an birilerinin “daha fazla” isteme arzusuna yenik düşerek; “ölümlerini kaçınılmaz hale” getirdikleri ve o yüzden kabullenmeleri beklenilen meslek grubu. Hani bizim topraklarda ve dünyada sermaye sahipleri ve çevrelerince on yıllardır ölmelerine “alıştırılmaya” çalışıldığımız işçiler. “Üzücü ama öyle çok oluyor ki...” diyerek kanıksatılmaya çalışıldığımız ve bunun ne de güzel becerildiği işle uğraşan bizim gibiler...

Ve şimdi Şili sayesinde, hiçbir fire verilmeden kurtarılmış, ölüme yenik düşmeleri “norm” alınmamış madenciler!

Ben de izliyordum ekran karşısında bu canlı yayın umudunu tüm dünya gibi; gözlerim doluyordu “hayat”ın galip gelişine, “yapacağız!” bağırışına. İlk kurtarılan madencinin çıkmasından itibaren ülkenin sokaklarını, futbol maçları sonrasında eline bayrağını kapanın, konvoylarla dolduruşu; “bu bir mucize” diyerek aylardır bekleyiş içinde oluşunu vurgulayan yakınlarının çığlıkları ardarda “yaşam sevinci” tokatları olarak çarpıyordu gözüme.

O saatte ayakta olup da görüntülere gözlerini dikmiş herkes gibi, bir yandan da Şili Devlet Başkanı Pinera'yı; Maden Bakanı Golborne'yi dinledikçe beynimde Zonguldak, Bursa canlanıyordu. “Üzücü bir felaket ancak o bölgenin halkı alışık” sözlerinin suratımıza öteki yandan attığı tokatlarla, “kaçınılmaz olan ölümlerin” nasıl da kaçınılır olabildiğini görüyordum ben de ve buruk mutlulukları ardı arkasına yaşıyordum işte.

Utanç bulamadığımız sermaye ve hırs “yönetici”lerin tavrı ile “abartmamamızı(!)” hiç durmadan öneren bizi yönetenlerin sözlerini birleştirip; 3 Mart 1992'de Zonguldak'taki tarihe en büyük maden faciası olarak geçtiği olay esnasında Türkiye Taşkömürü Kurumu başkanlığını yürüten adamın, faciayı 400 sayfa anlattığı kitabından sözler geldi aklıma:

“Eksi 420 katına indik ve bu kattaki galerileri dolaşmaya başladık. (..) Ekibin başındaki nezaretçi oradan eline bir şey aldı ve bize göstererek ‘Efendim, bakın ne bulduk’ dedi. Elindeki şey bir insanın alt çene kemiğiydi. (..) Çene kemiğinde noksan olan bir dişin yerinde bir sigara filtresi duruyor. (..) Bana göre bu ilahi bir işaretti. Muhtemelen bize patlamanın sebebini ve kaynağını gösteriyordu.”

Bu alıntıların yazıldığı bir haberin muhabirine, daha fazla kömür çıkarmak için müessese yöneticilerinin güvenlik önlemlerini “zaman zaman” ihlal ettiklerini, ayrıca maden ocağındaki yangını söndürmek için su basılırken içeride hala canlı insanların bulunduğunu kabul edişini anımsadım yeniden. Utandım.

Çok utandım hem de.

Şili Devlet Başkanı'nın yaptığını mucizevi bulduğum; göçükteki madencilerin iki ay sonrasında çıkarılışlarına öylesine şaşırdığım için ve en önemlisi “olması gereken” bir durumu, “sıradışı” sandığım için...

Çünkü her ne meslek olursa olsun, işverenler can güvenliği sağlamak zorundadır; madenci, asker, inşaat işçisi, tersane işçisi ölebilme ihtimaliyle gitmemelidir. Bir ülkenin başkanı, bir şirketin yöneticisi, ölümle karşı karşıya getirdiyse çalışanını, “kurtarma olanakları” sunmaya mecburdur. Normal olan ölüm değil, yaşamdır zira.

Şili'deki kurtarış hikayesi de bir anlığına bile olsa, sermayecilik ve neoliberal düzenin en kötü hastalığından muzdarip olduğumuzu gösterebildiği için bir mucize işte!

Canlı yayında önümüze konmuş “umut” yansımaları iyimserleştirse de, karamsarlığım beni paçamdan aşağı çekiyor maalesef. Ölümü normalleştiren sistemin bir üyesi olmak nefes almayı zorlaştırıyor. Kitap ve film önerilerine boğulan Şilili 33 madencinin kurtarılış hikayesi hakkında beni kendime getiren sözleri de, olaydan magazinel bir taraf çıkarmaya çalışılarak kapısı çalınan “metresini seçen 'doktor' lakaplı madencinin karısı” söylüyor:

“Evet, mucize gibi elbette. Ama tarih filan yazdıklarına inanmıyorum. 3 gün sonra unutulacaklar ve yine aynı telaş devam edecek. Belki bazıları iş bile bulamayacak.”

Hastaneden çıkmış bir madenci de mucizenin bizimkilere benzer yanını dile getiriyor: “Buradan sonra, bazılarımız bir daha iş bulamayıp, sokakta şeker satmak zorunda kalacaktır."

Umut var, olmalı

2010-10-13T06:13:00.005+03:00

Şilili madencilerin yer altında kaldıkları bile 17. gününde anlaşıldı. 69 gündür yer altındalardı.

Karaborsa et ve villasal hakkımız

2010-10-09T23:06:00.003+03:00

Çok basit bir araştırma yapmanızı öneriyorum bugün. Elimize -maalesef ki- en sık yapışan araştırma metoduyla hem de; internette gugıllayarak. “Kasap soygunu” yazın. Sadece ilk sayfa ardarda üç tarih veriyor; diğer sayfalara ilerlemeye gerek yok. Üç ardışık aya ait, et soygunu hikayesi.

Hepsi “lüks otomobil” vurgusuyla başlıyor, akabinde gelen “kasap” sözcüğü ve ne kadar çalındığı...

-2 Ağustos 2010

Şişli'de bir kasaba giren hırsızlar iki büyük dana budunu alarak kaçmaya çalıştı. Çalıntıl üks araçla uzaklaşmaya çalışan hırsızlar 200 kiloya yakın eti bırakıp kaçtı. Polis hırsızların peşine düşerken, duruma şaşıran kasap, “Ete bu kadar zam gelirse butlar da gider, her şey de” dedi. (Radikal)

-2 Eylül 2010

Zonguldak'ta iki hırsız, lüks otomobille geldikleri kasap dükkanından 350 kilo eti çalarak kayıplara karıştı. Etlerin çalındığını fark eden dükkan sahibi Yılmaz Bayram, olayın şaşkınlığını üzerinden atamadı. Hırsızların bir an önce yakalanmasını isteyen Bayram, “Sanki anahtarla açmış gibi içeriye girmişler. Etlerin kancalarını bile çalmışlar. İlk defa böyle bir şey başıma geldi. Son model arabada hırsız olacağını kimse tahmin etmez. Dört dakika içinde dükkanı boşaltmışlar” dedi. (AA)

-8 Ekim 2010

Esenler'de bir kasap dükkanına giren kimliği belirsiz et soyguncularının, kuzu ve dana etlerini çuvallara doldurarak kayıplara karıştıkları bildirildi. Polis, kısa sürede gerçekleşen ilgin. Soygun ile ilgili failleri yakalamak için çalışma başlattı. İddiaya göre, kimliği belirsiz kişi ya da kişilerin, Gaffur Yeşil'e ait toptan et deposunun kepenk ve dış camını kırarak içeri girdikleri daha sonra da depoda bulunan kuzu ve danadan oluşan yaklaşık 300 kilogramlık etleri çuvala doldurarak kayıplara karıştıkları bildirildi. (AA)

3 resim arasındaki 7 farkı bulmak güç. Ama Ağustos'taki mağdur kasap, stratejik yanılgılarla, evrenin püf noktasını çözmüşçesine; “et fiyatlarının artışıyla, her şeyin gitmesinin doğal”lığından vurmuş. Çalanlar ihtiyacı olanlar mı?

Hiç sanmam. Ne o kadar iyimserim, ne de sırta yüklenebilen 300 kilo eti masumane saklama kabı projesinden sayabiliyorum. Kara borsada et işte. Kapış kapış. Kimse et alamayacak noktaya gelirse, el altından Kapalıçarşı piyasasına bile sızdırılır bakarsınız.

1 paket süt çalan ve sadece kredi borcu parayı çalmaya giren hırsızlara, hırsız damgasını koymaktaki çekincem bundandır belki.

Açız. Ve aslında bu ülkenin gazetelerde “görmemenin” seçildiği kadar da yetersiz. Çocuğun okul masrafını toparlayamıyoruz mesela, ama o da sorun değil. Ya da kayıtsızız; olmadı birkaç alt kademeden girişli. Ancak o da sorun değil. Tam da bu noktada bizi aydınlatan reklamla çıkıp geliyor bir iş adamı işte.

Hiç üzülmememiz gerektiğini, bizim de birer havuzlu villa sahibi olabileceğimizi, hepi topu 10 milyarcığa -hadi istediğiniz gibi olsun, ytl cinsinden ufaltalım, 10bin- ihtiyacımız olduğunu söylüyor. Sonra gelsin golf sahalı katlar, havuzlu villalar, onuncu katından intihar, onsekizinci katından iflas manzaralı konutlar.

Et parasızlıktan mı yiyemiyorsunuz? Üzülmeyin canım, karaborsadan buluruz. Kredi borcunuz ağırınıza mı gidiyor? Çekin bir kredi daha, korkmayın; 10bini gitsin Ayazma'da havuzlu villaya.

Buna da üzülmeye değer mi?

En ucuz et, beyin. Silip, satıverin. Sonra versin elini havuzlu villalar; içinde karaborsadan bulabileceğimiz etleri pişirir gibi yapacağımız.

İnsan hakları beyannemesine ek madde talep etmeliyiz; bir adet pozitif hak. Havuzlu villa hakkı. Özgürlükmüş, yaşamakmış, karın doyurmakmış bahane.

“Herkese et - süt” demek, toplumsal suç artık.

Mutlu son

2010-09-27T13:35:00.003+03:00

Türkiye Esnaf ve Sanatçılar Konfederasyonu Kurulu için otele giden Tayyip Erdoğan'a, o gün arkadaşı Kılıçdaroğlu sürpriz yapmak istemişti. Günlerce önceden planlamıştı KK, içi içine sığmıyordu. RTE kapıda görünce arkadaşını, yerinde duramadı; boynuna sarıldı KK'nın. "Teşekkür ederim arkadaşım, arkamdan vurmadın, hayır vermeyeceğini biliyordum" dedi. Beraberce TESK Kurulu'nu izlediler; heyecanları her hallerinden belli oluyordu artık.

Fatmagül bizi kurtar!

2010-09-26T09:31:00.002+03:00

Bu yazı eşzamanlı olarak baskahaber.blogspot.com'da da yayınlanmıştır.

Ana akım medya organlarından birinin gazetesi, reyting yorumları yaptığı sayfalarda müjdeliyordu 25 Eylül 2010 itibariyle: “Fatmagül, Kurtları geçti!” Beynim parantez açtı aniden istemsiz bir şekilde; yani tecavüz, adam öldürmeyi yenmiş. Aman da aman, sevinelim; ilerleme kaydetmişiz zira. Dava uğruna adam öldürmeden, tecavüzden zevk almaya geçmişiz halk olarak. Vallahi bravo! 5 sene önce bunu tahayyül edebilir miydiniz ki?

1,5 sene evvel zaman içinde, barış adına dünyayı gezen ve “Pippa Bacca” adıyla tanınan İtalyan sanatçısı Giuseppina Pasqualino di Marineo, tecavüz edilerek öldürülmüş; 11 gün sonra yakalanan katili Murat Karataş, her şeyin bir çırpıda olduğunu gözümüze sokmuştu.

“Otostop yapan kadını kamyonetime aldım, Tavşanlı Köyü yakınlarında tenha yere götürdüm, direnmesine rağmen kamyonette boğuşup tecavüz ettim, ardından boğdum ve öldüğünü anlayınca da cesedini kimse bulamasın diye çalılıklara sakladım. Her şey bir saat içinde oldu.” *

Yorumlarımızın üzücü kısımlarını da hatırlatayım mı?

Türkiye sınırlarında genç bir kadının gelinliği ile ne aradığını, başını gelecekleri tahmin etmesi gerektiğini, tehlikenin farkında olmamasının nasıl da bir naiflik ibaresi olduğundan dem vurmuş; kaçamadığımız tecavüzün, münazara kısmından zevk almaya çabalamıştık. Sonra?

Sonra unuttuk.

Çok daha yakın bir zamanda, Siirt'te 7 ilköğretim okulu öğrencisi kıza, 14-70 yaşları arasında onlarca erkeğin tecavüz ettiğini duyduk. “Allah belalarını versin” dedi kimileri; bir grup “ne olacak, oralar hep böyle” diye ağzının içinden ve dışından beyin hücrelerimizi bir kez de etnik tecavüzcülük kimliği algısıyla deşti. Onlarca adam göz altına alındı, akibetlerini bilmeden unuttuk ve başka boyuta geçtik.

Çünkü bizim artık bir dizimiz vardı ve biz Türkiye gerçeklerini ancak oradan öğrenebilirdik. Fatmagül adında koyunlarını otlatan bir genç kadın, dört zengin genç erkek tarafından tecavüze uğruyordu. Hepsinin tecavüzünü ardarda izledik. Kanal değiştirdi kimileri çocuklarının namusu için; o çok sevdiğimiz Türk örf ve ananelerine uygunluğumuza zarar gelmesin diye eleştirip kınayan da vardı elbet. Sonra hızımızı alamayıp yazıp çizerek ve ekran önlerinde konuşmaya devam ettik. Fatmagül izlenmelere doyamadı. Hülya Avşar'ın aynı senaryonun sinemaya yansımış rolünü hatırladı bazılarımız; karşılaştırdık. “Beren Saat mı daha iyi tecavüze uğradı, Hülya Avşar mı?”

Haliyle bu konuda da kararsız kaldık; ancak ekrandaki tecavüzü, gerçeklerin aksine beynimize kazıdık. Unuttukça arattık, yeniden izledik; olmadı mı, tekrarını kanal soktu gözümüze. Aslına bakarsanız, iyi de yaptı. Tecavüzden kaçamadığımızı ve kaçamayacağımızı, yamuk bir algıyla öğrendik.

Tecavüz ekranı tartışıladursun, İsmail Sezer isimli Selçuk Üniversitesi'ni öğrencisi suç duyurusunda bulundu kanal yönetmeni, kanal ve RTÜK'e, prime time dediğimiz televizyon izlemeye beynimizin en “açık” olduğu saatlerde tecavüz sahnelerine izin verildiği için. Tecavüz değil, yansıması bozmuştu sinirimizi; ne hakla sokulurdu gözümüze böyle çoluk çocuk pijamalarımızı giyip, çekirdek çitleyip, çay içerek izlediğimiz televizyonlardan? Kabul edemezdik. Kahramanımız İsmail Sezer, günümüzü kurtarmış ve bizi tecavüz gerçeğiyle ilgili halüsinatif dünyamıza geri sokmuştu işte. Müteşşekkir olmalıydık; “Oh iyi etmiş, helal olsun” diyerek dile getirdik zaten.

Ben şahidim.

Ve yine bu haftaya geldik. Tecavüzün devamında, Fatmagül, Kurtları ezip geçti. Gerçek hayattaki tecavüze ekranda sığınıp, rahatlama yaşıyoruz. Niye mi izliyoruz Fatmagül'ü?

Çünkü Fatmagül, öyle güzel, öyle masum ki; bize yalancıktan bir huzur sağlıyor. Tecavüzü ekrana bırakıyor, gerçek hayattan çıkartıyor. Ülke-cek, dünya-cak rahat uyuyabilelim diye.

Tecavüzden, ekranla zevk almayı öğreniyoruz.

Teşekkürler Fatmagül (!)

Gerçi sen Bihter'ken, kocanın tecavüzünü mazur görüp, tartışmamıştık seni ve hemen unutmuştuk onu da ama olsun.

Umarız bu kez kurtarırsın bizi.

*http://www.milliyet.com.tr/default.aspx?aType=SonDakika&ArticleID=516495

Geçen Referandumun Ardından*

2010-09-15T10:53:00.003+03:00

“Hayır”ın büyük payını almakla böbürlenen grubun “Evet” çıkması durumunda artık kesin geleceğini iddia ettiği şeriatın, o günden beri gelmediği üçüncü güne de gelmiş bulunmaktayız . Aslında bu grup tarafından bakıldığında, 50 – 55. sene-i devriyelerini görmüş oluyoruz ama oradan başlayasım gelmedi.

Dönem dönem herkesin ağzına pelesenk olan kelimeler oluyor bu ülkede. Yatıp kalkıp söyleyerek, tüm anlamının içini şöyle bir güzelce oyduktan sonra sofraya getiriyoruz. Misal; demokrasi. O kadar sık ve “uysa da koydum, uymasa da” tadında duymaya başladım ki; artık demokrasinin kelime anlamı dışında ne anlama geldiğini bildiğimden emin değilim. “Demokrasi de ne ki?” O devam ederken, “açılım” kelimesi geldi, durup durup şaha kalkan “süreç” var bir de. En son da “halka sormak, halk oylaması” demek olan, “referandum.” Kendisiyle ilgili kararlar konusunda, kendisine soru sorulmasına alışık olmayan halk olarak hoş bir bocalama “süreci” geçirdik haliyle.

Referandum bocalama süreci (şu noktadan itibaren kendisinden RBS diye bahsedeceğim) öncesi ve sonrası olmak üzere de, evet ve hayır olmak üzere ayrıldığı ikili gibi ikili ikili ayrımlara devam etti. Hangisine daha çok odaklanmam gerektiğini bilememem de bundan olsa gerek. Klasik olsun ve öncesinden başlayayım ben de; yalnız çok büyük derin analizler yapacağım beklenmesin lütfen. Düşürün beklentilerinizi; sokağa yansımalarından bahsedeceğim zira. Ayrıca sadece ham “evet” ve “hayır”lara gireceğim. (Yetersizlikler bu yazının konusu değil.) Çünkü artık RBS sonrasına girdiğimiz şu günlerde, her iki grubun da, bir diğerini “siyasi amaç gütmek” ile suçlayarak -aslında iki tarafın da beraberce haklı olduğu tek durum olmalı bu her halde- hepimize “nasıl da yedik be sizi, naniiik” alt anlamlarını güncelleyivermiş oldular. Vatana millete hayırlar olsun! Pardon, evetler olmuştu aslında.

Bir grubun iktidarlığının derecesini sorgulamak, diğerinin yeni liderinin kabullenme oranı ve ilerideki olası koalisyon hesaplarını yapmak için ortaya atıldığı; her ne hikmetse iki grubun da ülkenin sadece genel geçer kabul görebilen ezilenlerinden dem vurup, gerisi için hiç ağzını açmaya bile yeltenmediği, seçim barajı hususunda yine aynı sus pusluğu bozmadığı, değişim paketinin en güzel okşadığı ve yine aynı şekilde karşı tarafın da garip bir şekilde mağdur algısıyla savunmaya geçtiği kesim olan ticaret ve sanayicilerin jargonuyla da perakendeye ilişmeden toptancılıkla çalışan bir ürünü oylamanın ne derece demokratik sayılabileceği konusunda şüphesi olmayanları gıptayla izledim. Keşke öyle bir dünyada yaşıyor olsaydım (k). Ben içi fesat olan ve karamsar olan kesimdenim. Ne yapalım? Özgürlükler, eşitlikler göreceli kavramlar bu ülkede. En büyük sorunumuz da şeriatın gelmesi. Oh mis. Yönetici olsam ilk şeriat korkusu salardım zaten ben de; en temizinden bir oyuncak ve birileri onunla oynarken geçen değişiklikler.

