Çocukların kumda oynarken yıkılan kaleleri düzeltme eğilimi, belki de hayatlarında ilk kendi başlarına durma, düzeltme, direnme çabaları olduğu için beni o kadar etkiliyor. Küçücük elleriyle, sürekli akıp giden kumları bir yandan, üstten, altından, mızmızlanmadan yeniden biraraya getirme uğraşının, ne biçim bir kafa tutma olduğunu, onlar da bilmez aslında. Belki de bu yüzden o kadar etkileyici, çürümeye iyiden iyiye yüz tutmuş "büyük"ler, eğer içlerinde azıcık "küçüklük"leri kalmışsa, derinden sarsıcı bir darbedir o minik ellerinin toparlama hali... Kendilerini bilmemezliklerinden, kum gibi kendileriyle harmanlanabilme yetilerinden..
