"Şey" çok boşluk doldurur

Monday, March 10, 2008 | |

Öyle bir andasın ki, korkudan adım atamıyorsun. Bir şey olmayacak sana, düşmeyeceksin. Tek yapman gereken ayağını hafifçe havaya kaldırıp, o ufak taşın üzerinden geçmek.
Evet, sol yanında kayalıklarla dolu uçurumlar var. Ama daha zorlarından atlayıp, bitirdin. Atacağın her adım bir tane daha umut. Yapamıyorsun. Önündeki o dümdüz yere basamıyorsun, kalıyorsun öyle durup. Ne bir adım ileri ne geri. Donmuş gibi.


Dağın o uçurum kenarı yerlerinde bir noktada hissettiklerim bunlardı işte. "Buraya kadar"dedim, "düşüp öleceğim ve parçamı bulamayacaklar." 911'i arasak helikopter bu ağaçların arasına girebilir mi diye bile düşündüm. Aklımdan tek geçen şey, "şimdi değil" oldu. "Şimdi değil, şu an değil." Ve garip olanı, adım atmaktan başka bir şansın da olmaması.. Düşecek bile olsan, adım atman gerek, kalamazsın öyle, zorundasın, devam etmek zorundasın. Sonra bir şey oluyor, aklına bir şey geliyor. "Bunun olması için, o adımı atman gerek, öl yada ölme." Ve devam ediyorsun, ölmedin işte. Bir adım daha, bir adım daha, bir tane daha, az kaldı, az kalacak ya da..


Dağın en tepesinde kar-dolu-rüzgar-tipi-yağmur, ne ararsan var. 1km'ymiş bulunduğumuz yükseklik. Oralardan geçerken sadece sürekli olarak "hay ben buraya gelme kararı veren kafamın içine edeyim" deyip duruyordum. Yani hem korkağın tekiyim, hem de gitmişim. Ne işim var oralarda benim? Hoş, ben böyle dağa falan çıkıp kmlerce (sanırım 20-30km kadar) yürüyeceğimizi, kayaları dağları aşmak, nehirleri geçmek zorunda olacağımızı bilseydim, beni kimse oraya götüremezdi. Ama 1 kişi dışında başka kimse de bilmiyormuş. Tamam, onlar cesur olup, korkmayabilirler. Korkağım işte.


Yine de, insanı ayakta tutan bir şeyler var. "O adımı bunun için atmalısın" dedirten şeyler. Uğruna 200lerde atan kalbini ve korkunu bir yana bırakıp, o adımı sana attıracak, zorundalıklar dışında bir şeyler var.
O noktada, başka hiçbir şey yok. Sadece atacağın adımlar ve seni ayakta tutan bir şey. Ve o şey dışında beynin bomboş gibi...Dışarıda olanlar, dünya, dersler, az uyku...Hiçbiri aklına gelmiyor insanın..İşte beynimde beni ayakta , uçurum ve dağ arasındaki incecik kayalıklarla bezenmiş yolda tutan şey'e, teşekkürler. Somut veya soyut..Olmasa o adımları çok daha zor atardım.


Kuş olmayı hiç bu haftasonu kadar istememiştim.
Share/Bookmark

0 comments:

Related Posts with Thumbnails

Arşiv