RBS'nin hemen 3 gün öncesinde ise, yazlıktaki komşularımızı küçük bir deney grubu olarak alacağım. Yer: Kuşadası. Bayram tatili için gittiğim ve huzur bulmak istediğim her gün sokağın başına çıkana kadar herkes oyumu sordu. “Böyle bir genç kadın olup da, Hayır vermeyecek olmam” kabul edilemez-miş. Bir diğer grup annemle -yine- köşeye çıkmayı hedeflediğimiz esnada bizi abluka altına alıp, “Hayırlı günler dedik, değil mi bir kere?” diyerek, en nevrotik gülümsemesini sundu. “Pardon Teyzeciğim, 'biz' dediğiniz kim?” dediğimde ise beni çok ayıpladı. Yanındaki bir başka teyze, “evetçidir bunlar” dedi; aniden annem ile beni, “biz”den “bunlar”a terfi ettirerek. Yan komşumuz, son ana kadar herkesin “hayır” diyerek, “oy kullanarak” ülkenin içinde bulunduğu zor durumlardaki birlik ve beraberliğini koruması gerektiğini söylerek, terörize etti. Sonra da tatil daha tatlı geldi ve ekran başından, “ah ah, vah vah 5 oy bizden gitti, görüyor musun şimdi”ledi. Merhaba ironi! Bir gün öncesinde de bu kez “her şeye yes” diyen bir tanıdık gelerek, köylerdeki teyzelere anayasa değişikliğini nasıl anlattıklarını özetledi. Taşınabilir ses sistemleri, 3 dakikada gözden geçirilen dosyalar ve ardından halka 3 saat açıklayabilme yetisi.

Referandum günü gelip çattığında ve sonrasında yine aynı terane devam etti. “Köydeki bir adamın oyunun eş değerliği” ile “oylayanların çoğunun neye evet ( ya da hayır ) dediği konusunda bihaber oluşu.”
“Köydeki adam” hususunda, onun etkilendiği ve kendi kararı olmadığının savunma merciilerinin, nedense kendi itme kuvvetinin de yine benzer etkilenmeler ve korkular olduğunu görememesine senelerdir diyecek söz bulamıyordum, “voila”lık bir durum olmadı; yine bulamadım. Neyi oyladığını bilen kesimin ise yüzde kaç olduğu konusunda derin şüphelerim var.

RBS'nin en aktif olduğu günün ve sonuçların açıklanmasının ardından, “yenen” ve “yenilen” olarak kendisini ortaya koyanlardan, en çok “ne beklediklerini” öğrenmek istiyorum aslında. Boykot oranlarının üstünü hafifçe örten; boykotçular tarafından Kürtlerin zorlandığını daimi dile getirirken, nedense gözaltılarından, zorla oylamaya götürülenlerden ve buna bir nebze direnerek 1999 yılının genel seçim oy pusulalarının çıkmasının ne anlama geldiğini bile bir zahmet öğrenmeye teşebbüs etmeyen zihniyeti sadece kendi çapımda protesto edebiliyorum, ne yazık ki!

Sadece 6 milyon kişilik fark ile “herkesin anayasası” sayılamayacağını öne süren kesimin, 3 kişilik fark ile kendi yenmesi halinde, gönül rahatlığıyla bir önceki darbe anayasasını “herkesin anayasası” sayabilecek olmasını nasıl kabul etmeli mesela? Ya “demokrasiymiş gibi davranmayacağım” ve “ülkenin %58'ini (anlamadıkları) Aziz Nesin'in sözleriyle 'aptal' ilan edenleri” ne yapmalı?
Bu hususta evetçilerin kutlamalarından çok, hayırcıların tepkilerine laf söylemeden edemeyeceğim. İster kabul edin, ister etmeyin; çoğulcu demokrasi 1 kişilik önde gelmeyi bile lider ilan eder. Oy kullanmayı ön görür. Demokratik olan “evet” ya da “hayır” oyunun kendi değerleri değil, oy kullanmaktır. Demokratik olduğunu kabul eder, gidip oylarsanız ve bu sizinle kaybetseniz de bunun demokratik olduğunu kabul ettiğinizin kontratını yapar bir nevi. Sadece “yenen taraf” olmayınca, “demokratikmiş tavrına girmeyeceğim” tavırları bu yüzden komik. Demokratik olabileceği hayalini taşıdınız ki; gidip oy verdiniz. Oylara şike karışmadığı sürece, diğer oylara ambargo koyarcasına ahkam kesmenin adı da zaten “demokrasi” olmuyor.

Sadece iki uçtan bahsetme ihtiyacı hissettim. Çünkü olayı iki grup dalaşına çeviren asıl bu oldu benim nezdimde. RBS sonrası düşüncemi sorarsanız da başlıkta da biraz kendini belli eden bir Demir Demirkan şarkısı sözüyle bitireceğim:

*Geçen referandumun ardından,
Değişen bir şey olmadan,
Demokrasi aşkı solmadan,
Neden bu korku, neden bu göz yaşı?

Son olarak da, Kılıçdaroğlu yine bildiğinden şaşmadı. Aylarca söyledi söyledi; önemli gün gelince caymış oldu.

Sonbahar hep gelsin.

2010-09-04T11:34:00.003+03:00

İlk bahar gelecek diye içimi tarifi olmaz korkular sarmaya başlamıştı; hele ki yazın gelecek olması, tüm mevsimlerden soğutmaya aday olabilecek kadar ürkünçtü. Baharın ilkinde, her zamanki gibi bunalımlara gark oldum. Belki de onlar bana gark olmuştur. Bu konuda hala kararsızım. Sonra yaz başladı. Yaz gelemeden yağmurlar başladı. Şimdi yaz da gelişini anlayamayışımda olduğu gibi, aniden bitiverdi. Kızmadım hiç. Ama ben elimde ve üstümdeki üç beş elbise, 2 etek, 1 usturuplu, 1 usturup yoksunu pantalonla ortada kalıverdim. Askılı bluzlerimden bahsetmek bile istemiyorum. Üzerimden dökülen emanet sweatshirtlerle de seksi olabileceğimi düşünüyorum gizliden aslına bakılırsa. Secret saçmasına inanmaya başlayabilirim. Olmadı Şirinler her daim var. İnanırsak ve uslu olursak olabilir, görebiliriz. Kesinlikle katılıyorum. Tüm parmaklarımı birbirine dolayacağım hatta bu güzelliklerin olabilmesi için. Alınız size benden bir adet söz. -Hah, etti mi dokhuz?-

Birkaç üstüme oturan sıcak tutucu urbalarım olsa, sonbahara kavuşmuş olma zevkimi pamuklara saracağım. Çok seviyorum. Ne kış gibi insanları üşütür, ne bahar gibi şaşkın ve rahatsız eder, ne de yaz gibi kalpkrizibeyinkanaması sezonu açar. Yağmurları da çok hasarlı olmadı mı, bir taneciktir. Tam dışarı çıkıp yürümeliktir mesela. Hafif iç hoplatıcı, iç ürperticidir. En kötü duyguların katili, güzel duyguların melankolizm yatağıdır. Arada bir bunalıma sokar filan ama bakmayın siz. İnsana huzurlu bunalımlar yaşatmak için hiçbir fırsattan kaçınmaz; siz de daha az zorunda, etrafın asayiş ve berkemalini bozma hususunda daha az tedirgin hissedersiniz. Uyum-suzluk özgürlüğüdür. Ve siz bilir misiniz nasıl da sıradışı bir özgürlüktür o?

Yalnız bir kötülüğü vardır ki, Coşkun Sabah'tan beter "anılar anılar" diye inletebilir arada. Çok durmayın üzerinde; benden size ışıklardan önce uyarı. Bana geri dönecek olursak; Deni ve JP'yle sabahın erken saatlerinden birinde dışarı çıkıp yürümeyi; yolda kahve almayı, konuşmayı konuşmayı ve daha çok konuşmayı özledim. Yolda mutlaka üçümüzden ikisinin, ama ilkin benim, çişimizin gelip tutmaya çalışmasını, sonra eve yaklaştıkça rahatlama hissini özledim. Mısır ekmeği yapmayı, fındık kırıcıyla kırmaya çalıştığımız fındıkları yemeyi, akşamüzeri çıkıp bir yerden şarap alıp gelmeyi, akşamı beklemeyi, arkama destek almış olmanın kıymetini bilerek ettiğim şikayetler bile burnumda tütüyor şu an.

Sonbahar güzeldir. Ama şimdi nasılsa eşya ayırmaya başlarsınız ya yakında; giymediğiniz kıyafetleri çöp teyzeleri ve çöp amcaları gibi saklamayın. Güzelce poşetlere koyun, bırakın bir yerlere. İhtiyacı olanların birkaçını üşümekten kurtarsak, kardır. Sonbahar sevmez bencilliği; benden söylemesi.

Senede bir gün?

2010-09-01T14:19:00.009+03:00

Emir kiplerini rahat rahat, sertçe söylemekten çekinmiyoruz da; bir beceremediğimiz yeterince kararlı "Barış!" diyememek oluyor. Kürkçü dükkanına ya kendimizi teslim edeceğiz kuzu kuzu ya da bölük pörçük kürk olacak üzerimizdeki sanki; yok, biz "barış"ı çocuğumuza isim vermekten ve dilimize sakızca adlaştırmaktan öteye gidemiyoruz. Savaş, otur, kalk, yat, uyu, öl filan oluyor niyeyse de, öbürü olmuyor. Çiğnemekle uğraşıyor gibiyiz yalnızca. Barışı dövmelere doyamayanlar ekibi olarak, emrinizdeyiz komutanım!

"Kazandığımız" savaşları pamuklara sarıyoruz her sene aynı yalan kutlamalarla da; bir tanecik "barış kazandık" övüncüne sahip değiliz. Ülkenin "sorunlu çocukları" olarak kutlamaya çalışıyoruz onu. Yalnız yalnız. Ayrı gruplarda yürüyüşler, kenarda kıyıda köşede, polis gözetimi altında. "Aman abicim, barış lafı ediyor bunlar, kesin bi arıza çıkarırlar, gaz ve copuna iyi mukayet ol. E mi?" Yalnız başına 1 Eylül Barış Gününü kutlamamızın yanında; aslında "Dünya Barış Günü" diye adlandırdığımız şeyi de dünyada yalnız başımıza kutluyoruz. Koyu bir ironizm salgınında, sağlam çıkmaya çalışıyorcasına adeta.

Açıyorsunuz bir spor haberini, "ABD-İran maçı Dünya Barış Günü'nde" diye anons ediliyor. Bugünün dünya barış günü olduğundan dünyanın geri kalanı; Küba, KKTC ve Türkiye hariç hepsi bihaber. Meksika dalgası şeklinde ateşkesleri savunmaya çalışıyoruz. Yan ülke sen "barış" dediğinde, "savaş" diyebilecek durumda neredeyse. Bir başkası "barış" dediğinde, "bugün değil ki, geçti oradan" diyecek bugünküler de misal. 2. Dünya Savaşı'ndan sonra, Nazilerin Polonya'ya ilk saldırdıkları gün olan 1 Eylül, SSCB ve BM tarafından "barış günü olarak" kabul edilmiş. Sonradan döne döne, BM "dünyada bir gün barış olsun" teması eşliğinde 21 Eylül'e taşımış 81'de. 1 Eylül'de kutlamaya devam eden Sovyetler de 90'larda yıkılınca; 1Eylül'ü kutlayanlar yalnız kalmış. Savaşın değil de, barışı kutlamanın öksüz kalması, böyle bir şey.

Öksüz,yetim ve kardeşlikten çok dem vuran sevgili ükemizin ölüsevicileri de; bir fasıl da içeriden vurdu mu, tadından yenmez. Öksüz bırakanlar utansın. Barış diyemeyenler, savaşa "ama başka ne yapılabilirdi ki?" alt başlığını daimi olarak sıkıştıranlar da. Utansak bir aynaya bakıp yaptığımızdan, "barış"ı da emir kipine çevirebiliriz belki.

Brecht'in Cesaret Anne ve Çocukları'da çavuşun sözleri kulağımızda çınlamalı aslında. Düzen = Savaş denklemi azıcık vicdanımızı zorlamadığı sürece, "senede bir gün"e tav olmaktan başka bir halt yapamayız. "Satıyorum, sattım" ihalesine bırakılacak bir şey olarak ortada dolanması da biraz huzursuz etsin hepimizi. Görmediğimizde sessizce geçip gidiyor işte 1 Eylül de, 21 Eylül de. Bir durmak gerek.

Yine de; şimdilik tek gün bile olsa, lafının geçmesi dahi güzel. Barış. Hafifçecik bir kelime.

intro

2010-08-27T09:21:00.002+03:00

-i'm dying.

-honey! we all are. eventually. gradually. inevitably.

Kontratak

2010-08-19T22:46:00.003+03:00

Yazamıyorum.

Bu aralar hık.mık.gık.gurkluyorum ama yazamıyorum. Gecenin bir yarısı neler ne'ler geçiyor aklımdan, "hah" diyorum, "sabah kalkar kalkmaz not etmeli bunu!" Sabah kalkıyorum; aklıma bir şey gelmiş olduğu anımsamasının dışındaki her şeyin yerinde yeller esiyor sanki. Sinirleniyorum kendime; kalkıp bir kenara yazmadığım, tembellik ettiğim için.

Yazamamak kötü bir yan etkiyle çıkıp geliveriyor işte. Yazamayınca huysuz oluyorum, kendimi en iyi anlatabildiğim yolun bu olmasından. Hayır, tamam biraz abartmış olabilirim. Ama diğer yolu için beni iyi tanımak gerekiyor. Bakıyorsunuz gözlerimin içine, 'şıp' diye anlaşılıyorum. Öbür türlü bir şeyleri kendi kendime dile getirmemi beklerseniz, un çuvallarına dönüşebiliriz. Az da konuşmuyorum ama çok güzel takmıyormuş ve üzülmezmiş taklidi yapabiliyorum; sinir bozucu bir süper güç.

Ne diyordum ben? Evet, bu sıralar yazamayıp, sinir bozuyorum. Lütfen meşgul ediniz.

bizbize

2010-08-15T18:43:00.003+03:00

Kendimi boğuvereceğim şimdi.

UCK

2010-08-15T03:29:00.004+03:00

Aslında mantıklı ve de akla yatan, benim şimdi gidip yatağa uzanmam ve uyumam. Yatağa uzanıp, uyumadığım her dakika aleyhime işliyor. Öylesine despot ki bu yatağa uzanıp, uyumama eylemim; ellerimi başımın üstüne koydurup, tek ayak üstünde beni odanın köşesine dönük durmayla başlıyor ceza vermeye. Haklarımı filan da okumuyor bana öyle Hollywood filmlerindeki gibi; ellerimi arkaya da bağlamıyor; avukat hakkım da yok-muş ayrıca.

"Kendi başına yaptın yaptın; yapmadın mı? O vakit debelenecek, her zamanki gibi inadın mı, bedenin mi dalaşmasına seyirci kalacaksın."

Suratımı asıp, gözlerimi inadına kendime dikiyorum. -Aman ne de anlamsız işler yapıyorum ya rabbi!-

"Hah, unutmadan; bu yaptığın yarın sabah sana yorgun beden, hafif ile yoğun arasında değişebilecek olan bir baş ağrısı olarak geri dönecek."

-Ordövr tabağı getirmiyor musunuz? Ya ara sıcak?

"Ne saçmalıyorsun sen be? Burda uyku ceza kanunlarını ben söylerim! Lafımı kestin, ne diyeceğimi de unuttum senin yüzünden. Ordövr ne ayrıca, başlangıç demeliydin. Başlangıç demişken; başlangıç zaten göz ağrısı ve şişliği."

-Hı hım.

"Ara sıcak olarak mide bulantısı-halsizlik arası bir ortaya karışık sunuyor müessesemiz."

-Espriyi anlamış olmanız da takdire şayan.

"A-ha. Sen kaşındın. Ana yemekte migrene ne dersin? Zorlama bence. Paşa paşa yaz şunu, sonra git yatağına uzan, uyu. Bunu şimdi yaptığın takdirde bi halsizliğe tav olurum."

-Anlaşabiliriz aslında. Ah kaleminiz de yere düşmüş.

Yere eğilen Uyku Ceza Memuru'na bir laptop, 2 kitap uzatıyorum o anda çaktırmadan ya, olanlar oluyor:

"Görev başındaki memura rüşvet ha? Tatlı olarak boyun ve bel ağrısı siparişi verdim senin için. Hadi kolay gele."

Uyku Ceza Kanunları'na karşı gelmenin bedelini unutmuşum gibi; sağolsun hatırlattı memur bey. Ellerim havada, dişlerimi gıcırdatıyor, pat küt bir şeylere çarpmaya çalışıyorum. Uykuda da bu kadar bürokrasi mi olur be kardeşim?

Düşündüm de...

2010-08-12T09:30:00.004+03:00

Yani oturup büyük bir ciddiyetle yaptım bu düşünce işini. Erken kalktım, oturdum ve düşündüm. Sen bana hiç mektup yazmadın. . -Hani bildiğin canlı, kağıtla ve de kalemle yazılanından.- -Yıllar yıllar geçti, filan da değil, tamam. Hatta ben de yazdım sayılamaz belki henüz ama olsun. Gün-ay-yılla işi olmaz bence. Koklama meselesi (?) İçim burkuldu gibi oldu yine işte. Sabah sabah saçmaladım. Üstüne bir de bunu yapınca hem güç dengem altüst olup, sinirim bozuluyor; hem de b.k gibi hissediyorum.

En iyisi yapılacak işleri filan halledeyim ben. Ya da kitap okurum belki. Sabahları ve gece yarıları zihnimin şu halinden şikayetçiyim. Mümkün ve müsbet bir mercii varsa, dava edeceğim.

Kombinlesek de mi, kombinleşmesek?

2010-08-06T13:00:00.007+03:00

Bu sabah erken uyandım. Dolaba bir göz attım. Biraz kendi özgün tarzımı yansıtmam gerektiğine karar verdim. Hem her yerde gözüme gözüme fırlatılan "kombin"lerden benim ne eksiğim vardı? İşe 2 adet serbest dolaşım yumurtalarıyla başladım ama ne yapacaktım? Hemen dolaba hızlıca bir göz atıp, bugün omlet stilini kullanmak istedim. Ancak sıradan bir omlet uygun olmayacaktı; her gün midelerde bu sıradan yumurta-süt-un-tuz'lu omletlere rastlamıyor muyduk ve sıkılmamış mıydık? Hemen bunu evde bulduğum aksesuar sebzelerle, maydanoz ve mantar, süsledim. Bu etapta "tanrım özgün omletimi nasıl kombinleyebilirim ki?" diye bana ecel terleri döktüren sorular dolanıp duruyordu beynimde. Buzdolabının gizli bölmesinde gözümden kaçmış olan ezine peyniri hızır gibi yetişti imdadıma. Semt pazarlarında bile rahatlıkla bulunabilen ve çok pahalı olmayan hayat kurtarıcı ezine peyniri, yine günü kurtarmıştı. Hellim peyniri ile de çok hoş uyum sağlıyor ve omlete şık bir hava katıyordu.

Sırada domatesler vardı ki, domateslerin başa bela olabileceğini biz trend düşkünleri gayet iyi biliriz. Ona da zarif dokunuşlarla eklediğim kekik rötuşu, sabah kahvaltımızla şehirli bir ambiyans oluşturmuştu.

Tam her şey hazır sanıp, ekmek almaya gidiyordum ki, o da ne? Çilek reçeli ve 1TL'ye düşmüş ricotta peynirini tezgahın üstüne çıkarmayı unuttuğumu farkettim. Bu hususta şunu hatırlatmalıyım sevgili okurlar: Çilek reçeli ve 1 liralık ricotta peyniri, gündelik kahvaltı tadını her daim damakta tutmak isteyenler için ideal bir seçim. Son olarak yurtdışından devşirdiğim kahve ve portakal suyu kombinimi de masaya yerleştirdim ve işte her şey hazırdı.

Kahvaltı kombinleri için özgün detaylar arıyorsanız, tıklayınız. (!)

nimrod.miron.ron.uzi

2010-07-20T14:55:00.001+03:00

"Ama Nimrod söz konusu olduğunda, abazalıkla filan ilgisi yoktu, aşıktı kıza. Netta'ydı kızın adı, ki bugüne dek çok sevdiğim bir addır. Revirde hemşireydi Netta. Nimrod bir keresinde bana Netta'nın yanında hiç sıkılmadan saatlerce yatabildiğini ve ona en çok ayağının tabanıyla dokunmayı sevdiğini söyledi. Düztabandı Nimrod." -Etgar Keret, Nimrod Çıldırışları.

2010-07-12T00:51:00.000+03:00

Bunun beynimi becereceğini bile bile yapıyorum. Bravo bana(!)

Hava-m-

2010-07-08T20:40:00.004+03:00

Bıraksam kendimi hüngür hüngür ağlayacağım. Bi yanda arkadan çalan rebetiko, bi yandan baskılı hava... İçimden kahkahalarla gülmek isteyen tarafın, nefes alamamacasına ağlamak isteyen ikiz kardeşi iteleyip duruyor sanki.

i.met.a.cat.one.day.and.it.was.great

2010-07-03T11:32:00.003+03:00

Zaman zaman insan aynı anda hem çok şey düşündüğünü, hem de hiçbir şey düşünmez halde dolaşabiliyor. Garip ve bir o kadar da ani bir huzur hissi. Aniden içe kaçan oksijen gibi bir hayli; önce öksürtüyor, ardından nefes alabilmeye başladığını hissediyorsun. Huzursuz olmak için binlerce şey varken -ve elbette hala huzursuz ve de en azından bir miktar mutsuzluğu içimizde barındırmamız gerektiğini düşünüyorum- huzurlu olmak için birkaç sebep bulabilmek de ne güzelmiş. Bulamayanlardandım çünkü.

Daha önce bir kez yazmıştım, "ideal şartlar" denilen kavram çok flu bir durum; zira eğer ideal şartlar uğraşı olmasa belki hayat o kadar öpücük, o kadar sarılış, o kadar hayal bile etmeyecek. Öyle çok yılmışım ki, artık yılmaktan bile ne kadar yılmış olduğumu derinden hissediyordum. Sonra bir şey oldu: Pıt sesi duydum. Bir anda tersine dönüvermiş gibi hissediyorum mesela şu an. Buraya yeşilçam görüntüsü de yaraşır şimdi: Kazayla felce uğrayan ablanın, aynı kazanın tekrar başına gelmesiyle felci atlatıp yürümeye başlaması. Hatta şöyle de anlatabilirim bir rephrase kraliçesi olarak; mobilizasyon halinden o kadar uyuşmuşum ki; "sizi kabul ediyoruz ancak 15 temmuz'a kadar vize işlemlerini de başlatabilmemiz için 11500euro yatırmanız gerekli" haberine bile hoplaya zıplaya sevindim. Ne biçim ms.anlamyükle ruh haline bürünmüş, minicik bir sese bile nasıl da ihtiyacım varmış; burs tarihini kaçırdığım için gidemeyeceğime zerre üzülmedim ve içimden bağıra çağıra "murphy artık bir süre de amuda kalkacak" deyiverdim. Murphyyi artık gerekirse cebren tepestaklak tutmaya uğraşıyoruz.

Öte yandan, dünya hala b.k içinde debeleniyor. Ama en azından bunun için, dünyayı dayanılmaz hala getirilenler için "önümüze gelene bir tekme" diyebilme aşamasına geçebildim. Sanılmasın ki murphynin amuda kalktığına inandığım için "ay çiçekler böcekler" ruh haline büründüm; uyuşmaya niyetim yok kendimi iyi hissettim diye. Alabildiğince açık tutmak istiyorum gözlerimi. Zaman yetmiyor. Ama bu kez zamanla işimiz yok.

Murphy; bence başın dertte dostum.

Olmazsa zaten çok fena yapacağım.

Ha bir de üzerinde "Mut Otel" yazan bir tabela gördüm.

Mut.

gereksiz ayrıntı

2010-06-25T22:31:00.001+03:00

Bu aralar hep tetikte, sanki durup dururken hüngür hüngür ağlayacak gibi oluyorum.

Diy-ay-log

2010-06-24T13:19:00.003+03:00

-Abla ben sigarayı bıraktım.
-Ne, nasıl olur?? Artık seni davamıza ihanet etmiş sayıyorum Cengiz Abi.
-Yapma be abla!
-Şaka şaka. İyi etmişsin; ama ihanet var, o ayrı.

Bab.Bab.Bab

2010-06-20T01:10:00.003+03:00

Aslında babalar günü'yle ilgili -babalar gününün inatla anneleri kıskanan kapitalist babalar tarafından yaratıldığı düşüncem sabit. Tıpkı diğer tüketim günleri gibi-, babamla ilgili, kendimle ilgili bir şeyler yazmak istiyordum. Ama gelmiyor içimden. Mutlu bir gün değil ki benim için. Sinir bozuculuk, kalpsizlik yapıyormuş gibi olmaktansa da; en iyisi susmak. Bu sıralar etrafımdakilerin damarına basan cümleler kurmakta üstüme de yok.

Bu arada babalar günü'nde biz çocuklar babayı arıyorduk da; babalar bizi ne zaman arıyordu, unuttum.

Kendimi duymak istemiyorum ki!

2010-06-13T02:46:00.006+03:00

görsel: blackproserpine.deviantart.com

İyice içime döndüm yine bu aralar. Ama bu kez insanlarla bağımı koparmamaya çalışıyorum. İnsanlar dediğim de kocaman bir kitle, veyahut tüm dünyayı kucaklamak fikri filan da değil. Hayatımdaki en azından üç beş insana bir şekilde yazarak, kerpetenle çekiliyormuşçasına olsa da iki kelam ederek bağımı koparmamaya çalışmak. Çünkü biliyorum, kendimi çok iyi tanıyorum, bunu yapmazsam aylarca ne arayıp soracağım yine kimseyi; bir şeyler karalamayacağım, kafayı bozacağım ve kendimle kavga edip duracağım. En azından azıcık olsun önlemeye uğraşıyorum işte kendimce.

Referans istediğim hocalarımdan biri olan yazar Outka'ya yazdım yine biraz dertleşir gibi; o da aynen ilgisini belli ederek cevap yazdı. Heteroseksüel ya da kadın olmasaydım, aşık olurdum bu kadına, eminim. Bir yanı bana inanılmaz derecede Virginia Woolf'u anımsatıyor, bir yandan tam da onun zıttı olacak kadar hayata bağlı işte. Dinlerken gerçekten dinleyen insanlardan, önemsendiğinizi hissettiren ve insanın kendinin bile zaman zaman "ne kadar ufak ve salak şeyler bu beni yoran takıntılarım" dediği şeyleri önemseyen ve de 2dakika sonra çöpe atılmayacağını düşündürenlerden. Bu ilk hafif bağımı koparmama uğraşım arasında yaptıklarımdandı.

--Ankara'ya gitmem gerekiyor; denkliğim çıktı, onu almaya. Ancak geçen hafta geçirdiğim migren atağım sonrasında pek toparlanamadım, hava da sadece daha da sersemleştirmekten başka hiçbir işe yaramadı. Öyle ki; yazlığa geçme düşüncesi yaparken, tıkılıp kaldık evin içinde. Telefonlarına çıksa denklik birimi, söyleyebilsem adrese yollar mısınız diye; ne güzel olacak ama 3 haftadır meşgul ve de sonuçsuz çalışlardan başka bir şey yok. Neyse, önemsiz zaten bu. --

İkinci bağ tutunuşum, Dilyana oldu. Şu vefa ve sık sık hal hatır sorma konusunda feci başarısız biriyim. Arkadaşlarımdan birkaçı da tam tersim olunca, zor oluyor. "Uzun bir e-mail yazacağım sana" deyip, 2 ay ses çıkarmadım. Ta ki; "yazacaksan yaz şunu, sinir ettin beni yine" tepkisini alana kadar. Oturup yazdım. Aslında bunları oturmuş da gecenin bu saatinde buraya anlattığım hakkında hiçbir fikrim de yok. Aynı içime dönme korkusundan sanırım.

Burayı uzun süre takip edenler bilir, Dilyana en kahve-sigara arkadaşımdır. Üniversitenin ilk haftalarında, birinin ona gelip benimle konuşursa rahatlayabileceğini söylemesi sonrası, bikaç sigara, bir bardak kahve ve bolca kelime eşliğinde başlamış bir dostluğumuz var. Benim dengesizliğim sebebiyle birçok kez sürekli beraber olma ile nadiren beraber takılma arasında seyreden bir şey olsa da; güvenebileceğim bir kişinin daha olduğunu bilmek güzel bir duygu. Hava dondurucu soğuk, sağnak yağışlı ya da nemden öldüren bir sıcaklıkmış takmaz; binanın önünde bir taşa oturup saatlerce ardı kesilmeyen zincirleme sigara ayinleri yapar gibi içerdik sigara ve kahveyi. Kendi içime döndüğüm zamanlarda ise ben yanıma ipodu alıp yüksek sesli şarkılar eşliğinde gerçekleştirirdim aynı eylemi.

Bu zamanlarda kaç sigarayı ardarda içtiğimi hatırlamaz; tek hatırladığım bulunduğum yeri bile bilmeden oturduğum-yürüdüğüm-düşündüğüm olurdu. Özellikle gece yarısından sonraya denk gelirdi. Tropik iklime bürünen hava sebebiyle oldukça serinleyen ve sağnak yağışlı günlerden bugün yine yaptım aynı şeyi balkonda işte. Çok uzun süre sonra hem de. Kül tablasının içine su doldurdum uçmasın içindekiler etrafa diye, müziği açtım, başımı sandalyenin arkasına dayadım, bacaklarımı da balkonun demirlerine yaslayıp, gözlerimi kapattım. Yine hatırlamıyorum ne düşündüğümü; aynı kara delik hissi, sanki o anı yaşayan ben değilmişçesine. Ha bir de içtiğim sigaranın sayısını gizleyebilmek için her izmariti kül tablası içinde bırakamayacak olmamın üzerimde yarattığı baskıyla yarısını balkondan aşağı attım. Terbiyesiz ve de kötüyüm; biliyorum. Hatta bu yaptığım da çok yanlış bir şey; onu da biliyorum. Ama yine aynı şekilde oturuyor olsam, yine aynı şekilde atacağımı bildiğimden, bir bahaneye sığınma gereksinimi de duyamıyorum.

Saat neredeyse 4 olacak; sırf unutmamak için yazıyorum bunları da buraya. Yeniden kendime dönmek istemiyorum; her şeyi sorgulamaktan da yoruldum. Hazır Dünya kupası da varken gelişine voleler atmak istiyorum anlayacağınız. Vuvuzelalar da kendimi dinlememi önlüyor; iyi de oluyor.

Önemsiz,alışıldık,bilindik.

2010-06-09T11:25:00.003+03:00

Dün duymaktan sıkıldığım ve "palavra palavra tey tey" diye yüzlerine alay ederek bağırmak istediğim yalanlardan biri yürürlüğe girerken, biraz farkında biraz da olmadan yaptığım "hı hı evet" tavrıyla eli iki üç kez kıvırma hareketiyle Ufi'ye yakalandım.

-Küçük kız, n'olduu, niye öyle yaptın?, dedi.

-Ha, yok. Öyle, içimden geldi. Önemsiz, alışıldık ve bilindik, diye geveledim.

Doğrusunu söylemek gerekirse, yakalandığıma sevindim.

Adentro ventra

2010-06-09T11:07:00.002+03:00

Konuşma konusunda bu azimle gidersem,vantralog olacağım. Hiç şüphem yok. Belki bir yaşıma daha bile girebilirim o vakit.

Kelimelerin yetersizliğinde...

2010-06-03T11:18:00.002+03:00

Yaşamayı şu dünyada okuyup, dinlediğim, gördüğüm herkesten daha çok seven bir adamın, ölüm yıl dönümünde de benim kelimelerime hapsetmek, ayıp olurdu...

Hapiste Yatacak Olana Bazı Öğütler

Dünyadan, memleketinden, insandan

umudum kesik değil diye

İpe çekilmeyip de

Atılırsan içeriye,

Yatarsan on yıl, on beş yıl

Daha da yatacağından başka,

'Sallansaydım ipin ucunda

Bir bayrak gibi keşke''

Demiyeceksin,

Yaşamakta ayak direyeceksin.

Belki bahtiyarlık değildir artık,

Boynunun borcudur fakat,

Düşmana inat

Bir gün fazla yaşamak.

İçerde bir tarafınla yapayalnız kalabilirsin,K

Kuyunun dibindeki taş gibi.

Fakat öbür tarafın

Dünyanın kalabalığına

Öylesine karışmalı ki,

Sen ürpermelisin içerde,

Dışarda kırk günlük yerde yaprak kımıldasa.

İçerde mektup beklemek,

Yanık türküler söylemek bir de,

Bir de gözünü tavena dikip sabahlamak

Tatlıdır ama tehlikelidir.

Tıraştan tıraşa yüzüne bak,

Unut yaşını

Koru kendini bitten,

Bir de bahar akşamlarından;

Bir de ekmeği

Son lokmasına dek yemeği,

Bir de ağız dolusu gülmeyi unutma hiçbir zaman.

Bir de kimbilir,

Sevdiğin kadın sevmez olur,

Ufak bir iş deme,

Yemyeşil bir dal kırılmış gibi gelir,

İçerdeki adama.

İçerde gülü, bahçeyi düşünmek fena,

Dağları, deryaları düşünmek iyi.

Durup dinlenmeden yazmayı,

Bir de dokumacılığı tavsiye ederim sana,

Bir de ayna dökmeyi.

Yani içerde onyıl, on beş yıl,

Daha da fazla hatta

Geçirilmez değil,

Geçirilir,

Kararmasın yeter ki

Sol memenin altındaki cevahir!

-NAZIM HİKMET

Olmayan vicdan sorunu

2010-05-31T22:05:00.007+03:00

Anne ve Babası birer Polonyalı ve Holokost mücadelecisi olup, hayatta kalmayı başarabilmiş yahudiler olmalarına rağmen, üniversitedeki tezinden ve Holokost endüstrisi üzerine yazdığı kitaplarından ötürü İsrail'e girişi 10 seneliğine yasaklanmış bir profesör olan Finkelstein, Chutzpah'ın Ötesi'nde isimli kitabında, İsrail'in "güvenlik" buhranı hakkında şöyle bir yorum yapar:

Although confessedly "not a military insider and expert," Chesler concludes that "Israel control of the borders, checkpoint, and roads right down to the sea and to the river in the West Bank and in "Gaza" are "possibly-probably-now essential for Israel's safety"; yet she fails completely to consider what the Palestinians might require for their safety, or just to survive. (Norman G. Finkelstein, Beyond Chutzpah, s.35) **

Sabah alınan Mavi Marmara'nın vurulması ve içindeki 19 kişinin ölmesi (sayı İsrail resmi kaynaklarına, Al-jazeera'ya ve Haaretz'e göre değişiyor) haberiyle dehşet içinde uyandık demeyi bile isterdim ama olaylar zaten öncesinde başlamıştı. Ve aslında, ne yazık ki, onun da çok çok öncesinde. Bunca yıldır çocuk, bebek, hasta, yaşlı demeden, aynı sebeple vuran bir ülke İsrail; her seferinde aynı bahane altında:"kendini korumak."

Bu "kendini korumak" öyle boyutlara ulaşmış halde ki; bir yandan da "kendini koruma"ya inanmayan herkes için de aynı silah kullanılıyor; can alan silahların dışında. "Anti - semitizm" damgası. Bence İsrail bu anti-semitist damgasıyla sadece cani olmuyor; aslında kendi halkını da vuruyor arkasından. Niye mi? Çünkü İsrail çıkarları çerçevesindeki herkesi aynı şekilde damgalayınca; gerçekten hala bulunabilen gizli kalmış ve şartlar oluştuğunda ortaya çıkmaya hazır bir yahudi ırkçılığını da farkında olmadan perdelemiş oluyor.

İsrail'in neler yaptığını yazmaya gerek var mı, bilemiyorum. Hangi birini yazabilir ki insan hem? Elektrik trafolarını, su dağıtım binalarını vurarak halkı açlık ve yoksulluğa terketmesini mi? Yiyecek girişini de sadece bir bölgeden yapıp, "kendini koruma" mekanizması altında 21. yy'da adım adım inşa ettiği duvar ve kontrol birimlerini mi? Daha geçtiğimiz günlerde ortaya çıkan, Gazze'ye girişine izin verilen yiyecek ve içecek maddelerinin sıralaması ve kaç kez girebileceklerini yazan "gazze listesi"ni mi? "Sivilleri vurmuyoruz." dedikten sonra, 2000li yıllarda birkaç kez yaptığı açıklamalarda, Uluslararası Yasaların opsiyonel olduğunu ve onları bağlamadığına dair sözlerini mi? Olay üzerine Ehud Barak'ın yaptığı "bu olaydan mesul olanlar gazze yardım filolarını düzenleyenlerdir" açıklaması mı? Yoksa ağır yaralıları bile sabah saatlerinde ambulansa taşırken, daha sedyelerde vurdukları kelepçeleri mi? Neyi yazmalı, hangi birini? Hangi insanlık suçunu? Hangi katilliği?

Halen daha İsrail'in İHH'nın filolarını uyarmış olduğunu, bile bile gitmenin, bir şeyleri tetikleme çabasında ibaret olduğunu, olayın hemen üstüne rahatça söyleyebilenler var. Bunun tam aksi yönde de, durumu bir İslam savaşına çevirmeye çalışır gibi, görebildiğimiz kadarıyla önce Türkiye'deki, sonra diğer yerlerdeki yahudilere ırkçı tonlarda saldırmaya hevesli, gözü kararmış insanlar da. Tüm gün Hitler'in "gün gelecek öldürmediğim her bir yahudi için beni suçlayacaksınız" sözü yağdı çeşitli mecralarda; farkında mısınız? İHH'yi arayan, İsrail'i kınayan ya da Filistin halkını savunmaya çalışan insanlara tehditler yağdıran İsrailliler ile Türkiye'deki yahudi cemaatini huzursuz ve her an başlarına bir şey gelecekmiş gibi hissettiren direk veyahut ima yoluyla tehditler savuranlar arasında ne fark var, bana söyler misiniz? Ece Temelkuran, islamcı bir gazeteci arkadaşının, 30 Mayıs gecesi elçilik önündeki toplantı hakkında görüştüğünde, islamcı bir yaklaşıma sahip olmasına rağmen, "protestoların şeklinden ve eğiliminden rahatsızlık duymuş" olduğunu anlatıyordu öğle saatlerindeki yayında.

31 Mayıs 2010 günü, İsrail şunu yeniden kanıtladı: Vicdan, hiçbir makinayla üretilemeyecek, dünyanın en güçlü ve en etkili silahı olabilir. Vicdan bunu yapabilir. İnsanları, insanlık suçlarına karşı tavır aldırabilen, mücadele ettiren, vicdandır. Ama malesef ki bir insanlık suçundan bir başka insanlık suçu çıkarabilecek eylemler, yarı vicdandır. Yarı vicdan ise, yalnızca ve yalnızca "kendini ve kendin gibileri korur," diğerlerine üç maymun oynayabilir tek bir kılı kıpırdamadan.

Benim en yakın arkadaşım bir Yahudi. Ve bugün tüm gün ondan cevap bekledim yazdığım mesaja, ki gelen cevap da: "çok felaket bir durum T., sinirlerimiz bozuldu, balayını kutluyorduk biz arkadaşımın. Annemler ne düşünüyorlar bilmiyorum şu anda, arayamadım. " olunca, içim burkuluyor.

Bir diğerinin bana geçen sene ailesinin huzursuzluğunu, başlarına bir şey gelmesi korkularından -Evet, inkar etmeyin. Bu ülkede bir çok insanın başına "bir şey"ler gelebilir sebepli sebepsiz.- bahsedişini hatırlıyorum. Başka bir ülkede oturan annesinin kuzeninin defalarca arayıp, "ee annenler ne yapıyor hala Türkiye'de, taşınsalar ya, korkmuyorlar mı, ya bir şey olursa?" dediğini de biliyorum; yanı başımızda olmuştur, zira. Sadece o da değil. 1.5 sene önce bir uçak yolculuğunda, İsrail'in yine Filistin'e saldırdığı ve o kez şimdikine kıyasla çok daha az olsa da, benzer bir tepki grubunun oluştuğu sıralardı. Hamas, İsrail, Pkk, Tsk üzerine konuşurken, hiç tanımadığım bir adamın göz hapsine girdiğiğimizi hissettiğimi hatırlıyorum. Maalesef onunla da kalmadı; adam yanımıza gelip, inatla bana "türk'üm" dedirtmeye çalıştı. Ve tüm yolculuk boyunca, adamın göz hapsinde, adeta "şunu bi alıp, göstereceksin neyin ne olduğunu, eğrisini doğrusunu" diyen tehditkar bakışlarına maruz kaldım.

Bu insanlar var, yok sanmayın, hatırlayın da. Kan seçerek "vicdan" debelenmesi yaşıyorlar. Hayır, dertleri bir ülkenin bir diğerine katilliği de olmuyor çoğu zaman; ülkesine göre o inançları ve vicdanları da değişiyor çünkü. İnsanlık suçuna, insanlık suçu eğilimli karşı çıkış.

Tehdite tehdit.

Yine utanıyorum. Bu kez insan olduğum için. Ve çıkan seslerin çoğunun da kan kokmasından ötürü...

**Chesler, açık bir şekilde "silahlı kuvvetlerin içinden biri ya da uzman" olmamasına rağmen, sözlerini "Israil'in kontrol noktalarını, denize ve Batı Şeria ve Gazze'deki nehire uzanan yollardaki kontrolünün İsrail'in güvenliği için "muhtemelen-büyük ihtimal-şimdi de zorunlu" olduğunu söyleyerek tamamlıyor. Ancak, Filistinliler'in kendi güvenliği ya da en basitinden ayakta kalmaları için gerekli olan şeyleri tamamen göz ardı ediyor.

Dulce et...ut exsisto spes

2010-05-28T22:38:00.011+03:00

Neler olup ne'ler bitiyor, kafam dolu, içim dolu dolu, omzumda -daha önce bir kez duyduğum ve çok da doğru olduğunu düşündüğüm gibi- bir sürü yük var ve çok oflayıp puflasam da, taşımayı reddetmeyerek yoluma devam etmeye çalışıyorum. Yılmıyor muyum; defalarca yılıyorum. Binlerce kez havlu atıyorum. "Tamam olmayacak ve ben hayatım boyunca aynı kapanın içine kısılıp kalacağım", "benden bir şey olmayacak" -mı?- deyip, beraberinde getirdiği mükemmel soruyu; "ne istiyorsun, ne olacaksın, ne istediğini biliyor musun, hala sadık mısın ne yapmak istediğine, direnip uğraşacak gücün var mı yoka koskocaman bir ne istediğini bilmez misin?" sorup beynimi katlediyorum. Beynim 'yangın yeri' mi desem bir falcı kadın bilmişliğine atıfta bulunarak, yoksa beynim içine evden apar topar kaçmaya, gitmeye çalışırken eline ne geçerse atılmış bir bavul mu, işte bunların her ikisine, hatta bu tanımların hepsine birden benzeyen bir şey sanki... Yapacaklarını, yapmak istediklerini unutma, uğraştıklarını, yaptıklarını, uğruna karşı almaya göze aldığın şeyleri unutma, bak sakın yapma böyle bir şey, saçmalamasana diye diye kendimle kavga ediyorum. Felsefik çıkarımlara da girmek istemiyorum; ben ve kendim olarak ayrım yapsam da ne de güzel olsam, "çok bohem ve depresyonda tatlı kız" tribine girsem algısı yaratabilme ihtimali bile midemi bulandırıyor. Hayır, bohem filan değilim. Olsam olsam 'salaş' olabilirim ben, fazlaca 'kendi halinde' olmaktan mustarip bir dikbaşlı... Ama pardon, gelmez başkası elimden, gelemez, gelirse kendimden bir de nefret etmekle uğraşmak zorunda kalırım ve hayır. Bunun olmasına dayanamam.

Allahım bugün hava nasıl güzel burada, bir bilseniz... Uzun süredir, ilk defa burda olmaktan mutlu olabildim bu gece. Balkonda oturup, bira yudumlarken bunu hissettim. Ne de güzel esiyorsun hafif, ne de güzel üşütmüyorsun ve yakmıyorsun. Keşke hep Mayıs olsa Ege'de, keşke biz sadece Mayıs ve Eylül yaşasak... Baharı istemiyordum, evet ama gelince de insanın aklını çeliveriyor işte, ondan korkmuyor muydum ben de zaten? Baharı istemiyordum ama bir arkadaşım yağmurun baş edilmesi nasıl da güç bir şey olabileceğini, yağmur istemenin aslında farkında olmadan bir bencillik olabileceğini fısıldadı. Nasıl da suçlu hissediverdim anında. -Hep böyle olmaz mıyım? Üzerinde çok da düşünmeden bir şey söyleyiveririm ama aslında olası negatif yanlarını görmem. Ardından görünce de suçlu oluveririm kendi mizacımda, yargılıyıveririm hemencecik kendimi iç ceza mahkemeleri kurumumda.- Mayıs ve Eylül'de ne kimse üşür, ne de sıcaktan nefessiz kalır. Suçluluk hissetmeden güzel yani. Unutuvermişim. Ama hatırladım ya...

Beynim dolu ama boşalacak. gerekirse cebren ve hile ile tüm kalelerine girip azıcık nefes aldıracağım ona hatta, umrumda değil. Okuduklarımı anlayamıyorum bu sıralar, biriktikçe birikti. Ne veriyor içime birkaç gündür, bunca olumsuzluklara ve sinir bozucu haberlere rağmen bu umudu, bilmiyorum. Ama... Azıcık yeniden fikir aşamasında da olsa bir şeyler üretmeye başlayabildim. Ya da en azından başlamaya karar verdim mi demeli? Absürt bir şeyler ama eğlenceli, moral verecek biçimden. Ve yardıma da ihtiyacım olacak tabii ki.

Bir de bir şarkıyı yeniden işitmek. Dulce et....

1'er sayfalık kağıtlardan ibaret hayatımız

2010-05-24T17:51:00.006+03:00

Ciddi ciddi "benim bir misyonum mu var acaba, onu görüp buluncaya kadar her şey önümde kapalı" diye düşünmeye başladım.

Neye el atsam, kuruyor sanki. 3 gün ruh gibi geziniyorum evin içinde, tamamen kendimi kapamış halde. Sonra kendimi karşıma alıp, "kendine gel, olacak, çıkacak bir şey, kalk ayağa bakayım, git aynaya bak, ne bu halin?" diye güzel bir konuşma çekiyorum. Bu konuşmanın ardındaki sabah güzelce uyanıyorum, bir şeyin beni sıkmasına izin vermemek adına, sıfır yaka tshirtümün yakasını bile güzelce oyarak, kesiyorum; yüzümü yıkayıp, saçımı topluyorum. 20-30 sayfa kitap okuyorum, gazeteye göz atıyorum, çayı koyuyorum, kahvaltıyı hazırlıyorum. Peynirleri güzelce kesip yerleştiriyorum, çökelek peynirli domates hazırlıyorum ufacık bir tabağın içine, yatak odasını havalandırıp, topluyorum. O sırada çay demlenmiş oluyor, o tam kıvamına gelinceye kadar gazeteyi okuyup bitiyorum. Annemi uyandırıyorum ve günlerden sonra yüzüm asık uyanmadığımdan o da mutlu oluyor, hissediyorum. Rüyamı anlatıyorum, masaya oturuyoruz. Kahvaltıda gelen telefon biraz canımızı sıkıyor ama "durma üzerinde" diyorum, "güzel bir şeyler olacak, maddi ve manevi rahatlayacağız. Zamanını bilmiyorum ama olacak, olmak zorunda" diye üstüne basa basa kendi kafama da sokmaya çalışıyor gibi tekrarlıyorum. Ama iyiyim yani önceki üç beş güne nazaran.

Birkaç ufak banka işini hallediyorum, ay sonu hesabı yapıyoruz ama tamam, bir elin parmağı kadar kaldı, zaten sınav için -umuyoruz ki- geçireceğim 1 hafta finansmanını ve planlamasını filan da hallettik, problem yok; değil mi? -Evet, değil. Ama o an bilmiyorum henüz. Bugün "günün aptalı" olabileceğimi bir arkadaşıma da söylemiştim hem.- Yolda çimlerin üstüne oturmuş bir baba-oğul görüyorum; öğle yemeği yiyorlar bir kaptan. Çocuk 8-9 ancak var, ekmeğini öyle de güzel bölüyor ki ikiye; çok hoşuma gidiyor, ne yediklerini merak ediyorum, ne konuştuklarını da. Ancak beynimin çekebildiği fotoğrafla kalabiliyor, ilerliyorum. İşleri halledip eve dönerken dolmuşta yanıma çocuğuyla birlikte bir kadın oturuyor orta yaşlarında. Onun oğlu da yaramaz işte, rahatı batıyor ve önünde kıpkırmızı duran yangın söndürme tüpünün cazibesine kapılıp, tetiğine basıveriyor. Her yer oksijen beyazı. Anne, ayrımsayamadığım bir serilikle 2 tokat çakıyor çocuğa; "ne oldu da bastın ona, ne geçti eline? ha ne geçti?" söylenmeleri yaşarken, bu hareketlilik komiğime gidiyor aslında. Benim annem de bizim civarların en seri popoya şaplak atanıydı zira. Anne durmuyor ve bence anneliği tatmış kadınların tek tip sayılabilecek tek özelliğini yansıtan cümleyi kuruveriyor: "Çocuk değil, baş belası bu!" Tüm anneler aynı mı sinirlenir yaramaz çocuklarına?

Eve geldiğimde hala iyiyim. Ne çok müthiş, ne de kötü olmak başetmesi en kolay his olsa gerek. Ama tüm bu iyi havam yine sönüveriyor. Yine red. E bari yazılı sınava çağırsaydınız? Sinirli miyim, sakin mi ayrımını yapamayacak kadar sakinim. Ağladım, evet. Ama o derdimi anlatamadığım içindi, bir kendimi tanıtamadığım içindi. "Tanısanız beni çok seversiniz" mi? Bilmiyorum. Sevmezsiniz belki. Sevilebilecek özelliklerimle nefret edilebilecek özelliklerim aynı tartıda fena kapışabilir, birbirlerine rahat huzur vermeyebilirler. Ama yine de bir tanısaydınız? Yapmak istediğim araştırmayı anlatabilseydim mesela. 1 sayfa kağıttan anlaşılmaz ki onlar.

Üniversiteler önünde, burs başvuruları önünde, staj, iş, sağlık yardımı, yaşama hakkı, hak isteme durumu için filan hep 1'er sayfalık kağıtlarız yani biz; öyle mi? Öyle. Peki, madem öyle, benim bu 1 sayfalık kağıdım ne konuda işe yaramalı? Nerede yaramalı ve ben mi göremiyorum acaba?

Günün notu Vol.9

2010-05-21T11:58:00.002+03:00

-Peki öyle olmasa n'olur?

-Bir şey olmaz. Ben yine severim.

Utanç

2010-05-20T17:06:00.004+03:00

Plan ya da plansızlık ya da hiçbirini yapmama. Tam bunu, şunu saçmalıkları düşünürken hafta başı düşen, "kaç?" ve "kaçıncı?" soruları sormaktan nefret ettiren patlama. Öle öle yaşıyoruz. Dalga geçiyorum sanıyorsunuz, değil mi? Ama aynen bundan bahsediyorum. Ölerek yaşıyoruz. Birileri ölüyor, gömüyoruz, ağlama izliyoruz, ağıt dinliyoruz, yaşamaya devam ediyoruz. Yaşlar akıp gidiyor, tek bir yerde ağlamalar devam ediyor ama geri kalan hepimiz bir sonrakine kadar unutup, devam ediyoruz. Hiçbir önlem yok, hiçbir değişme çabası yok. Hafif bireysl isyanlar ve gerisi suskunluğa gömülüş yeniden. Hani bu ülke toplu ağlardı? Hani toplu paylaşarak yaşardı acılarını da üstesinden gelirdi?

Kandırmayalım kendimizi.

Bugün, bu ülkede neden her zaman sayısal başarının her zaman zeka kriteri olduğunu tam anlamıyla anladım. Belki de beynime sonunda girdi demeliyimdir. Çünkü burda sadece saymaya ihtiyacımız var. İnsanlar ölüyor, öldürüyoruz, sayıyoruz.

Yok. Kelime bulamıyorum bu sessizliğe. Cidden utanıyorum. Ama daha yazacak çok şey, edecek çok laf var. Önce utanarak başlamak gerek.

Anlık

2010-05-11T00:31:00.004+03:00

Bok varmış gibi doluyor gözlerim işte

Olduk olmadık yerler.de.

Bir hayal kurmuştum; elimde dürüm, bahar günü gülmekten ölüyorduk.

2010-05-10T23:52:00.004+03:00

görsel: anathalyst.deviantart.com

Güldük ölmekten geçenlerde. Yanlış söylediğimi mi sanıyorsun yoksa? Sanma; bilinçli. Ve doğrusu aslında. Ölmelere dayanamadık, kafayı yedik biz. Ölmelere, yitmelere, kayıplara, yalnızlıklara, bu sonsuz ve sessiz ve mış gibiliklere ve beklemelere dayanamayıp, -ki hepsi sen de kabul edersin ki ölüm halidir- kafayı yedik biz. Başta gülmüyorduk tabii, yanlış anlama. Hemen yapıştırıverir birileri "münasebet" gerekliliğini, mazallah! "Münasebetsiz!" derler, "haddini bil!" de derler, "bunun yeri mi" derler de derler işte; bilmediğimiz şey değil. Ama kimse biteviye ölümlere ve yitmelere ve kayıplara ve beklemelere ve çalıntı ve çalınmış hayatlara bir kez olsun, "ulan bunun yeri mi? " diye soruvermez. İçini daraltırlar insanın. Darala darala nefessiz kalıvermişiz işte biz, anlamadan oldu yani. Planlamadık. Ama ne de su aktı ve yolunu buldu. Hani kış ayları, küçücük bebeklerle donmamak için sıkışarak yatmak zorunda kalan evlerde açık unutuverilir ya sobanın biri, karbonmonoksit yavaş yavaş dolar insancıkların içine, nefessiz kalırlar. Onun gibi bir his. Tek farkla: nefessiz kaldığımızın bilincindeyken, aslında fiziksel nefesler sahibi olan "bireyler"dik. Birey olmayı sessiz, derin, emin ve can yakıcı adımlarla öğreniyorduk işte. "Münasebet"siz bireyler olmak daha mı kolay, daha mı zordu? "Huzur"suz bireyliği de nerelerden bulup çıkarıyorduk ki canım? O mu, bu mu, şu mu, ölüm mü, bekleyiş mi, vicdansızlık mı, atılmak mı, reddediliş mi diye sorgularken bir baktık; "salatalık yiyecek misin?" diye birbirimize soruyor hale gelmişiz. İlk "salatalık" diyen, ilk güldü. Ardından geldi diğer "sinir" dolu, "mutsuzluk" akıtan gülüşler. Yedik kafayı. Güldük ölmekten. Gülmekten ölmek daha güzeldir ya; yine yaptık bir münasebetsizlik.

Her gün kopan kıyametler

2010-05-05T12:05:00.005+03:00

3 Mart 92'de 263 kişinin ölümüyle sonuçlanan Zonguldak'ta maden ocağındaki patlama üzerine, kurumun o zamanki müdürünün yazdığı 400 sayfalık kitaptan bahseden bir haberi okudum sabah. En büyük maden ocağı patlaması olan olayla ilgili, müdür neyse ki, az olsun özeleştiri de yapmış. Sonunda sigaranın sebep olmuş olabileceğini söyleyen kitap hakkında konuşan müdürün, şu sözleri aklıma takıldı yalnız:

"Eksi 420 katına indik ve bu kattaki galerileri dolaşmaya başladık. (..) Ekibin başındaki nezaretçi oradan eline bir şey aldı ve bize göstererek ‘Efendim, bakın ne bulduk’ dedi. Elindeki şey bir insanın alt çene kemiğiydi. (..) Çene kemiğinde noksan olan bir dişin yerinde bir sigara filtresi duruyor. (..) Bana göre bu ilahi bir işaretti. Muhtemelen bize patlamanın sebebini ve kaynağını gösteriyordu."

Derdim, uhrevi işaretler, ilahi adalet tartışması değil burda. Sadece aklıma Camus'nün Düşüş'ünde geçen ilahi adalet-nihai karar-kıyamet günü ile ilgili pasajını getirdi.

"Tanrıya suç yaratması ya da cezalandırması için ihtiyaç yok Kendimizin de desteğiyle, insanoğlu zaten yetiyor. Kıyamet gününden konuşuyordunuz. Azimle beklemeliyim o halde; daha kötüsünün, insanoğlunun hükmünün, ne olduğunu bildiğime göre. Onlar için hafifletici hiçbir sebep yoktur; iyi niyet bile "suç" teşkil eder. Hiç, bir ulusun yeryüzündeki en ulu olduğunu kanıtlamak için düşünmüş olduğu tükürme-hücrelerini duydunuz mu? İçindeki mahkumun ancak hareket etmeden durabildiği,dört köşesi duvarlaştırılmış bir kutu. Çenesine kadar uzanan betonun içine onu hapseden sağlam bir kapı. Sadece yüzü görülebilsin de, her geçen gardiyan iyice tükürebilsin diye. Hücrenin içine sıkıştırılmış mahkum yüzünü silemez bile, ama tabii doğru, gözlerini kapatmaya izni var. Evet, dostum; bu bir insan icadı. Bu şaheser için Tanrı'ya ihtiyaç duymadılar.

[...] Size büyük bir sır vereyim, mon cher. Kıyamet gününün beklemeyin. Kıyamet her gün kopuyor."

Ve haberin sonunda - ve kitapta-, TTK Müessese Müdürü, daha fazla kömür çıkarmak için müessese yöneticilerinin güvenlik önlemlerini ihlal ettiğini; ayrıca ocaktaki yangını söndürmek için su basılırken, içeride hala canlı insanların olduğunu kabul ediyor. Neyse ki (!)

Bu aralar kelimelerim pek anlamlı birleşmiyor

2010-04-29T11:04:00.003+03:00

"Yok böyle bir şey yok!
Sunduğun sağaltımı kaçkın bir geçmiş,
Sayrılık tutsağı bir gelecek duyumu bulanık,
sisi varlığının üzünç kanıtı bir vaktin
şimd'i-
Beni aşağılayan sarsan
Aşan bizleri bir mor birliktelik."
(Nilgün Marmara)

Optimiste triste

2010-04-24T21:32:00.005+03:00

Çok mutsuz bir mutluluk
bu
son zamanlarda yaşadığım.
Çok umutsuz bir
umut hali.
Karamsar bir iyimserlik.

B.'yle gelen

2010-04-22T13:17:00.003+03:00

Her çocuğa olduğu gibi bana da "kardeş ister misin?" diye sorulmuştu hayatımın bir noktasında. Aslında oldukça uygun bir yaştaydım. Ne annem ve babama "oha, bu yaştan sonra bik bik çocuk mu dinleyeceğim, utanmıyor musunu" diye bir çıkış yapacak kadar yeni-ergen ya da post-ergendim, ne de "eee, evet istiyorum hadi yarın gelsin" diyecek ve ondan sonraki 7 ila 9ay boyunca "e hadi doğsun, ne zaman gelecek bu bebek?" sorusunu sormaktan herkesi bayacak kadar küçük. Bu sebeple cevabım da, bana şu anda oldukça materyalist gelen bir cümleydi: "İstiyorum, evet. Ama açık kumral-sarışın bi şey olsun, gözleri de açık renk olsun, kız olsun. Ama saçları kıvırcık olursa keserim."- Böyle yeniden okuyunca materyalistliğin yanında şekilci ve aryan sevdalısı olarak da geldi ve utandım.- Bu anlamsız isteğime gıklarını çıkarmayan annemler bana "tamam" dedi ve garip bir şekilde tam ısmarlama bir kardeşim oldu. 7.5 yaşındaydım.

B.'yi doğduğu ve bebek zamanlarında hiç kıskanmadım; öyle ki doğduğu zaman onu odaya getirdiklerinde çok heyecanlanmış olup, gözlerinin nasıl da parlak ve renkli olduğunu gördüğümde sevincime diyecek yoktu.

Aramızdaki yaş farkı sebebiyle, onu hiç kıskanmamam, ona kötü davranmamam gerektiğinin de bilincinde oldum uzun süre. Ortaokula başladığım zamanlarda, aralarında 2-4 yaş arası olan kardeşlerine nasıl da işkenceler ettiklerini gururla anlatan arkadaşlarımla da pek bir şey paylaşamadım haliyle, gülmekten başka. Bir arkadaşımın nasıl da kardeşini ilk gün çok sevdiğini ama ertesi gün sıkılıp, "e götürün artık bu bebeği, annesine verin, burda mı kalacak bu hep" deyişinin aile içinde defalarca anlatılmış olduğunu dinledim. Bir başkasının kendinden 2 yaş küçük kardeşini "benim babam senin babanı döver" diye ağlattığını ve saf kardeşinin "ya dövmesin" diye üzüldüğünü; öbürkünün ablasının nasıl da onu sık sık tehdit ettiğini, berikinin kardeşiyle sokakta beraber oynadıklarını filan da garip bir gıptayla dinlemeye devam ettim.

Çünkü B. ve ben, ne beraber çocuk oyunu oynadık, ne de ben ona çeşitli işkence yöntemleri düşündüm. Annem beni öptüğünde o arada bir kıskandı ama ben tabii 7.5 yaş büyük çocuk olduğumdan, bunu olgunlukla karşıladım. Çünkü aynı o tip bir kıskançlığı ben de anneannem, anneme sarıldığında yaşamışım 2-3 yaşlarındayken.

B. oyun oynayabilecek yaşa geldiğinde, ben ergenlik çağıma girmiştim ve minik bir çocukla oynamayı çok "banal" buluyordum. Sonra da o biraz daha büyüdü ve o sıralarda yanında değildim zaten, sadece her geldiğimde boyunun nasıl da boyuma yaklaştığını gördüğümde şaşırıp durdum.

Bu aralar ise, belki de ilk kez keşke B.'yle yaşlarımız çok yakın olsaydı, o benim dizimi parçalamış, sonra beraber saçmasapan oyunlar üretip oynamış olsaydık diye düşünüyorum. Ara ara odasına koşuyorum, "Üse (bazen öyle çağırıyorum kendisini) hadi gel film izleyelim, ehehe baksana çok komik" diyorum. Geç bulduğum şeyleri, çok arayarak uğraşmasın diye anlatıyorum, yazılar kesip masasına bırakıyorum kimi zaman, bir şeyler izlemeye de gidiyoruz . Bazen birbirimize giriyoruz saçmasapan şeylerden, yer kapışması yaşıyoruz ama az önce annemin fark ettirdiği gibi, kapris yapmadan ve küsmeden hiçbir şey olmamış gibi devam ediyoruz hep. B. benim kinimin yok olduğu iki kişiden biri.

Büyüklükte çocukluk yaşama gibi bir duygu olan bu halin dışında, sanırım aralarında yaş farkı olan kardeşler daha çok büyüklükte bir şeyler yapma hayali kuruyor ve malesef bunun için beklemek zorunda kalıyor. Her ne kadar ara ara hazırladığım kokteyllerimle B.'yi şaşırtsam ve ilk ona tattırsam da, yine de henüz onunla sersemce bir yerlere takılabilme günlerimizin hayalini kuruyorum.

tıp.tap.tup.

2010-04-18T16:48:00.004+03:00

Son zamanda ne kadar çok "sus"uşlardan konuştum, değil mi? İnsanın suskunluğunu, yine suskunluk hakkında konuşmak için bozması da bir garip oluyor aslına bakılırsa. Suskunluğun en kokoş tarafı nedir diye sorsalar, hiç düşünmeden "boşluk dolduran anlar" deyiveririm, anlamını filan ikinci kez düşünmeden. Bak işte en sinir bozucusu da bu aklından geçeni tartma ve sevme ve silme noktasındaki git geller heralde. O boşlukları genellikle takıntılı bir halde dinlediğim şarkılar dolduruyor. 4 gündür ben sadece şu aşağıdaki şarkıyım. Mesela. Boğazım acıyor, veremli gibi öksürüyordum düne kadar hatta, ama bi yandan "seni unutsam bazı bazı" diye içimden ve dışımdan mırıldana mırıldana gittim doktora bile.

Yazdım yazdım sildim. İçime sinmedi. İyisi mi ben yine şarkı olayım. Belki yarın geçer.

Yalnızlık ömür boyu

2010-04-14T22:28:00.004+03:00

Birden sen gelsen aklıma
Seni unutsam bazı bazı
Meraklansam gizlice,
Delice kıskansam seni.

İşte bu yüzden; kadınlar

2010-04-11T14:30:00.004+03:00

Kadınlar, erkeklerin mevcudiyetinin durumu daha kötü hale getirebileceklerinden korkarak, kocalarının, haftalık toplantılarına katılmamalarını istedi. Maria Adela Antokoletz durumu şöyle anlatıyordu: "Bizler ordu tarafından itilip kakılmaya, hakaretlere maruz kalmaya katlandık, parçalanmış kıyafetlerimiz, gözaltları... Ama erkekler, tepki vermeden duramayacaklardı, olaylar çıkacaktı; toplum huzurunu bozmaktan tutuklanacak ve büyük ihtimalle, onları bir daha göremeyecektik." (Rita Arditti, Yaşamı sorgularken, Plazo de Mayo Büyükanneleri ve Arjantin'in kayıp çocukları)

The women asked their husbands not to join them in their weekly gatherings, afraid that the presence of the men would make the situation worse. Maria Adela Antokoletz remembers: "We endured pushing, insults, attacks by the army, our clothes were ripped, detentions...But the men, they would not have been able to stand such things without reacting, there would have been incidents; they would have been arrested for disrupting the public order and, most likely, we would not have seen them ever again."

Süreçsiz-lik

2010-04-09T18:29:00.003+03:00

Yok, yazmazsam bir şeyler, yazmaya yazmaya gider bu böyle diye korkuyorum. Çünkü öyle olur, yazmazsın, uzun anlamlı bir şeyler olsun diye beklersin, ezik büzük vızıldanmalar olmasın, her bir sıkılışta mırıl mırıl karalamalardan çekinirsin. Sonra ne olur; öyle gider o. Öyle olmasın bu kez. Sabahtan beri durmadan konuşuyor gibiyim aslına bakılırsa, kapama çabası mıdır, nedir, bilemiyorum. Uzun süredir böyle direk kendimden bahseden bir yazı da yazmamıştım. Vesiledir. Vesile bir isimdir falan filan. Bir boşvermişlik ama bu boşvermişliği içime hiç de sindirememezlik hali var üzerimde. Boşverip ya da tamamen bırakıp dibe vurmak da bir başarı aslına bakılırsa. Hem de çok büyük bir başarı. Çünkü devamında yeniden güçlenmeye başlama ruhunu da taşır içinde. Ne diyordu Cemile, Bu kalp seni unutur mu'da? "İnsanın kendini bırakabilmesi için bile şartların uygun olması lazım." Duyduğum en doğru insan ilişkileri repliklerinden biridir.

Beni yeterince tanısanız, replik replik konuştuğumu da bilirsiniz. Bir muppet show edasında, azıcık becerebildiğim kadarıyla tonlama değiştirmeleriyle dolu bir halde, izlediğim, okuduğum film,dizi,roman,oyun,haber,otobüs muhabbetleri ile beslenmiş, replikler bütünü. Bir şeye yaradığından söylemiyorum bunu; bir süredir, kendi kelimelerimde bile, içten içe konuşturuyormuş gibi tırnak içlerini kullandığımı farkettim de, sebebini açıklıyorum. Hoş alıntılar yapabilen, olmadık yer ve zamanda bunu söyleyebilen insanları da severim ayrıca.

3-5 gündür, bir şey yazmak istiyorum. Dün kararlıydım hatta, eğlenceli bir 'duygu açılımı' yazısı yazacak, duymaktan ve okumaktan kusacak noktaya geldiğimiz "açılım", "süreç", "müzakere" kelimelerini, kendime uyguladığım militarist ya da sivil baskı rejimini yıkma yolunu açma hevesim için kullanacak, belki de imzalı bir protokol niyetine uygulayacaktım. Burda böyle yazdıktan sonra da, anlamı kalmadı. Yazmam. Oldu bitti, yazar gibi yaptım işte bu konuda. İstediğim ve düşündüğüm gibi olmasa da, neyse işte. Zaten insanın genellikle hiçbir şeyi istediği ve düşündüğü gibi olmaz. Bunu dünyanın (kendinize uyanı yuvarlaklayın) en kariyerli/başarılı(bknz.David Orr."Başarılı insana ihtiyacımız yoktur."Blog adı altı yazısı)/zengin (bunu da isteyen ben değilim)/eğitimli vs vs adamına da sorsanız, bir cevap atar. XY hisse senedi yükselir diye ummuştur da olmamıştır; bilmem ne okumak istemiştir de başka bir şey çıkmıştır; bilmem nereye gidecektir de komşu gelmiştir, yollar tıkanmıştır, ocakta yemeği vardır; aslında seni sevecektir de aman işte işi gücü beyni vardır, bir teknik aksaklık olmuştur. Teknik bir sakatlık hep vardır özetle.

Eternal Sunshine of the spotless mind'da Clementine'ın "i know i know, i'm sorry but you know me, i'm impulsive" deyişini hatırlayın. Öyle bir ruh hali her durumda çıkar insanın karşısına, ya siz birine dersiniz ya da biri size der. Çifte standart, çifte standart ilerlersiniz. Benim de mesela duygusal dışı planlarım için, ne B planı kurduysam, çöktü. A planlarından olumlu ya da olumsuz bir haber yok. Sevinmeli mi buna, yoksa B planlarının çökmesinde geçen hafta salı günü yaptığım gibi 5 saat durmadan ağlamalı, ardından ertesi gün yeni kararlarla daha umutlu uyanmayı mı beklemeliyim, bilemiyorum. Duygu içi planlara gelince, işte o noktada içimdeki baskılama politikaları gündeme geliyor. Duygularım çok zor durumda benim yüzümden. Her gün işkence yapıyorum onlara, seslerini çıkartmasınlar diye daima tehdit ediyorum, konuşmalarını dinletiyorum. O da yetmezmiş gibi bir de söylemeye çekinmedikleri şeyleri sansürlüyorum, mutsuz olduklarında ya da acı ve huzursuzluk çektiklerinde tam aksiymiş gibi yapmaları konusunda sonsuz ultimatomlar veriyorum.

Yani, çok çekiyorlar benden. Sonra ne oluyor biliyor musunuz? Olabilecek en absürt şarkıda, en içten nefes alma anında beynimi sıkıştırıyorlar, midemi kemiriyorlar, göğsümün sol yanına doğru neon bir şeylerle yürüyorlar ellerinde.

Ama sesimi çıkaramıyorum.

Çünkü haklılar.

Kum

2010-04-04T00:36:00.005+03:00

Çocukların kumda oynarken yıkılan kaleleri düzeltme eğilimi, belki de hayatlarında ilk kendi başlarına durma, düzeltme, direnme çabaları olduğu için beni o kadar etkiliyor. Küçücük elleriyle, sürekli akıp giden kumları bir yandan, üstten, altından, mızmızlanmadan yeniden biraraya getirme uğraşının, ne biçim bir kafa tutma olduğunu, onlar da bilmez aslında. Belki de bu yüzden o kadar etkileyici, çürümeye iyiden iyiye yüz tutmuş "büyük"ler, eğer içlerinde azıcık "küçüklük"leri kalmışsa, derinden sarsıcı bir darbedir o minik ellerinin toparlama hali... Kendilerini bilmemezliklerinden, kum gibi kendileriyle harmanlanabilme yetilerinden..

1907-1948

2010-04-02T23:19:00.003+03:00

Ona koştur, buna yetiş, şuna salya sümük ağlamayla dolu hafta biterken, ayın kaçı olduğunu unutmuşum. 2 Nisan'mış bugün. Türk edebiyatının en değerli kalemlerinden, Sabahattin Ali'nin ölüm yıl dönümü. Kendisiyle daha erken yaşlarımda ama kitaplarıyla daha geç tanışmış olmanın utancını yaşamam bir yana; 41 yaşında, artık-yine , zaman aşımına uğratılmış bir faili meçhul cinayete kurban gitmesinden yeterince utanç duyamıyoruz, diğerlerinde de olduğu gibi. Hayatıyla ilgili bir şeyler ya da onu anlatmaya çalışmak istemedim. Herhangi bir internet sitesinden daha bulunabilirdi ve bunu benden defalarca kat daha iyi yapan, bilen insanlar varken, bişeyler karalamak içime sinmedi. Benim burda yazacağım bir kelime, ne olursa olsun yetersiz, anlamı eksik olacaktı; en iyisi ondan bir kaç satır yazmak, kendimce ufak bir saygı duruşu belki. Hem o kadar iyi kelimeleri varken, bana laf düşmez. Bugün 2 Nisan. Unutturulmaya çalışılan ölümlerden birinin yıl dönümü..

"Buna içimdeki şeytan diyordum; müdafaasını üzerime almaktan korktuğum bütün hareketlerimi ona yüklüyor ve kendi suratıma tüküreceğim yerde, haksızlığa, tesadüfün cilvesine uğramış bir mazlum gibi nefsimi şefkat ve ihtimama layık görüyordum. Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması... İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... İçimizde şeytan yok...İçimizde aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatlri görmekten kaçmak ihtiyadı var...Hiçbir şey üzerinde düşünmeye, hatta bir parçacık durmaya alışmayan gevşek beyinlerimizle kullanmaya lüzum görmeyerek nihayet zamanla kaybettiğimiz biçare irademizle hayatta dümensiz bir sandal gibi dört tarafa savruluyor ve devrildiğimiz zaman kabahati meçhul kuvvetlerde, insan iradesinin üstündeki tesirlerde arıyoruz.." (İçimizdeki Şeytan- s. 263)

"Bir ruh, ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden, meydana çıkıyordu... Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya, -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk. O zaman bütün tereddütler, hicaplar bir tarafa bırakılıyor, ruhlar birbirleriyle kucaklaşmak için, her şeyi çiğneyerek, birbirine koşuyordu. Bütün çekingenliklerim yok olmuştu. Bu kadının karşısında her şeyimi ortaya dökmek, bütün iyi ve fena, kuvvetli ve zayıf taraflarımla, en küçük bir noktayı bile saklamadan, çırçıplak ruhumu onun önüne sermek için sabırsızlanıyordum. Ona söyleyecek ne kadar çok şeylerim vardı...Bunların, bütün ömrümce konuşsam bitmeyeceğini sanıyordum. Çünkü bütün ömrümce susmuş, zihnimden geçen her şey için: 'Bu beni anlamaz!' demişsem, bu sefer bu kadın için, gene hiçbir esasa dayanmadan, fakat o yanılmaz ilk hisse tabi olarak: 'İşte bu beni anlar!' diyordum..." (Kürk Mantolu Madonna- s.89)

Nefes bilinci

2010-04-01T19:26:00.004+03:00

Hiç aklımda yokken bir sigara yakıverdim. Uzunca bir nefes çekişin ardından, alınan ve unutulup giden onyüzbinmilyon nefesin arasından, bikaç nefesimi aslında çok da bilinçli aldığımı hatırladım. Sigarayla ilişkim de aslına bakılırsa birçok şeyle olan ilişkime, hayatıma bakışıma öylesine benziyor ki; bazen bu benzerlik beni kaygılandırıyor bile. 20 sigarayı ardarda içiveresim geliyor mesela kimi zaman, bitmesin, sönmesin, gitmesin, sessiz sakin içten yanmalı derinden etkilemeli içsellikte, çok zarar verirken çok da "hallolur, iyi böyle"lik anlamlarını aynı anda yüklüyorum. Ha sonra bir şey oluyor, üç gün, yerine göre üç ay bile içmediğim oluyor. Başkalarına zararları konusuda demeçler atıp, "aman onu içmeyin, beni için"('beni için' kısmı cümleye renk katması için, öküz ve buzağı, no!) diyecek noktada yine atıp, tutabilirim. İyi bir şey değil tabii, savunmasını filan yapmam mümkün değil; siz okurlar bu satırları okurken sigara içiyorsanız da, bırakın hatta. Annem içmesin diye, "sen içersen ben de senin kadar içeceğim o zaman, hadi bakalım" ültimatomunu çakıyorum ben de sık sık; hasta olmasına, öksürmesine bile tahammülüm yok çünkü. Uykunun bir yarısı kalkıp soluğunu dinliyorum, hırıltı varsa ertesi sabahtan itibaren azarlamaya başlıyorum, bir sürü saçmasapan ballı çaylardan yapıyorum örneğin. -Hiç de sevmem bu kelimeyi, nereden çıktıysa.- Neyse ama kendim, belki de ara ara git-geller yaşatabildiğim için sigara yaşantıma, zararlarının üzerinde o kadar da durmuyorum. Bir arkadaşımın da dediği gibi, "ben bunun bilincindeyim, yanlışlardayım" algı-sızlığı işte, adına ne derseniz deyin.-Deyimler, özlü sözler ile replik replik yaşayabiliyorum.- Sigaranın da faydası yadsınamaz tabii buna. Ama işte bu sigara, ne menem bir şey olursa olsun, insanın nefesini değerli kılabiliyor zaman zaman. Üçbeş nefesimi, nefesimin, sigaranın dudaklarımın arasından geçmesinden sonraki ilerleyişiyle beraber, çok net hatırlayabiliyorsam; buna başka şey denmez. Ta 5 sene önce bir günün gece yarısı aldığım nefesin, tadına kadar hatırlatıyorsa bana; yorumsuzdur. Susulur, oturulur. Sevilir. Sevabıyla da, günahıyla da.

...

2010-03-30T20:23:00.000+03:00

2010 senden nefret ediyorum.

Ya da

2010-03-28T22:10:00.004+03:00

Bir çok konuşup, bir susmak, çok konuşup çok yorulup, çok susup çok patlamak. Ya da sakin sakin çok konuşmak, çok susmak ama çok susarken dinlemek. Ya da dinler gibi yapıp, aslında hiç dinlememek, izlemek, bakmak, görmek. Ama gördüklerini unutmamak, geçivermemek, oluvermek, duruvermek. Ölüvermek. Ya da ani bir kararla, yaşayıvermek.

İştahsız çocuk yoktur, az aburcubur vardır!

2010-03-26T14:36:00.007+02:00

görsel: stellarvisions.deviantart.com

Çocukların yemek yedirilmeleri hep benzer bir ritüel aslına bakılırsa. Uçak geliyor, tren geçiyor, otobanmış senin ağzın, geçit ver, sola al tırı sağdan patenliler,kızaklar geçsin (paten ve kızak dondurma olabilir, içecek bir şeyler olabilir, kayıp gidiyor ya o bakımdan uydurdum şimdi), karnın arabaymış, benzin alman gerekiyormuş... Böyle uzayıp giden, maksat çocuğun ağzından bir lokma bir şey geçsin duası. İnatla yol yapım çalışmaları ve hız kontrollerini bahane eden iştahsız miniklere anne-baba-bakıcı yakarmaları da var tabii; "yol yapım çalışması olmasın evladım, benzinin bitsin artık lütfen, aç ağzını bitti bak, son lokma, hadiii, alkışş" şeklinde yaratıcılıkta sınırları zorlayan, dışarıdan bakıldığında anlamsız cümleler bütünü. Anneler iştahsızlık da yarıştırır bu arada. "Sen benimkini gör, bir lokma sokamadım çocuğun ağzına, asaplarım bozuldu!" küçüklüğümden kalma çoluk çocuklu anne oturmalarından kalma, enfes bir cümledir benim için.

Yemeğini yememekte direnen çocukları çok görmüşüzdür -hatta kendimiz de bunlardan biri olabiliriz- ama benim asıl ilgi alanım garip yeme alışkanlıkları olan veletler mesela. Çünkü hepimizin çocukluğuna dair anımsadığı, "benimkiler uçak derdi yaa köfte yedirmek için" sözleriyle anlattığımız ve annelerin iştahsızlık yarışına benzer, anne-baba çocuk iştahsızlığıyla başetme eylem planının sadece bizimkilere özgü bir yaratıcılık olduğunu sanarız. Ama artık gerçeklerle tanışmalısın genç; hepsi benzer taşıt isimleri kullanıp, benzer örneklerle kandırır. Sen de saf saf oyuna kanıp,yemişsindir çocukluğunda. Olmadı, en kötü ihtimalle 3 gün yemekten öğürerek ve cazgırlıkla yırttıysan, 3. günün sonunda zaten acıkıp dondurma, sigara böreği, cips filan göndermişsindir mideye. Özetle, yine "annengiller" kazanır. Zaten bir noktada çok iştahsız çocukla başetmeye çalışan anne-baba da sağlıklı şeylerden geçmiş, "aman yesin de, ne yerse yesin" ayağını seçmiştir. Ayrıca sevgili eski çocuk-yeni büyümüş insan; iştahsız çocuk yoktur, az cips, dondurma ve diğer bilumum bakkal ürünü vardır.

Bunda ilginç bir şey arama da gereksiz; çünkü aslında feci sükse yaptıran şey "kereviz yiyen çocuk", "yoğurt suyu içen bebek"tir. Bir de garip yeme alışkanlıkları vardır bazı çocukların, insana hayatı sorgulatır yeri geldiğinde. Misal, bir tanıdığımızın kızı, ilk lokmasını ağzının içinde sol tarafa iterek yanağına yapıştırır; diğer tüm lokmaları o ıslanmış lokma orada dururken yerdi. İlk lokması, en son lokması olurdu. -Salt cümleyi okuyunca yarattığı şom ağızlılık görüntüsüne kanmayın.-

Uçaklar, trenler, arabalar bir yana; bir de lokmaların arkamızdan koşma durumunu saymam gerek; çocukluğum bu sebeple travmatik bir hal aldı, zira. O lokmaların arkamdan deve olup, lömbüdü lömbüdü diye -annem aynen bu terminolojiyi kullanırdı- gelme ihtimali beni çok korkuturdu, üç beş de olsa yutardım. Şimdi düşünüyorum da, pek salakmışım.

Yine de merak ediyorum; hadi ben korkaklıkla yedim. Yemeyenlere soruyorum: sahi ne oldu o yenmeyen lokmalara? Hiç koşmadı o adiler, değil mi? Boşu boşuna yenildi diğer lokmalar.

Not: Bir de doğum kontrolü içeren yemek tehditini de unutmamalıyız. Kendisi genellikle pilav için kullanılır ve çok etkilidir kanımca: "Bıraktığın tane kadar çocuğun olacak!" Kardeşim senelerdir ne zaman aklına gelse 2 tane bırakır mesela, ben de geleceğin teyzesi olmanın haklı gururunu yaşayacağıma inanır, mutlu olurum. Neyse, siz iktidar gereği 3 tane bırakın tabii.

Terco

2010-03-24T23:00:00.005+02:00

görsel: takunaaa.deviantart.com

Yeminli tercümanlar hiç de yemin filan etmiyormuş. Çok büyük bir hayal kırıklığına uğradım bunu öğrenince. Öyle ki, "Valla billa, iki gözüm önüme aksın ki" bile denmiyormuş. Cidden, olmadı bu! Ağız kenarıyla "ha iyi tamam, yaparız, hallederiz" demek yetiyor. Yeminler ben görmeyeli çok değişmiş anlaşılan.

Sobe!

2010-03-22T11:19:00.006+02:00

Dün sabah dışardan gelen beyaz gürültüden, alt-yan-üst veyahut hemencecik bizim sokakta geçen arabaların sesine kulak tıkamak, bir yerlerde gelen inşaat seslerinden kulaklarımızı korumak için yine kapamıştık aslında balkon kapısını. Kafamı da gömmüştüm okunacak bir şeylere, içeriden de odadan belli belirsiz anathema duyuluyordu. Dayanamayıp açtığımızda kapıyı, parıl parıl bir ses yankılandı tüm bu beyaz gürültüyü sıyırarak. Ne zamandır işitilmedik çocukların oyuna kaçış seslerinden ufak bir kız çocuğuna ait olanı.

"İlayda sobe!"

Kurumaya yüz tutan bir bitkinin can suyu gibi bir şey. 'Bunu duymasam çürüyecekmişim neredeyse, son kullanma tarihim geçiyormuş az daha' dedirteninden. Umutlanmak için bir tatlı kaşığı, parıldak sebep. En azından birileri bir yerlerde, sokak ortasında hala saklambaç oynayıp, sobelenerek koşuyor kaçıp korkmadan.

Militan suskunluk

2010-03-19T20:54:00.006+02:00

Görsel: frixedairwave.deviantart.com

Susmanın da kendi içinde gruplanma kapasitesi var tabii; aynı sanılmamalı her susuş sonuçta. Sessiz sakin bir insan oluştan kaynaklanan bir susuş, utangaçlıkla gelen susuş, inadına susuş, korku susuşu, sindirilme susuşu, isyankar susuş, nazlanma ve ağırdan satma susuşları mesela. Daha da çoktur bu türler büyük ihtimal; yazarsın yazarsın, uzar da gider. Ama kendi susuşlarımı analiz etme içgüdüsüyle düşündüğümde, militan bir susuş içinde olduğumun ayrımına vardığımı söyleyebiliriz sanırım. Militan susuşlar da kendi arasında ikiye ayrılıyor bu arada. Konuşurken aslında hiçbir şey söylememekten ileri gelen militan susma ile kelime ve ses kullanma gereksinimi olmadan gözlemlemekten, bir de içsel "bakalım fark edilecek mi?" lerden doğan susma görünümündeki çığlıklar...

so in a manner of speaking - I just want to say - that just like you I should find a way - to tell you everything - by saying nothing.

Infidel sperm!

2010-03-17T19:43:00.011+02:00

Görsel: fanteee.deviantart.com

3 günlük suskunluğumun hiçbir faydasını görmediğimden, yeniden yazmaya karar verdim. Okumuşsunuzdur; geçtiğimiz günlerde anlamsız bir yasak, pardon, "yönetmelik değişikliği" geldi. Bu değişik-yasak, sperm bankasından sperm alınması durumunda, 3 yıla varan hapis cezası öngörüyor. Gerekçe olarak da "soyumuzu koruma" veriliyor. Başı sonu ve hatları pek de belirli olmayan bu yönetmelik değişikliğinin adına bakılırsa, sorun sperm bankaları; ancak, gerekçe "soyu korumak" olunca, Türkiye'de bir sperm bankası açıldığı takdirde, o zaman "en büyük sperm bizim sperm" ya da "yerli malı yurdun malı, herkes onu kullanmalı" kampanyaları eşliğinde, yönetmeliğe eklemeler-çıkarmalar yaparlar mı acaba diye de düşünmeden duramadım. (Ama böyle bir şey gerçekleşirse, kuruma başvuru aşamasındaki evrak bildirmede, sperm almak için muvafakkatname, il muhaberesi, ikametgah kağıdı, üzerimize kayıtlı su-elektrik faturası da isterler mi, merak etmiyorum değil hani.)

İtiraf etmeliyim ki, Milliyet'in haberine göre, 6 Mart'ta yürürlüğe giren ve Türk soyunu korumak için getirilmiş bu yasağı önce biraz ciddiye alıp, sinirlendim. "Devletin biz kadınların uteruslarında işi ne?" diye çıkıştım hatta. Ancak sonradan aklıma sırasıyla, sık sık tekrarlanan 3 çocuk temennileri, askerin biz kadınların bacak arasını da koruyor olduğu iddiaları; bu topraklarda gayrimüslimlere yapılan haksızları ufaktan anlatmaya çalışan edebiyat ve sinema işlerinde bile 'onlar'dan bir kadını 'fahişe'leştirme eğilimini, hiç olmadı yabancı -edilgen- gelin ve 'türk' damat karakterleştirmesini; mecliste hakaret amaçlı söylenmiş "cumhurbaşkanının annesi Ermeni'dir"e karşı, "hayır, cumhurbaşkanımız has be has Türk'tür" 'savunması' yapılmış olduğunu filan hatırladım birazcık. Küfürleri, "bizden değilsen, azıcık alttan alıp, yutacaksın"ları, bu kararın davalarda "kişiye hakaret" davalarında da halen daha veriliyor olduğunu ise, hafızamda o anlık bir kenara koydum; say say bitmeyecekti zira.

Durum bu olunca da iki seçenek kalıyordu.

1. Kızmaya devam edecektim.

2. Durumun absürtlüğü, anlamsızlığı, değişik-yasağın nasıl uygulanabileceği konusuna kafa yorup, kaçınılmaz sonla, dalga geçecektim.

Görsel: nerdbeach.deviantart.com

İkincisini seçtim, çünkü 'gavur' sperm karşıtlığı o kadar anlamsız ki; kızmak bile yok yere enerji harcamak gibi geliyor. Karşı çıkmak için de, " e bu çok anlamsız ama" demek bile yeterli hatta, çok büyük ideolojik travmalara gerek yok. O sebeple, önce aklımdaki sorularımı yazayım; sonra da bu konu hakkında halka inebilecek 'procelerimi' açıklamak istiyorum.

Bu sperm olayı çok ikircikli bir durum. Öyle uzaktan yeni doğmuş bir çocuğa ya da hamile kadına ilk bakışta "bu kesin bankadan alınmış" veyahut "bu belli, ilişkiden" demek mümkün olmasa gerek, bu bir. Ha öyle efsanevi bir yeteneğiniz vardır, o sizin başarınız, ama o işler öyle yürümüyor benim bildiğim kadarıyla. "Banka hiç de etik değil, çocuğa nasıl açıklayacaksaaeen, hıh!" diyen ve yasağı mantıklı bulan bir kesim de var. Onlara "leylek leylek gayet mantıklı, haklısınız" demek istiyorum yoğun bir arzuyla; bu da iki. Üçüncül olarak bankalardaki spermlerin anonimliği var ki; bana sorarsanız, dava açılacağı sırada tadından yenmeyecek bir unsur kendisi. Sahipsiz spermcikler, öksüz ve yetim halde mahkeme köşelerinde taraf oluşturacaklar, hamileri "sperm bankası yetkilileri" ile.

Son iki soru ise birinci maddenin alt bentleri de sayılabilirler. Türkiye dışında tek gecelik hatırlanmayan bir ilişki ile "Türkiye dışından bir ülkeye mensup" biriyle, evlilik kararı olmadan varolan bir ilişki içinde meydana gelen hamilelikleri ne yapmayı planlıyorlar? Denetlemeler nasıl yapılacak? Ceza neye göre verilecek? Mahkemede indirim yapılacak mı? Para cezasına çevirilebilecek mi? Mahkemelerin hangi birimi bu davalara bakacak? Aile mahkemeleri mi? Peki ya aile mahkemeleri "bunlar daha aile olamamış ki" diyerek çıkışırlarsa ne olacak? Çok soru var valla; Dr. Oetker reklamlarıyla yarışabilirim.

Ama bu soruları çözmeden de, hükümete bu yasayı halka indirebilecek, onların anlayışını kolaylaştıracak "proce"lerim var. Çok zengin oldumuz için, iki kuruş parayla telefon değiştiren bir halkız biz, doğru mu?

Evet.

Şimdinin modası nedir?

(Tamam şimdi buldum!) iPhone, iPhone, iPhone!

Bu iPhone (yazının bu noktasından sonra kendisinden iPhod olarak bahsedeceğim) uygulamaları pek mühim. Yazılımcılar için de, ideolojik yayılmalar için de bir fırsat olduğu su götürmez bir gerçek. (iQuran, iBible uygulamalarını kim inkar edebilir?) İşte ben de düşündüm, taşındım ve bu sperm savaşını da bir iPhod uygulaması haline getirmenin çok işe yarayacağına karar verdim. Adını da hazırladık arkadaşlarla. "Infidel Sperm!"

Slogan olarak, Pokemondan etkilenip, "gotta catch'em all", "seni seçtim Infidel" gibi mottolar geliştirdiğimiz gibi, bağlarına saygılı alaturka sloganlar da var oyunun içinde seviye atladıkça ortaya çıkabilecek. "Benim olacaksın Infidel", "Ya yargınınsın, ya toprağın", "Mahkemelerde sürüneceksin köpek!" bunlardan sadece bazıları.

Oyunun uygulamasını ise şimdilik 2 seviye olarak düşündüm. İlk seviyeyi atlamak için, yanyana gezen 5 kadın ikonundan, "sperm bankası kökenli" olduğunu düşündüğünüzü seçiyorsunuz. Şayet doğruysa, dava etmek sizi bir üst seviyeye atlatacaktır. İkinci seviyede ise, sperm imha ekiplerine katılarak, "Infıdel sperm!" i yok etmeye çalışıyorsunuz. Bu kadar basit.

Yok mudur bu projemi hayata geçirip, uygulama yazacak bir babayiğit? Çok satacağına, en başta bakanlıkların farmville'i olacağına inanıyorum.

Hem de tüm kalbimle!

Kadınlar ve Çocuklar

2010-03-14T12:24:00.006+02:00

Baskıcı rejim politikasının bir parçası olarak çocukları hedef alan ordu, özellikle rejimin 'bölücü' olarak addettiği kişileri "hizaya getirmek" üzere zalim bir yol izledi: Çocuklarının kimliklerini tahrip ederek, geleceklerini onlardan çaldı. Ordu, değerlerin ve kimliklerin nesilden nesile aktarılması hususunda ailelerin, özellikle de annelerin, önemini çok iyi kavramıştı. Ve kadınları, rejimi zora sokmaya cüret edebilecek olanları yetiştirmekten ötürü cezalandırdı. (Rita Arditti-Yaşam Arayışında; Plazo de Mayo Büyükanneleri ve Arjantin'in Kayıp Çocukları)

In targeting children as part of its repressive policies, the military devised an especially cruel way to discipline those the regime considered "subversives": it robbed them of a future by destroying the identity of their children. The military well understood the importance of families, particularly mothers, in transmitting values and identity from generation to generation, and it punished the women for raising those who would dare challenge the regime. (Rita Arditti-Searching for Life.)

Kelimelerden kardan adam yapar gibi...

2010-03-12T16:25:00.006+02:00

Görsel:beey.deviantart.com

-Ama yaşamıyor ki balıklar, ölüyorlar hemen. Alma bence, üzüleceksin.

-O zaman biz de öleceğiz, sen niye bizi doğurdun? Ölecekler nasılsa diye, doğurmasaydın. Yaşatabildiğim kadar uğraşacağım.

Balık almaya karar verdiğimden ve aldığımdan beri "balıklar ve erken gelen ölümler" temalı konuşmalar işitiyorum. Evet, balıklar çok hassas oluyorlar ve ömürleri kısa oluyor; biliyorum. Ve yine evet, şimdi arkadaş da getirdiğim ve daimi oynaşmalarını izlediğim balıklarım da öldüğünde üzülüp, çok büyük ihtimal, ağlayacağım. Ama onların yaşadığı 1 gün, belki de insanlarda 1 seneye eşittir ve bu yüzden zaten yaşlandıkları için ölmüş olacaklar; ani bir şokla, hastalıkla vs vs değil. Homosapiensler olarak, balıkların beş saniye hafızaları olduğunu da düşünürsek, dert ve kederden ölmeyecekler büyük ihtimal. Benim yapacağım şey de; yaşlanıp sessizce hayata gözlerini yummadan -yumduklarını farzediyoruz burda- onlarla ilgilenmek ve sevgiye boğmak olabilir ancak. Normalde dışarı vurma konusunda genellikle alengirli yollara soktuğum ve kendimden esirgediğim sevgi duygumu, onlara aktarıyorum; hepsi bu. Ayrıca balıkları seviyorum ve onlarla birlikte evimde homosapiensler dışında sevebileceğim bir canlının daha olmasını, yeri geldiğinde bana sırnaşıp, kendini sevdirmesini, ben de isterdim. Amma velakin, şu anki ev koşullarımda bu imkan dahilinde olmadığından, balıklara ekleme başka canlılar yapamıyorum.

Bu arada balık, arkadaş geldi geleli - yeni gelenin adı Cemşit/Jamie- bunalımlı, ölümcül halini atlattı. Ölmesi için bir sebebi yok şu an. Sigara içmiyor, alkolü yok, herhangi bir uyuşturucu da almıyor. Kısacası kıçları başlarıı denk her ikisinin de şimdilik.

Oturmuş onların oynaşmasını izlerken geldi aslında bu ölüm ve sigara konuları aklıma. Coffee and Cigarettes diye bir film vardır; 5-10dk'lık kahve ve sigara eşliğinde dönen konuşmalar etrafında biraraya getirilmiş 10-15 mizansenden oluşuyor denilebilir. Güzel replikler, şahane oyuncular. Hayatımı aynen o filme benzetiyorum işte. Durup dururken, aklıma görüntüler, kareler, replikler geliyor; "bir flashback yaşayıp, geliyorum." Sonrası bilindik gündelik hayata devam etme anları; birkaç sene sonra şu ana da geri gelip, dönebilirim mesela.

Balıklar, ölüm, sigara, anılar... Her paragrafa "arttırarak" giriyor sanki. Bugün sırt ağrıları ve baş dönmesiyle boğuştuğum bir gün olarak seyrettiğinden, arkama aldığım 2 kocaman yastık, battaniye ve kitap; üçümüz , pardon dördümüz, oturuyorduk. - Bohemlikten öleceğim teması olmadan oturuyorduk. - Kitaba konsantre olamadan, balıkları izlemeye başladım; bir yandan da Echoes çalıyordu. Son zamanlar sık sık olduğu gibi, Nikos'u hatırladım; - ama o başka yazıya- ve Emily'yi de. O görüntüden, bir diğerine atlarken farkettim ki; en samimi arkadaşlıklarımı, konuşmalarımı sigara eşliğinde yapmışım ve o sebeple de "pek seviyorum ben sigarayı; varsın öldürsün" gibi anlamsız bir düşünceye kapılıyorum bazen. -Genellikle.- Flekke'de bizi çok bayan ve sürekli alay konusu yaptığımız bir okul mottosu bulmuşlardı bir kayak festivalinde, yanlış hatırlamıyorsam. "We are from all over the world and we are friends." (Dünyanın dört bir yanından geliyoruz ve arkadaşız.)

Biz bunu, bizim dönemin andacında, sigara içenler köşesine, cümlenin esas hakkını vererek taşımıştık. Aklıma o geldi balıklara bakarken gidip geldiğimde işte.

"We are from all over the world and we became friends while smoking."

(Dünyanın dört bir yanından geliyoruz ve sigara içerken arkadaş olduk.)

Sabun köpüğü

2010-03-11T09:22:00.003+02:00

Görsel: after-the-party.deviantart.com

Virginia Woolf'la tanıştıran, heyecanına aşık olduğum modern roman hocamdan bahsetmiştim. Elizabeth Outka. Geçtiğimiz günlerde ona bir mail atmıştım, referans istemek için. Bir email cevabında bile, kişiliğindeki heyecanı hisseden bir ben mi varım, merak ettim. Tabii, ben böyle deyince ön yargılı okumaya başlarsınız ama, olsun.

Not: Bu aralar böyle sabun köpüğü yazıları. Kendi kendime konuşur gibi; idare edin.

"Hi Tugc! Forgive my delay—I’ve been on vacation and away from emails. So delighted to hear you’ve become a fan of Woolf. She’s remarkable, isn’t she? I wish you were going to be here next semester—I’m teaching a seminar on her writing, and I think you would really enjoy it. How great, too, that you’ve been reading from the list, and that you’re thinking about graduate school.

I’d be happy to write you a recommendation letter (though if another professor gave you a grade higher than a B, you may want to ask him/her.) Please let me know the deadline, any information about the program, and ideally, if you could send a draft of your statement for graduate school (or give me a better sense as to why you want to do this program), as well as your transcript (an unofficial copy is fine), and your resume (or a list of your activities). The more details I can put in the letter, the stronger it is! Hope you’re well! Great to hear from you. All best, EO"

Yine Balık yine!

2010-03-10T15:24:00.006+02:00

Benim bir balığımın olması bi şey değil de; durup durup onunla ilgili şeyler yazmama katlanmak zorunda kalacaksınız ilk günlerde. İlk günleri atlatabilirsek, zaten yaşayacak. Balığın daha gelir gelmez ölümcül bir havaya girmiş olması üzüyor beni. Yalnızlıktan mı sıkıldı acaba dedim ama yanında biri olsa da, hafızası sebebiyle her dakika yeniden tanışacak, "ay siz de kimsiniz" diye yabancılayacak sonuçta. Eve getirmeden su kaynatılıp, soğutulmasını istesem de, su soğumak bilmeyince, ikinci seçenek olan "şişe suyu"yla doldurmuştum fanusu,halbuki; yani suyu olması gerektiği gibi. Bugün de, tıpkı dün, balıkçıda çalışan çocuğun bana anlattığı gibi 1 bardağını, yeni suyla değiştirdim. Maksat oksijen eklensin. Sabah erkenden kalktım, azıcık daha hareketlendi mi diye bakmak ve yem vermek için. Yemek bile yarım saat sonra yedi. Aslına bakılırsa sürekli hareket etmesini beklediğim için de kendimden utanıyorum biraz, iştahı olmayabilir, canı hareket etmek değil de, sadece öyle dipte takılmak istiyor olabilir. Evde oturmayı istemek, odaya kendini kapatmak gibi pasif eylemleri biz yapınca, -'bunalımlı' damgası yeme pahasına- sorun olmuyor da, Balık yapınca niye olsun? Yine de, Balık'ın biraz depresyonda olduğunda düşünmeye başladım. Hareketsiz oturduğu yarım saatin sonunda, yanına gittiğim anda hızlıca birkaç hareket yapma eğilimine geçiyor,zira. Biraz sahibine benzemeye başladı denilebilir. Ben de yanımdaki çayı içmeyi unuttum az önce; bu da benim de ona benzemeye başladığıma delalet. Kör topal ilerleyen bir ilişkimiz var şimdilik. Şunu da not düşeyim: Göksel'in albümü çalıyordu, onu sevdi sanırım, son on dakikadır yüzüyor yavaş yavaş.

Diyeceğim şu ki; daha hayatıma gireli 1 gün oldu Balık, lütfen ölme. Söz sana yarın arkadaş da alacağım. 1 arkadaşla bile yüzlerce kez tanışacağından, bir sürüsüyle tanışmış gibi olacaksın.

Deni'ye mektuplarımdan kitap olur

2010-03-08T21:16:00.003+02:00

Yarın balık alacağım. Hani Paçozgül'ü beraber almaya gitmiştik ya, bana iyi gelsin diye... Yine iyi gelsin diye balık alacağım. İsmini de hazırladık annemlerle. Saliha Hüsam. Önce annem "Hüsamettin"i attı ortaya, aynı anda Buse "Saliha" olsun diye tutturdu. Saliha'yı annem de beğendi ama benim içime sinmeyince, "Hüsam, koyacağım, Ada yolundaki kamyoncular kahvesindeki çocuk gibi" dedim. Ama onlar da bunu beğenmedi, malesef! Birkaç yabancı, roman kahramanlarından isim türetme denemelerinden sonra; Saliha Hüsam'da karar kıldık. O sırada çift cinsin balık için pek mümkün olmayacağını düşünerek, Hüsam'ı soyad olarak atadım. Kıbrıslı bi balık olacak bu biraz, anlayacağın. Hem Hüsam babasının adı olabilir diye düşündük; durum böyle olunca da soyad olarak geçmesi gerekir, değil mi? Aramızda da Sally diye seslenmeyi düşünüyoruz. Batıya dönük yüzünü de öylece betimlemiş olduk.

Paçozgül'ü alırken, her seçtiğimiz balık hakkında, yok pH değerli akvaryum, yok şöyle su, böyle yem uyarıları yapan kıza sormuştum; "Don't you just have a normal, regular fish?" diye, hatırlar mısın?

Yine "normal-regular-fish beklentisi" işte. "Normal, sıradan hayat" getirsin diye.

Yumak

2010-03-06T11:33:00.005+02:00

Görsel: elein.deviant.art.com

Duygusal şeylerden bahsetmekle ilgili problemlerim var. Elimden geldiğince dalgaya vurmaya çalışıyor, hiç olmadı hiç bahsetmemek gibi bir yola başvuruyorum. Çünkü haybeye duygusallğı dışa vurmak, birinin gözü önünde duygu noktasını matkapla oyarak, sıçrayan kanları da izletmek zorunda bırakmak gibi geliyor. Kişisel-özel duyguları sorgulayıp, düşünmek ve kafama takmaktan ben bile sıkılırken zaman zaman, bir başkası benim duygu yüklerimi niye dinlemek zorunda olsun ki? Yanlış tabii; daha doğrusu birazcık yanlış, birazcık da doğru.

Zorundalıktan değil de, yakınlıktan dinliyorlar. Ama bu sıkılma hakkına da ambargo koyuyor bir nevi. Kişisel-özel duyguları bir kenara bırakırsam -ki bana yansımaları dışında konu etmiyorum burda da-; dolmuşta üşüyen çocuk, çaresizliğini işittiğim kadın, sokakta para için dövülen ve herkesin yardım etmeye korktuğundan bahseden adam, gencecik hastalanmış herhangi birisi için, "ben böyle gördüm, çok üzüldüm" demek de, içini oyup boşaltıyorum hissiyatına sokuyor. "Ben onu gördüm, iyi aferin, insani yanım da varmış ki, üzüldüm. Size de anlatayım" demenin ne gibi bir faydası olabilir? "Ah ne duygusal bir kadın şu Tugc, bir karıncanın ölümüne bile üzülür"ün, bana aptal ego şişkinliğinden başka ne anlamı olur? Bomboş bir şeye dönüştürmekten başka ne yapmış olabilirim? Bunun tek bir 'başarı'sı vardır olsa olsa. Bana bir şey yapmadığımı, o gördüğüm duruma bakmaktan başka bir bok yapmadığımı anlatır. En azından bir "neyin var" diye bile sor(a)madıktan sonra, ah ah vah vah, ne kadar da itici!

Ama bazı anlar da var ki, bu işe yaramazlığı hatırlatmak için ya da işe yarama halinin mevzu bahis olmadığı duyguları, sıkacağını bile bile anlatası geliyor insanın. Tam da böyle bir şeye rastladım birkaç gün önce. Romantikliğin, yaratıcı romantizm akımından başkalarından feci rahatsız olan biri olarak, aklımdan rahatsız olmayı bile geçiremedim. Dolmuşla eve dönerken, yoldaki duraklardan birinde birbirine sarılan genç bir kız ve erkek gördüm. Daha doğrusu önce sadece bunun çıkarımını yapabildim. Çünkü ayakta duran bir yumağa benziyorlardı. Kafasız görünüyorlardı. Kolları vardı ama. Bacaklarının olup olmadığı ise, dolmuşun diğer köşesindeki pencere yanında oturan benim görüş alanımda değildi. Ne zaman ki kafasını kaldırdı kız, o zaman farkettim. Çocuk ise hala kızın boyun-omuz-saçları arasına gömülmüş haldeydi.

İnsan koklamayı görebilir mi, bilmiyorum. Ama kızı kokladığını gördüğüme yemin edebilirim; hem de genzine kaçacak kadar yoğun. Bu, iki ergenin erojen yakınlaşma amaçlı sarılmalarından olsa, inanılmaz sinirimi bozar, bayağı bulurdum. Hiç öyle gelmedi ve uzun süredir bu kadar doğal birbirine sarılan iki kişi görmediğimi de hatırladımo sırada.

Ayıp olduğunu, toplumsal görünmez ve anlamsız kuralları feci derecede ihlal ettiğimi bile bile, dolmuş yeniden hareket edinceye kadar izledim. Allah'ım ne de güzel sarılıyorlardı!

Kıskandığımı bile beş dakika sonra algılayabildim.

So, why don't we go?

2010-03-04T23:28:00.006+02:00

İçimden bi sürü şey yazmak, bi sürü şey anlatmak geliyor. Gördüklerimden, aslında gördüklerimden çok algıladıklarımdan bahsetmek istiyorum. Sözlü ya da yazılı, farketmez. Ama cayıyorum bir noktada her seferinde.

Kaç gündür bu sabah geçici 'amnezi'nin bana garip bir şekilde hokuspokus geldiğini anlatmayı planlayarak kalkıyorum mesela yataktan; sonra duş alıyorum, kahvaltı yapıyorum, kahvaltı öncesi kitap, kahvaltı sonrası da gazeteleri okuyorum. Annemin 'yine eline aldın laptobu' sözlerini geciktirebilmek için başka şeylerle uğraşıyorum: 2 bardak çay ve sigara içiyorum, masayı topluyorum, kahve suyu koyuyorum. Kahve içerken açıyorum laptobu, başvuru ve diğer okumaları yaparken, "öğleden sonra ya da akşam yazarım artık" kararını veriyorum. Ardından bir bakıyorum, akşamüzeri olmuş ve sabah düşündüklerim feci derecede eften püften geliyor, kızıyorum kendime.

Ne mi diyecektim amnezi üzerine?

Geçen sene, kalp kriziyle ilgili bir haber okumuştum; uyandığında yaşadığı son beş seneyi hatırlamayan bir adamdan bahsediyordu. O sırada, kendimi aramaya çıkalı tam da beşinci senesini dolduruyordu ve aynısının bana olduğunu düşünüp; nasıl bir şey olabileceğini tahayyül etmeye çalışmıştım. Düşünsenize; uyandığım yeri, ülkeyi, o sırada çevremde olanları hatırlamıyor olacaktım. Gözümü açtığımda hatırladığım tek yer küçük Ege şehri-kasabasıyken; uyandığımda başucumda dikilmiş olanlar başka dillerde konuşanlar ve ismimi, ailemi, çocukluğumu hatırlarken; oraya nasıl geldiğim tamamen bir muamma olacaktı. O arada yaşadıklarım, bana kattıkları, başardıklarım, yenildiklerim filan hepsi beraber ve ışınlanmış psikolojisinde bir ben!

Hem amnezi, hem de değil olurdu bu. İki arada bir derede, azıcık,ufacık, minicik unutmuşluk. Ama artık o an olmuş bir ben'in, beş yıl öncesiyle ortak sabit paydalar dışında hiçbir benzerliği olmayacaktı ve yeni tanıştığım kendimi, birilerinin bana anlatması bile gerekebilirdi. Kendim de dahil, herkese, daimi bir "sen kimsin?" sorgusu. Sofie'nin Dünyası'na döneceğini sanmayın, öyle bir şey değil. Ancak bu sorular kaçınılmaz olacaktı ve dürüst olmak gerekirse, ben o soruların cevaplarını hep çok merak ettim. Sen kimsin, ben kimim, sen benim ne'yim, kim'imsin, -hadi beş sene olduğunu atlayın burada ya da değişmiş zevklerinizden dem vurun- ne yemeyi, ne içmeyi severim, -5 sene önce enginar yemekten nefret ederdim, şimdi yiyor muyum?- kimi okurum, ne dinlerim, en gıcık, en sevimli huyum nelerdir, sinirimi ne çok bozar, seni sever miydim, ya sen beni?

Bunun gibi bir sürü soru: Hadi yeniden tanışalım kendimle oyunu ve işkencesi aynı kapta! İşte 2 sene önce bir gün yine bunları takmıştım ki aklıma, bu kez yanımda Onur da vardı ve -yine-sorgulaması bol geçirdiğim o dönemde, "ne bilmek istiyorsun, sor, payıma düşebilecek kadar bildiğim kısımlarını cevaplayayım" deyivermişti. Diğerlerini hatırlamıyorum ama "sence ben ne istediğini bilmez biri gibi mi görünüyorum" sorumu anımsıyorum. Cevabı da dün gibi aklımda: Ne istediğini bilmez görünmüyorsun, ama öyle davranıyorsun, aslında öyle değilsin ve ne istediğini biliyorsun!

Şimdi sorsam ne der, bilmiyorum. Ya da şimdi başıma bir taş düşse ve hafızamı kaybetsem Yeşilçam filmleri misali, soracağım soruların neye benzeyeceğini de bilemem; zaten asıl ilgilendiğim de cevaplar. Sorulardan çok var çünkü, şaşılacak bir şey yok. Sor sor, bitmiyor, dır dır oluyor o sor-sor'lar bir noktada. Ve bir bakıyorum, son zamanlarda - çıkışlar, kaçışlar, ani oluşlar dışında- hep aynı kelimeler, hep aynı anlatım, hep aslında aynı şeyleri tekrarlamaktan ötürü, beraberinde gelen anlamsız bir şüphe duygusu, yorgunluğu bile cebinden çıkaran bir bezginlik hissi.

En doğrusunu şarkı söylemiş işte. Amnezi de olsa, beş yıl silinmesi filan da yaşansa, bugünde de kalsak, 'bildiğimiz bir yer' vardır mutlaka; yani, herhalde vardır...

Oh, simple thing, where have you gone?

I'm getting old and I need something to rely on

So, tell me when you gonna let me in

I'm getting tired and I need somewhere to begin

And if you have a minute why don't we go

Talk about it somewhere only we know?

This could be the end of everything.

So why don't we go, so why don't we go?

'Kaçak'

2010-03-03T15:10:00.002+02:00

-Kaçak mı gideceksin?

-Kaçak (gidecem.) Zaten burda da kaçak, orda da kaçak. (Gidecem.)

Görünmeyen ipler

2010-03-01T17:54:00.002+02:00

Şimdi, "bu da nereden çıktı" lık bir oyun mu demeyi mi seçersiniz, ne derseniz, deyin, bir şey geldi aklıma. Bir soru soracağım, siz de isterseniz, -ki isteyin(!)- cevaplayacaksınız.

"Ben buralardan gidemem/gitmek istemem, çünkü........"

Sır

2010-02-28T14:58:00.002+02:00

Hap olarak yutmak zorunda olduğum-kaldığım, mutluluk anlarım var.

SoğukBahar-GüneşliKış

2010-02-28T13:35:00.010+02:00

A.'nın fotoğraflarından çaldım. A. ve Daniel. Smokers' Corner.

2004 baharıydı, Mart'ın ilk haftası. Norveç'te 2. senem, liseyi bitirmeme, yola yeniden çıkmaya 3 ay vardı. Birinci sınıflar Kayak Haftası'na, bembeyaz karla boğuşmaya gitmiş; biz 2. sınıflar, 'okuma haftası'na girmiştik. Belirli günler ve haftalar kılavuzumuzun gözbebeklerinden olan bu Kayak-Okuma Haftası sonrası sınanmamız gereken IB Denemelerine çalışmamız bekleniyordu. Ancak biri her daim yağmurlu Flekke'deki, ufak bir ayrıntıyı unutmuştu. Hava inat yapar, "çıkın dışarda yatın" der gibi güneşliydi. Ve esintili de.

Bilmem, siz de mi öyle düşünürsünüz; havanın en güzel halidir o ikilemde tavırları. Soğuk bahar. Güneşli kış. Smoker's corner ahalisi olarak, yanındaki tiyatro salonundan tüm kanepeleri ve minderleri dışarı çıkarmış; kısa kollu, hatta askılıları üzerimize çekmiş, okulun ucuz sigara kaynağı doğu avrupalı'larından paramızı ayarlayıp üç beş paket sigara almıştık. İlginçtir; mayıs ayında kar düşebilen Flekke'de, soğukbahar-güneşlikış'ta yazlıklarla dolanmak, inanması güç olsa da, fyorda atlayabilmek, dışarda güneşlenmek mümkün olurdu.

Otobüs durağını andıran sigara köşe'miz, okuldaki hocalar tarafından bile, 'kendilerine zaman ayıran, yaşamayı önemseyen' tek grup-alan ilan edilmişti bir pazartesi toplantısında. Fyorddan incecik ve yüksek bir duvarla ayrılıyordu ve tam da oraya çıkarmıştık kanepelerden birini. Elimizde dersle alakası olmayan kitaplar, yerde ders kitapları, koltuğun kenarında sigaralar, durağa benzer cam bölmenin önünde nargile, bol çikolata ve Turku'lu bir kızın cd-çaları. Fantazi dünyasından kopup gelmiş bir tatil gibi.

Kahvaltıdan sonra, her zamanki oturma noktam, mutfağımızdaki balkon kapısı ve pencere ortası kişisel alanındayım. Gazete okudum, müzik dinledim, sinirimizi bozan aile bireylerine küfürler yolladım annemle. Ve bu süreçte açık balkon kapısından esen rüzgar ve storlarla uzaklaştırılamayan güneş; 6 sene öncesine götürdü işte.

Soğuk bahar. Güneşli kış. Havanın, deli kadınlığı. Ne çok sinirli, durgun, iç geçirdiğim, bahsetmek istediğim şey vardı aslında bugün ama bunları çıkarttı bu saçma hava ağzımı açınca.

The same old black hole

2010-02-27T12:15:00.006+02:00

İngiliz anahtarı denilen bir alet var. Tam emin olmamakla birlikte, herhangi bir vidayı sıkıştırabilmekle bırakmaz insanı; hiç zahmetsiz kilitleyivermene yardımcı olur. Ebediyen sıkabilme özelliği. Bazen böyle bir anahtarla, beynim ve kalbimin araya konulup, kilidinin de takılıp, öylece bırakıldığı hissine kapılıyorum. O an hiçbir şey yapmak, hiçbir şey konuşmak, hiçbir hayati faaliyette bulunmak gelmiyor içimden; huysuzluk yapmak bile geçmiyor aklımdan. Ayağa kalkıp, kendimi yer çekimine bırakmak,-bu noktada yazar her koşulda önünde beyaz bir çarşaf-yastık-yorgan sarmalın serildiğini farzediyor- mümkünse alabildiğine uzun saatler boyu uyumak, uyumak ve uyanıp tekrar uyumak istiyorum. Kara delik hissi.

Bi 'tık'lık işi var

2010-02-26T12:13:00.001+02:00

Sıradaki mevsim hangisi olsun isterdiniz?survey software

Sırtüstü

2010-02-25T19:51:00.004+02:00

Görsel: matissera.deviantart.com

Bazen boylu boyunca yerde yatıp, tavana bakmak çok şey olabiliyor. Hava müsaitse, dışarda yatmak ya da. Böylesine basit ve sıradan bir eylem karşısında, her geçen şaşkınlığa uğrayıp; "ne yapıyorsun sen burda" sorusunu ekseriyetle yüksek sesle, bazen de içten soruyor. Alt tarafı yatıyorsunuz, nefes aldığınız için göğüs kafesiniz alçalıp iniyor, tavan ya da gökyüzüne, olmadı sağa sola bakınıp, kimi zaman dokunuyorsunuz. Dünyanın en sıradan işlerinden biri. Ne tuhaf. Ölmeye şaşırmayan adam, yaşamayı garipsiyor. Polis ölen işçiyi, direnişçilere vermiyor. Bir direniş ölüsüyle, yaşamı sindirip, ezmeye çalışıyor. Ve yerde öylece nefes alarak yatana şaşırıyor.

Zaman boşluğunun gerisinden

2010-02-24T17:43:00.009+02:00

Daha önce de bahsetmiştim bu duygumdan, migrenimin en fazla atak yaptığı, gözümü açmakta zorlandığım anlarda, kendimce beynimdeki kasları düğümden kurtardığımı düşünerek, 'bi şeyler yapabildiğim ve gerçekten becerebildiğim'e inandığım anları hatırlatmaya çalışıyorum, kendime. Hem bir nevi aynı anları yeniden yazıyorum hafızama, hem de bu biraz da travmaya benzer duygumu çözüp, yenme uğraşı oluyor. Bu kez Flekke'deki ilk sene odamı getirdim aklıma ve debelenerek de olsa kalkıp, o senenin andacını buldum ve oda sayfamızı açtım. Laura'nın yazdığı şu satırlara denk geldim, bilmeden nasıl da bana benzer -ya da benim benzediğim, ne farkeder-biri varmış odamda; ancak ordan ayrıldıktan 2 sene sonra dank etti kafama. Ama gariptir; şu an ağrıdan kurtuldum.

"Her ne kadar çoğu zaman kendimi ifade edişim yetersiz, aptalca ve darmadağın olsa da, şunu hep hatırlamalısınız ki; sizi sevdim, seviyorum ve ağlayarak geçireceğim çok gece olacak, sizlerleyken değerini nasıl bilmem gerektiğini anlayamadığım anları geri getirme isteği dolu. Aşkım, sahip olduğum en büyük yaratma ve yıkma gücüm, ve bağlılığım acıyı dağıtıp, peşinizi hiç bırakmayacaktır. " (Laura G.)

Even though most of the times my ways of self-expression are poor, foolish and messed-up, one thing you should remember - I loved you, I love you and I'll spend many nights crying wanting to bring back all the moments spent with you that then I didn't know how to appreciate. My love and devotion shall break the pain and carry on with you wherever you may go, for love is the greatest creative and destructive power that I've ever possessed. (Laura G.)

Bahar geliyormuş, gelmesin!

2010-02-21T15:26:00.007+02:00

Şarkıyı açın, öyle okuyun. http://fizy.com/s/1dll1x

Havanın güzelleşmesinden rahatsızım. Epeyce. Baharın kapıda olmasından, bu haftaki gitgelleri sayesinde birden beklenmedik şekilde çöreklenen güneşli halinden, Şubat ayının bitiyor olduğunu hatırlatmasından, zamanın bu hızlı akışına alet olmasından da. Dursun birazcık yahu, daha Şubat bitmedi, daha Mart gelmedi. Hem Mart gelecek ve kazma kürek yaktıracak, "ah ah kış geri mi geliyor yoksa, ne bu soğuklar?" diye endişeleneceğiz. Yani ben endişelenmeyeceğim de, genellikle güneşli dengesiz havayı geri istersiniz, bilirim.

Oysa ki, kışı ve sonbaharı sevenlerdenim ben. Hatta hep sonbahar kalsa, hiçbir yetkili merciiye çıkışmam, 'yaz gelsin yaz gelsin' diye tutturmam, az uslu ve az yaramaz sonbahar hiç bitmesin ister dururum. Ruh halimden midir kış ve güz sevgim, tam emin değilim, ama kış-güzün sarmalayışı, yok başka mevsimde, bunu farkettim. Surat asıklığı ve hırçınlık bile o kadar tepki almaz çünkü hava soğukken; "havalardan" olabilme lüksü vardır, "hava baskılı, insanın içini iyice karartıyor"dur. Bir de teselli edilirsiniz güzelce; "bak geçecek, bahar gelecek, yaz gelecek, günler uzayacak; amaaan nerden çıktı ki şimdi bu yağmur?" Bilmezler tabii, istemem ben bahar gelsin, istemem yaz gelsin, hava sıcak olsun, -tamam, denize aşkım başka ama yaz gelmesin işte. Deniz sevgim, delinin suyu görünce sakinleşmesinden kaynaklanması büyük olasılık.- herkes yapış yapış, "ah canım, nasıl geçti senen" leşsin.

Bir zamanlar ben de yazı daha çok sever, mart ve nisan gelsin, sonra haziran olsun, okullar kapansın diye dört gözle beklerdim. O zamanlar yazlık kışlık çıkarma ve kaldırma diye bir şey de vardı hem; artık ingiliz modasını takip ettiğimizden, hurçlara kaldırmıyoruz kıyafetleri, ayırmıyoruz. Zamanın geçmesini parmaklarımla saydığım, takvim üzerine çentikler attığım zaman bile vardı; şimdi kendime söylemesi bile hayrete düşürebiliyor beni, "öyleydi di mi sahi?" gibisinden düşük bir cümle kurduruyor. Severdim yani koştura koştura yazın gelmesini, üzerimdekileri yavaş yavaş atarak, havanın sıcaklaştığını hissetmeyi. Hele bir de küçükken tedavi gördüğümden tüm sene iğne oluyordum ama haziranda bırakıyorduk. Böylece haziranda boş külah, temmuz ve ağustosta da dondurma yiyebiliyordum. Nasıl bir mutluluk 7 yaşındaki bir çocuk için! Sonra sevmeyi bırakıverdim baharı ve yazı. Zor oldu tabii; durun anlatayım.

Önceleri içime çöken "hadi bitsin bu yaz artık, geçsin gitsin, dönelim sonbahara" duygusunu çok yadırgadım. Ama o yaz hayatımda ilk kez, insanın hayatında babası yerinde koyduğu birinin, hani o hep senin iyiliğini düşüneceğini, arka çıkacağını düşündüğün türden bir insanın, aslında tek derdinin yaptırımlar uygulamak olabileceği gerçeğiyle yüz yüze geldim. Yaptığım her hareket battı, her isyanım 'terbiyesizlik' adledilip; hayallerimin hepsi, -o günlerde yeni öğreniyordum düşüncelerini- "çöp" ilan edildi. Ardından kendi isteğimi ertelemek de beş para etmedi ve yine "sen bu kafayla..." oldum. Ha sonra da ne mi oldu? Hafakanları gitti, "ah, bunalımdaymış heralde" denildi arkamdan. Zoraki bir yaz dayatmasına maruz kalıp, yazdan uzaklaşmaya başladım.

Bir sonraki bahar, baharın kokusunu duyunca içimde beliren mutluluğu önleyemedim. Ama "şşş, zaman geçiyor, geç kalıyorsun ya da bir şey olmuyor. Kendine gel, yaz geliyor, her şey düğüm yine,bir arpa boyu yol almamışsın" dedim kendi kendime. Zamanın geçmesinden bir cacık olmadığını, 20 yaş kafamla öğreniverdim ve bu öğrendiğim şey de yenilir yutulur bir şey değildi hani. Sindirimi zor bu şey, suratımı astırıyordu ve yazın surat asınca da herkes daha fazla şaşırıyordu kışın aksine. Kışın mutsuz olabilir, ölüp bitebilirsin, amma velakin yazın gülmek zorundasın ciğerim! Buyrun bir hazımsızlık daha.

2 ay bitti neredeyse 2010'dan ve 2010'un da, en az dedesi 2009 kadar s.kt.rib.ktan çıktığını düşünmeye başladım. Az gittim uz gittim, dere tepe düz gittim mizanseni: Dünya yuvarlaktır ve siz dere tepe düz giderseniz, olduğunuz yere geri dönersiniz. An itibariyle, havaların bile kafası karışık işte, şahitsiniz! -Hatalıysam arayın (!) - Hava karışık, zaman üç ileri koşup, 1 geri zıplıyor; sonra çöküp oturuyor, sürüyorsunuz yerde etlerini lime lime etmek isteyerek. Yok, siz istemeyince dağları taşları aşan zaman, isteyince kılını bile kıpırdatmıyor. Ve herkes herkese 'zaman her şeyi çözer' martavalını sayıyor. Zaman zibidisinin zerre kadar umrundaymışız gibi, önemsiyoruz kendimizi de, onu da. İyice şımarıyor ve bir bakıyorsunuz, seller akar, dolular düşerken, baharlaşıveriyor aniden.

İşte bu yüzden, gelmesin bahar! Zamanla bu kadar anlaşamazken; yine onun garip marifeti sonucu kapıyı çalan baharı nasıl sevebilir, nasıl canı gönülden karşılayabilirim ki? Hem de çok ağır çok zor, çok karlı havalar yaşamışken hemen öncesinde, ben baharı dört gözle nasıl beklerim?

Ve evet sesleniyorum: Böyle b.ktan gelip geçeceksen büyüklerin gibi, gelme bahar, geçme zaman. İstemiyorum!

Kahvaltının fendi!

2010-02-20T21:26:00.013+02:00

Önce hangisini tartışıyoruz?

Çağırılanların yarısının sanatçılığını mı, yoksa demokratik açılımın lafta kalmasındaki, el ele el ele verin çocuklar ve tıp! halini mi? Sabahat Akkiraz ve Edip Akbayram'ın katılmama sebepleri de, yeterince ele veriyor zaten durumu: "Bu tür toplantılar, düğün yemeği gibi." İcraatsiz.

Ayrıca açılım kahvaltısı. Kahvaltı. Ana yemek bile olamadı daha yani. Karın doyurmalık. Reçel, bal yiyerek zihin açmayı planlıyoruz ki, açılım yapmaya gücümüz olsun der gibi. Pardon pardon! Duacı olmalıyız; ya "açılım h'ordeuvre'leri" ya da "açılım aperatifleri" olsaydı? En azından ana öğüne konduğu için kaydettiğimiz merhale, takdire şayan.

Bugün Tekel için genel destek toplantısı vardı Ankara'da. Hani başından beri o 'demokrasi', 'eşitlik', 'hak', 'özgürlük'leri savunmayı diline dolayan Türkiye toplumunun nasıl da yalancı olduğunu, günlerdir çadır içlerindeki direnişleriyle kanıtlıyan Tekel işçileri; daimi olarak gündemden uzak tutulmaya çalıştırılsa da, var olan. Kendi kendilerini, her şeye rağmen var eden. Ama tabii ki 'anlayana' diye eklemek gerekir belki bu noktada.

Görmediyseniz şayet, açılım kahvaltısı katılımcılarının isimlerini baştan sıralayayım:

Arif Sağ, Neşet Ertaş, Özdemir Erdoğan, Yavuz Bingöl, Onur Akın, Feryal Öney, Orhan Gencebay, Emel Sayın, Bülent Ortaçgil, İbrahim Tatlıses, Bülent Ersoy, Ferdi Tayfur, Zerrin Özer, Zekai Tunca, Nuri Sesigüzel, Mustafa Sağyaşar, Erol Evgin, Ali Kocatepe, Özkan Uğur, Fuat Güner, Sertap Erener, Mercan Dede, Kıraç, Kubat, Kayahan, Nükhet Duru, Kenan Doğulu, Işın Karaca, Funda Arar, Hakan Peker, Ferhat Göçer, Teoman Mustafa Sandal, Emel Müftüoğlu, Murat Göğebakan, Hakan Peker, Şahin Özer, Rojin, Demet Akalın, Alişan,Seda Sayan, Nihat Doğan, Orhan Hakalmaz, Kibariye, Fatih Kısaparmak, Cengiz Kurtoğlu, Sinan Özen.

Bu şahısların arasında "Saygıyla,korku eşdeğer yürüyor. Ben boşanalım dediğimde kocam bana iki tokat atsaydı, ben dururdum " cümlesini kurmuş biri de var, misal. Saygı ve korku kol kola. Şu ana kadar demokrasi adına bundan başka bir şey yapılmış gibi. Ne için orada olabilir bu kişi? Satatükoyu temsilen mi?

Aralarında değerli isimler yok mu? Elbette var; ancak 'Bizden sanatçılar olarak ne yapmamızı isterseniz?' sorusunu soranlara, 'birlik beraberlik temalı şarkılar yazın, mesajlar verin' diyen bir başbakanımız da mevcut. Milli birlik ve beraberlik projesi oldu ya, yola kürt açılımı olarak başlayan, tey tey noktasında bile değilken demokratik açılıma dönüştürülüp, gelinen inisiyatifsizlik ve idaresizlik noktasında 'birlik ve beraberlik' projesi adı altına sokulup; nur topu gibi kucağımıza düşmüş, daha kabul edilirliği bile tartışılan düğümlerimiz. Gazeteciler yazmasın, ilk kez canlı dönmüş çocuklarını karşılayan halk fazla coşkulu sevinmesin, kahvaltılık sanatçılar'ımız da 'hepimiz kardeşiz, bu ne dünya kardeşim gülen gülene' temalı şarkılar, organizasyonlar yapsın. Çözümümüz budur. Açık açık hötleyip korkutmadan, her şey iyi ve güzel gibi davranmaca, susmaca!

Neşet Ertaş çıkışta cevaplamış: Demokratik açılım nedir? Demokrasi midir?

Olmayan demokrasi çocuğumuza, 'aman diz boyunu geçme, fazla açılma' diye sesleniyoruz sanki. Tekel direnişi ideolojikti ya hani; onlar direnirken biz ekranları kahvaltıyla bezeyelim; o demokrasi boyutumuzun dışında kalıyor. Pınar Selek'in olmayan bombayı patlatması suçu da, birbiri ardına içeri alınan güneydoğu belediye başkanları da, babaları gitmiş ya da götürülmüş çocukların taş atmalarıyla rekor hapis ceza istenmesi, açlığımız, ülkenin yüzde 5'inin 95'inin üzerine konmuşluğu, sosyal güvenliksizliğimiz, olmayan gelecek beklentilerimiz, bağımlı yargımız da.... Bunlar hep algı dışı.

Kahvaltımız önemlidir, zira.

*Fotoğraflar posta.com.tr'den alıntıdır.
2. fotoğraf mechulogrencianiti.blogspot.com

Con poquitos palabras

2010-02-19T19:34:00.003+02:00

Nasıl da güzel bir canlısın sen?

Bu da içinde albatros geçen bir şarkı. Tık. Haftasonu hediyesi niyetine.

GÖHSD

2010-02-19T12:18:00.005+02:00

İngilizce bir şeyler karalayınca otomatik yorumlar ve marketing savaşları ortaya çıkmıyor mu, deli oluyorum. -Hoş, deli olacak başka bir sürü sebep daha var, hepsine teker teker deli olmak, zor zanaat.- No,Houston, you're an asshole dedim; altında, dört-beş sene içinde 1 kiloya ulaşıp, 15senede tam boyuna ulaşacağını vaat eden 'gooey ördeği' reklamı, birisi 'enlarge your pee-pee' lere yaratıcı bir metin yazmaya mı çalışmış; anlayamadım. Zira; bu gooey ördeklerinin iğrenç bir görüntüsü var ve 'ben penis değilim, sadece bir gooey ördeğiyim' afişine rastladım arattığımda. Anlaşılan gooey ördekleri (aslında geo-duck diye bir bilimsel adı olmasına rağmen, halk dili, bilimsel çizgileri çoktan aşıp gitmiş) gereksiz derecede basmakalıp, soğuk esprilere gark oluyor.

"Gooey ördeklerine hakaretle savaşma derneği" açılmalı, bana kalırsa. Hatta bu direniş Türkiye'de başlamalı: Düşünsenize, pelteleşmiş yargı ve yürütme nasıl daha da yer kafayı?

Not: Niye böyle gereksiz bir şey yazdığımı bilmiyorum, planlı gelişmemişti. Sadece beynimi eftenpüften şeylerle oyalama ihtiyacı. Haberler dedikoducu kadınlar derneği'nin, altın günü gibi, malum:

-Bizim Hüsnü'nün kızı var ya Necile

-Hıııee?

-İsmet'le kaçtı deyolar da, du bakalım.

-Yok yok, ben öyle duymadım. Ahmetgil'in kayınçosu olan Nurullah görmüş bunları; İsmet benim o taraklarda bezim olmaz demiş.

-e Necile?

-Bilemecen o kadarını gayrı...

No, Houston!

2010-02-17T21:54:00.004+02:00

Görsel: kirstysuzanne.deviantart.com

No, Houston! You don't get it. We, really do have a problem! No houston, I'm not making one of my satiric, cynical or sarcastic comments. Maybe you're an idiot, does not , and should not, turn us into comfortably negligent sons of bitches. Do you ever look out? Even peep? at others, not yourself?

Houston, what is your problem?Coz I think I hate you and kinds. Your endless ignorance, wrapped up in an oniric attitude, God, I cannot stand.

I'd go and get a fish.

Baskets and eggs...

2010-02-15T12:04:00.005+02:00

Suratınıza bürokrasi peçeteleri fırlatıp, evrak tabakları kıran kuruluşun, "Başvuru formu" zekası, bu kadar işte. Bu kadar-CIK.

"Ne kadar beklemem gerekli denkliğin çıkması için? ales'e başvurmam için lazım, sınav Mayıs, sınav başvurusu Nisan'da, biliyorsunuzdur" diye sordum; tüm bunlar için notere ve ingilizce bilmeyen yüksek öğretim kurulu anlasın diye yeminli tercümana ortalama ödemem 3 basamaklı liralardan bahsetmeden.

-3-4 ay alır ABD denklikleri, dedi.

Ve yine aklımdan geçen ve dilimin ucuna kadar uzanan, "Afedersiniz ama, 3-4 ay 5 kağıda bakmak için mi harcayacaksınız, her gün tek harf mesela?" düşüncemden de bahsetmedim. Olanca sakinliğimle ve bu işlerin "dostumun dostu, torunu, yeğeni"ni göz önünde bulundurarak, açık yüreklilikle "hızlandırmamız mümkün değil mi?"sorusunu yönelttim.

-I-ıh, hayır malesef, diyerek, telefonu kapadı.

Başvuru formunu indirdim o sinirle ve aslında çok iyi anladım. Gönderilen denklik işlemleri evraklarının her birinde olması zorunlu olan bu başvuru formlarına, kişi başına ortalama 3-4 ay bakmalarına rağmen, cep telefonu; CSM. Ci-eS-eM.

Cihanşümul Sistem Mobilatörü. (Bkz. Global: küresel, global, eski türkçe: cihanşümul)

Kapıyorum çenemi. 3-4 ay.